Είδαμε
Σχολιάστε

Επτά Επί Θήβας του Τσέζαρις Γκραουζίνις

Δύο αδέρφια συγκρούονται για τον θρόνο του πρώην βασιλιά Οιδίποδα. Έχουν συμφωνήσει να κυβερνούν τη Θήβα εναλλάξ. Ωστόσο, όταν έρχεται η σειρά του Πολυνείκη να αναλάβει την εξουσία, ο Ετεοκλής δεν τηρεί την υπόσχεσή του. Έτσι, ο Πολυνείκης βρίσκει συμμάχους και οργανώνει εκστρατεία εναντίον της Θήβας. Επτά αρχηγοί από κάθε ένα από τα δύο αντίπαλα στρατεύματα παρατάσσονται εκατέρωθεν των επτά πυλών της πόλης της Θήβας. O Ετεοκλής και ο Πολυνείκης κατέληξαν να βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο στην έβδομη πύλη. Το τέλος δεν βρίσκει κάποιον νικητή, καθώς τα δύο αδέρφια αλληλοσκοτώνονται. Η κατάρα του ονόματος του Οιδίποδα φαίνεται να βασανίζει ακόμα την γενιά του.

Η σκηνοθεσία είναι καθοριστική. Η γλώσσα, το θέμα των παραστάσεων καθώς και όλο το κοινωνικό πλαίσιο στην αρχαία Ελλάδα απέχει πολύ από το δικό μας, και αυτό εκμεταλλεύεται δημιουργικά ο Τσέζαρις Γκραουζίνις. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν εντυπωσιακά και γύρω τους ο χορός μοιάζει να απαντά σε στιγμές στα λόγια τους ειρωνικά. Ο Ετεοκλής (Γιάννης Στάνκογλου) μονολογεί απογοητευμένος πριν την μάχη, και ένας στρατιώτης μόνος του με το ένα χέρι ψηλά και το άλλο στην καραμούζα περιφέρεται σαν να αγνοεί την πραγματικότητα της χαμένης μάχης γύρω του. Τα σκηνικά (Κέννυ ΜακΛέλλαν) είναι πολύ επιβλητικά. Τα όπλα της μάχης βρίσκονται σε όλη την παράσταση στο σκηνικό και φαίνονται σαν προέκταση στις ζωές των χαρακτήρων, καθώς και δύο τεράστιες σκάλες που ανεβαίνουν τα αδέρφια καθαρά συμβολικές του μαρτυρίου που έχουν να περάσουν.

Όλα λειτουργούν ώστε η παράσταση να υποκινήσει τον θεατή να σκεφτεί συμβολισμούς για το κάθε τι που βλέπει στην σκηνή. Οι κινήσεις των ηθοποιών (Έντι Λάμε) είναι ιδιαίτερες και έντονες με αποκορύφωμα την πορεία που κάνουν οι δύο αδερφές γύρω από τα δύο νεκρά αδέλφια τους, που μοιάζει να σχηματίζει το άπειρο. Ο φωτισμός (Αλέκος Γιάνναρος) είναι λιτός και δίνει έμφαση στις συναισθηματικές εκφάνσεις των χαρακτήρων. Τα κοστούμια (Κέννυ ΜακΛέλλαν) μοιάζουν αρκετά σύγχρονα και φέρνουν τον θεατή και συμβολικά στο σήμερα, κάτι που είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί όταν μιλάμε για ένα αρχαίο έργο, και έναν πολιτισμό που απέχει παρασάγκας από τον δικό μας. Και τέλος η τέλεια μουσική επένδυση (Δημήτρης Θεοχάρης) που έχει στοιχεία αρχαιοελληνικά με μόνο φωνές, αλλά και βαλκανικά που μας φέρνουν στο σήμερα, με αποκορύφωμα μία άρια  της Αντιγόνης που ταρακουνά μιας και σαν μουσικό είδος απείχε –φαινομενικά- με το υπόλοιπο σύνολο.

Η παράσταση δεν είναι σαν όλες τις άλλες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο αρχαίο θέατρο. Ο Τσέζαρις δεν επιδιώκει την συναισθηματική ταύτιση του κοινού με τους χαρακτήρες ή την συγκινησιακή φόρτισή τους. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι με αφορμή το έργο, περνά μηνύματα σε πολλαπλά επίπεδα που αφορούν την πολιτική, την οικογένεια, τις κοινωνικές σχέσεις. Ο θεατής παίρνει μια γεύση από τον αρχαίο πολιτισμό και τα ήθη του, αλλά η πολύ δυνατή μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών μας ωθούν να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβαίνει τώρα στις ζωές μας. Τι άλλαξε από τότε? Τι συνέβη στους χαρακτήρες? Μπορώ να βρω σημεία επαφής μαζί τους και ποια είναι αυτά? Ποιος είναι ο δικός μου κόσμος τώρα και ποια είναι η θέση μου μέσα σε αυτόν? Το κοινό χειροκροτά δυνατά στο τέλος αλλά με ένα περίεργο χαμόγελο που κρύβει μια κάθαρση μα και ένα μυαλό γεμάτο ερωτήματα και σκέψεις που καλείται να απαντήσει ο καθένας για τον εαυτό του.

Κείμενο / Διονύσης Αναλυτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s