Είδαμε
Σχολιάστε

Γιατί να θέλει κάποιος το ρόλο του πατέρα;

Ατελείωτες ώρες αναμονής μπροστά σε ένα γεγονός που μάλλον ευχάριστο δε θα είναι. Κι αν δε θες να είσαι εκεί, είναι ηθικό και πρέπον και δεν μπορείς να το αποφύγεις. Είναι υποχρέωση σου. Είναι πατέρας σου. Είσαι παιδί του. Μα η αγάπη είναι συναίσθημα και όχι χρέος, σκέφτομαι. Δεν είμαι εγώ στην αίθουσα αναμονής έξω από το χειρουργείο. Είναι αυτοί. Πέντε αδέρφια και ένας άγνωστος σχεδόν συμπαθής.

Ο βασιλιάς Ληρ είναι ένα παιχνίδι.  Ένα παιχνίδι που παίζουν όλοι στην οικογένεια από μικροί. Όχι σήμερα όμως! Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Αμηχανία τους προκαλεί, σαν κάτι να προσπαθούν να αποφύγουν. Ξέρουν λέει την εξέλιξη του.  Ο βασιλιάς Ληρ έχει τρεις κόρες όσες είναι στη σκηνή. Η τελευταία η μικρότερη απομονώνεται από τα υπόλοιπα αδέρφια της . Δεν ξέρει πώς να εκφράσει την αγάπη της προς τον πατέρα της. Προς τον αδερφό της. Προς έναν ξένο. Κι όμως είναι η μόνη που μεταφέρει το συναίσθημα της αγνά.  Δεν καταλαβαίνω…

Φαίνεται όλοι να το ζουν τόσο έντονα. Οι κινήσεις τους γεμίζουν κάθε κενό. Η παράσταση φαίνεται και είναι δουλεμένη. Οι εκφράσεις τους είναι απολαυστικές. Τι είναι αυτό που τους συμβαίνει;  Μόνο με τον ξένο νιώθω κοντά.

Μία παράσταση σε ψυχρές παστέλ αποχρώσεις της Ιόλη Ανδρεάδη στέκεται ως ποιητική μελέτη του βασιλιά Ληρ   με αρκετά αφαιρετικά στοιχεία. Γεωμετρικά σχήματα στο πάτωμα και λάμπες φθορίου να τρεμοπαίζουν στο ταβάνι με ψήγματα ήχου ατμοσφαιρικού στις παύσεις. Ρούχα ελαφρώς επίσημα και ερμηνείες υπέροχες σου μεταδίδουν την ένταση του προσώπου που μιλάει ή που σωπαίνει.  Η κινησιολογία και η σκηνοθεσία χτίζουν μία μεταμοντέρνα παράσταση που βασίζεται περισσότερο  στην ερμηνεία και όχι τόσο  στην εικόνα. Η  απόδοση του δισυπόστατου κειμένου όμως πότε στα λόγια του βασιλιά Ληρ και πότε στα λόγια του σήμερα ως εικονικός υποτιτλισμός είναι ένα δύσκολο εγχείρημα που δημιουργεί  πολλά κόμματα στην ανάγνωση του θεατή. Ευθυτενής ροή χωρίς καμπουριάσματα και απογειώσεις κρατάει το ανικανοποίητο ως το σύντομο τέλος της.

Ο νέος Ληρ υπάρχει σε κάθε οικογένεια. Μίσος, αγάπη είναι σχεδόν το ίδιο. Αν αγαπήσω τον εαυτό μου, μπορεί να μισήσω εσένα. Κι αν αγαπήσω εσένα τότε πως θα αγαπήσω τον εαυτό μου; Αυτή είναι η κοινωνία.  Ο Young Lear είναι μία παράσταση που θα ήθελα  να είμαι ο ηθοποιός της περισσότερο απ’ ότι ο θεατής της.  Ακόμα αναρωτιέμαι, γιατί αλήθεια να θέλει κάποιος τον ρόλο του πατέρα;

Κείμενο/Άννα Κάντα

Ταυτότητα παράστασης

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Χρηστίνα Γαρμπή, Ελεάνα Καυκαλά, Θύμιος Κούκιος, Μαρία Προϊστάκη, Νεκτάριος Σμυρνάκης, Μιλτιάδης Φιορέντζης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Μετάφραση – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη, Κείμενο: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης

Σκηνογραφία – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα, Ηχοτοπίο: Γιάννης Χριστοφίδης, Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα, Κατασκευές: Περικλής Πραβήτας, Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Νικολαΐδης, Βοηθός Παραγωγής: Γιάννης Παυλόπουλος

Φωτογραφίες:  Πάνος Μιχαήλ & Κική Παπαδοπούλου,Video Trailer: Διαμαντής Καραναστάσης

Οργάνωση Παραγωγής: Art Minds – Γιάννης Γκουντάρας

Παραγωγή: Ελληνικό Φεστιβάλ 2016

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s