Είδαμε
Σχολιάστε

Δίνουν δάνειο στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

«Το δάνειο αλλιώς θα πηδήξω τη γυναίκα σου!»

Τραπεζικό γραφείο. Διευθυντής και πελάτης. Κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά εδώ! O πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο; Ένα δάνειο απορρίπτεται από τον διευθυντή λόγω έλλειψης εγγυήσεων. Ή καλύτερα, λόγω καμίας εγγύησης. Ο πελάτης μπορεί μόνο να δώσει τον λόγο του για να υποσχεθεί στον τραπεζίτη την επιστροφή των χρημάτων του. Μετριέται όμως ο λόγος του σε ευρώ? Ο πελάτης αυτοσχεδιάζει και απειλεί. Ή μάλλον διαπραγματεύεται.. Μπλόφα ή όχι, πάντως κάπως έτσι ξεκινά η αριστουργηματική κωμωδία του Τζόρντι Γκαλθεράν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ο συγγραφέας της Μεθόδου Γκρονχολμ επιστρέφει με μια κωμωδία γεμάτη ανατροπές. Το έργο είναι απλό, κινείται σε καθημερινό λόγο, είναι σύγχρονο, σε σημείο να αναρωτιόμαστε αν όλα συμβαίνουν σε μια ελληνική τράπεζα το 2016, με αιχμές στο τραπεζικό και καπιταλιστικό σύστημα αλλά ταυτόγχρονα ανάλαφρο και παιχνιδιάρικο. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή αμηχανίας. Το κοινό γελά σε όλη την διάρκεια της παράστασης κι ούτε φαντάζεται πού μπορεί να οδηγηθεί στο φινάλε.

 Η σχέση των δύο χαρακτήρων μ’ όλες τις ανατροπές και τα σκαμπανεβάσματά της κρίνει απαραίτητη την χημεία μεταξύ των δύο ηθοποιών.  O Μιχάλης Οικονόμου και ο Γιάννης Σαρακατσάνης είναι αντάξιοι του δύσκολου έργου τους. Για μιάμιση ώρα δεν αφήνουν το κοινό να χαλαρώσει ούτε στιγμή. Ευρηματικοί στις κινήσεις τους, στις εκφράσεις τους, με τις ερμηνείες τους χτίζουν άρτια μια πολύπλευρη σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ τους. Κερδίζουν ολοκληρωτικά το κοινό και χαρίζουν απλόχερα άφθονες στιγμές γέλιου.

Η σκηνοθεσία (Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Παντελής Δεντάκης) εξαιρετική και επικεντρώνεται στην σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των πρωταγωνιστών. Δεν προσπαθούν να εκμαιεύσουν το γέλιο εκβιαστικά αλλά η κωμικότητα προκύπτει αυθόρμητα από τις περιστάσεις και από τον χώρο που δίνεται στους ηθοποιούς για έκφραση και αυτοσχεδιασμό. Τα σκηνικά/κοστούμια (Μαγδαληνή Αυγερινού) σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους, δίνουν μια επιπλέον νότα κωμικότητας.Πόσο αστείο μπορεί να φαίνεται ακόμα και το χρώμα μιας κάλτσας;

Ο φωτισμός (Σάκης Μπιρμπίλης) συνοδεύει απαλά τους ηθοποιούς χωρίς υπερβολές και η σπανιόλικη μουσική του Φοίβου Δεληβοριά με άπλετη σάτιρα -που θυμίζει κάτι από την στιχουργική αύρα της «Υβρεοπομπής» – δίνει το αιφνιδιαστικό τραγούδι-slogan του θεατρικού.

Με μια φωνή ας τραγουδήσουμε μαζί τους στίχους του Φοίβου  «Hijo de puta!»

Μόνο δάνεια για φέτος!

Κείμενο/Διονύσης Αναλυτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s