Είδαμε
Σχολιάστε

Ο Φάουστ της Κ.Ευαγγελάτου ξυπνάει τις αισθήσεις στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

 Εσωτερική πάλη εαυτού στην εν ζωή απελπισία κάθε ενός από εμάς να ακουμπήσουμε τα όρια μας και να φλερτάρουμε με την ελευθερία. Αυτή που αποτύπωσε ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε με  μύθους και θρύλους γύρω από το όνομα «Φάουστ».

 Ο Φάουστ, ο ήρωας, ο άλλοτε ποτέ  πραγματικός ζούσε και  ξαναζούσε την ίδια  Βαλπούργια  Νύχτα  στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά.

Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος θεατρικός χώρος από αυτόν που φαντάζει μιας εποχής με λούσα και τέχνη. Σαγήνη έχει κι αυτό όπως ο Διάβολος και η κόλασή του. Ταιριάζουν λοιπόν σαν ζευγάρι η σκηνή με τον δημιουργό. Έναν δημιουργό που θέλησε να βάλει απέναντι στον δόκτορα, τον σοφό και γνώστη κάθε επιστήμης,  ένα σκυλί του σκότους. Έναν δαίμονα των αισθήσεων ικανό να υπηρετεί αλλά και να εξουσιάζει. Έναν διάβολο της ψυχής.

Το κείμενο υπάρχει και έχει μεταφραστεί από τον Σπύρο Ευαγγελάτο. Κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες που προστάζει η κόρη του, σαν εξέλιξη γενεαλογική.  Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μας έχει ξαναδείξει πως δαμάζει την φαντασία της στο θέατρο και πόσο ταλαντούχα είναι στο να πλάθει εικόνες δυνατές.  Δύσκολο επιχείρημα ετούτο εδώ με τον αγαπητό Γκαίτε. Μπήκαμε σε ταξίδι με δύο γραμμές πλεύσης. Μία του κειμένου και μία της εικόνας. Πότε κερδίζει το ένα πότε το άλλο χωρίς να σημαίνει ότι κάποιο υστερούσε εκ των δύο κατά τόπους και καιρούς. Μα είναι οι στίχοι βαριοί και οι εικόνες έντονες και λάγνες που σε διεκδικούν παράλληλα. Χάνεσαι πότε να ακούς τα βαθιά ερωτήματα που βασανίζουν τα πάντα σου. Χάνεσαι πότε να κοιτάς το ταβάνι του Φάουστ και τον Μεφιστοφελή να τινάζεται σαν τελώνιο από τα τάρταρα της σκηνής.

Οι αισθήσεις σου ξυπνάνε, χωρίς επιλογή, λόγω της παλίρροιας που φέρνει ο φιλήδονος ιππότης της κολάσεως, Μεφιστοφελής. O Αργύρης Πανταζάρας γλύφει αριστουργηματικά τις ενοχές σαν να ήταν πληγές και σε ρίχνει στο απόλυτο χάος της οπτικής εκτόνωσης, σε σημείο που τον θαυμάζεις για τον δαιμονικό χαρακτήρα που αναπαριστά.

Το σκότος όμως υπερκαλύπτει το φως του Νίκου Κουρή.  Ως Φάουστ παραμένει ευθύς σε όλη την παράσταση χωρίς όμως να σου μεταφέρει την ίδια δύναμη. Ίσως ηθελημένα από την σκηνοθέτη παρακολουθείς χωρίς να ζεις το πάθος του Φάουστ και την εσωτερική του πάλη, παρά μόνο στην εισαγωγή του έργου. Οι φωνές των ηρώων είναι παρόμοιες.  Στο πρώτο μέρος εξουσιάζει η συνάντηση και οι γνωριμία των προσώπων. Η Μαργαρίτα της Νάνσυ Σιδέρη είναι αθώα με έναν φυσικό πηγαίο τρόπο και την πιο ακέραια μελωδικότητα φωνής στο έργο. Για λίγο ακόμα η Δήμητρα Βλαγκοπούλου στον ρόλο της Μάρθας γεμίζει θεατρικότητα τον θίασο.

 Στο δεύτερο μέρος η σκηνοθεσία πρωταγωνιστεί ξετυλίγοντας με σειρά από εικόνες που παίζουν ανάμεσα στο φως και τη σκιά. Εδώ οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ και η μουσική του Γιώργου Πούλιου είναι τα δύο χέρια της Ευαγγελάτου. Ο θίασος μεγαλώνει και πολλαπλασιάζεται με τους σπουδαστές του Πειραϊκού Συνδέσμου. Ο χορός στην Βαλπούργια Νύχτα αποτελεί ένα είδος κορύφωσης του έργου και μαγνητίζει τόσο που δεν θυμάσαι πως πέφτει αργότερα η αυλαία.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου τεντώνει τον Φάουστ  στα χρώματα του κόκκινου, δημιουργεί εντάσεις και ταυτόχρονα παίζει με την αισθητική της παράστασης. Χάνεσαι αλλά επανέρχεσαι στη σκηνή με την ίδια δίψα να καταπιείς τον Φάουστ εσύ και να γίνει ο Μεφιστοφελής σου.  Είσαι πιο κοντά πλέον στην εσωτερική σου κόλαση. Μετράς το στοίχημα! Βαρύ! Ψάχνεις και εσύ για σκυλιά τη νύχτα;;

«Αυτή την ώρα θα κερδίσεις πιότερα απ’όσα κέρδισες ποτέ!»

Κείμενο/Άννα Κάντα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s