Είδαμε
Σχολιάστε

Άγριος Σπόρος ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

 

«Τροχίζω πρώτα το μαχαίρι, τ ‘αφήνω σε κρύο νερό να σφίξει το ατσάλι, φοράω τις γαλότσες για τα αίματα και δένω μπροστά ένα νάιλον.»

Ποδοκλείδωμα κάνει ο Σταύρος στα γουρούνια. Τα άλλα ακούνε τα σκουξήματα  και ταράζονται. Μετά τους ρίχνει λίγο φαΐ και ξεχνιούνται. Όπως γίνεται και με τους ανθρώπους. Έτσι δεν γίνεται;

Οι ξένοι μάλλον δεν σφάζουν έτσι. Με ποδοκλείδωμα. Είναι πιο καθωσπρέπει ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; Έχουν πιο εξελιγμένα μέσα.  Είναι άγριος ο άνθρωπος που βαστάει μαχαίρι άλλωστε. Δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει.

 Έχω γνωρίσει πολλούς σαν τον Σταύρο.  Κάθε χρόνο στη παραλία, στο χωριό. Όχι μόνο στο δικό μου. Και στα νησιά που γεμίζουν τουρίστες.  Τύποι σαν τον Σταύρο ξεχωρίζουν από μακριά. Όχι , δεν λέω από τα ρούχα. Είναι η άνεση στο χώρο. Είναι σαν να τους ανήκει το χώμα που πατάνε. Σαν να τους ανήκει ο ουρανός. Ο αέρας που αναπνέουν. Ξέρω τέτοιους πολλούς.  Ανοιχτοχέρηδες αλλά οξύθυμους. Όλο λόγια και πατέντα.  Σαν τον πατέρα μου. Σαν τον παππού μου. Και να πεις ότι είχανε λεφτά; To θηρίο κι αυτοί τάιζαν, το ίδιο που ταΐζει κι ο Σταύρος τώρα.

«Όταν έχουμε, θα πληρώσουμε»

Και κλήσεις. Και ΦΠΑ. Και μία άδεια να περιμένεις. Εφορία. Ταμείο. Ένα κλείνεις, δύο ανοίγουνε. Το χειρότερο είναι όμως το βλέμμα των άλλων. Όχι τα χρέη. Με αυτά μάθαμε να ζούμε. Το βλέμμα όμως αυτό το υπεροπτικό… Αλλά που να καταλάβουν αυτοί; Όταν σφάζει ο Σταύρος τα γουρούνια, βάζουνε όπερα για να μην ακούνε.

Κάποιοι λένε ότι  σε αυτή τη χώρα πλέον κάνουμε ότι λένε οι ξένοι. Και μας επιβλέπουν οι Έλληνες που τους υπακούν. Το κακό δεν είναι ότι δεν μας καταλαβαίνουν οι ξένοι. Το κακό είναι που δεν μας καταλαβαίνουν  ούτε οι έλληνες, που μέχρι τώρα έκαναν τα ίδια με εσένα.  Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν λέω εσένα.

Αυτός είναι ο «Άγριος Σπόρος» στο Επι Κολωνώ . Τάκης Σπυριδάκης ως βασικό μέρος του τοπίου με την παράνομη καντίνα του, την κόρη του και τον Τάκη από το τμήμα του χωριού. Λέξεις και διάλογοι από τον Γιάννη Τσίρο που αφορούν το τώρα, το πριν και ποιος ξέρει για το μετά. Αλλού. Όπου φυτρώσει ο σπόρος. Σύγχρονη νεοελληνική γραφή  πάνω σε μία, εδώ και χρόνια, συμπαθέστατη φιγούρα του Τάκη Σπυριδάκη που έχει το απυρόβλητο ότι κ αν κάνει ή δεν κάνει. Ντάνη Γιαννακοπούλου και Ηλίας Βαλάσης, δυο αξιοπρεπείς ερμηνείες μαζί με τον Τάκη Σπυριδάκης κάνουν τον Άγριο Σπόρο δοσμένο όμως σε τόσο ρεαλιστικό μοτίβο που δεν έχει και πολύ σχέση με την θεατρικότητα.  Παρόλα αυτά σε ακουμπάει. Πιο πολύ τώρα.  Αν  μη τι άλλο σε αφορά. Ούτως ή άλλως το συζητάς, το σκέφτεσαι.  Είσαι κ εσύ σαν  Έλληνας. Δεν είσαι;

«Ένα ελάττωμα έχουμε κ εμείς να κερνάμε, που θα πάει θα το κόψουμε κ αυτό.»

Κείμενο/Άννα Κάντα

Ταυτότητα Παράστασης

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Κείμενο: Γιάννης Τσίρος
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά, Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & Επιμέλεια ήχου: Στέλιος Γιαννουλάκης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Στουπάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Περίκλεια Χονδροπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s