Είδαμε
Σχολιάστε

Η «Λαμπεντούζα» συγκινεί θεατές στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Λευκό στο πάτωμα, λευκό στους τοίχους, παντού. Δυο κομμάτια ξύλο, σαν άψυχο δέντρο. Ερημικό τοπίο. Κρανίου τόπος. [Σκηνικά Κοστούμια Μαγδαληνή Αυγερινού]. Περιπλανώμενες δύο φιγούρες. Άνθρωποι της εποχής μας. Άντρας ψαράς πάππου προς πάππου και μία κινεζοεγγλέζα ευθυτενής και αυστηρή. Δυο ήρωες σε διαφορετικό τόπο ο καθένας.

Ένας αλιευτής πτωμάτων και μια στυγνή εκβιάστρια είσπραξης δανείων συνομιλούν με το κοινό και μεταξύ τους εικονικά.

Ήρωες γιατί αναγκάστηκαν να δουλέψουν σε συνθήκες όπου άνθρωποι ψάχνουν τρόπο να επιβιώσουν.  Είναι αυτοί που χωρίς να το θέλησαν έχουν τώρα στα χέρια τους τις ζωές άλλων. Έτυχε κι αυτή να είναι η δουλειά τους. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε σε αυτούς τους καιρούς;

O Στέφανος ψαρεύει στην Λαμπεντούζα, βόρεια της Αφρικής. Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς δεν έχει ψάρια στην θάλασσά του. Έχει ζωές. Ζωές που πρέπει να μαζέψει ευλαβικά ή βίαια και να στοιβάξει στην ακτή. Ζωές που κανένας δε θα τις κλάψει. Στην άλλη μεριά της σκηνής η Ντενίζ. Σχιστομάτα στην Αγγλία, εργάζεται σε μία εισπρακτική εταιρεία από αυτές που πλέον ανθίζουν λόγω των αμέτρητων απλήρωτων τραπεζικών δανείων. Ακολουθεί πιστά την τακτική που της έμαθαν ακόμα και στην προσωπική της ζωή. Σιχαίνεται το τόπο που ζει, σιχαίνεται και τους Βρετανούς που την υποτιμάνε.

H ιστορία της Λαμπεντούζα μας περιγράφει τις ζωές αυτών των δύο, σχεδόν δειγματοληπτικά –μα όχι τυχαία, επιλεγμένων ηρώων. Συναντάμε μέσα από τις λέξεις τους τις σχέσεις τους με τους γύρω τους,  τους ανθρώπους που συνομιλούν, που δουλεύουν μαζί, που λένε καλημέρα, τρώνε στο ίδιο τραπέζι, τσακώνονται. Τα γεγονότα φέρνουν στιγμές αγάπης, στοργής, βοήθειας, αλληλεγγύης. Αυτή είναι η λέξη. Αλληλεγγύη.

Αυτό είναι η μεσόγειος. Ένας βάλτος βαθύς, ατέλειωτος.

Γιατί είναι καλοί οι άνθρωποι; *¹

O Αργύρης Ξάφης, και η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου εκφράζουν μία δυσαρμονοία της κοινωνίας μας. Ο Αργύρης Ξάφης ανθρώπινος, ζεστός, απλός και αυθόρμητος στις εκφράσεις του σε συγκινεί ενώ η Χαρά Μάτα Γιαννάτου σε ξυπνάει από έναν λήθαργο απάθειας με το θυμό της και το αυστηρό τόνο στη φωνή της. Ένας αλιευτής πτωμάτων και μια στυγνή εκβιάστρια είσπραξης δανείων συνομιλούν με το κοινό και μεταξύ τους εικονικά. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου μας έχει συνηθίσει σε λεπτομέρειες που αγκαλιάζουν  την ένταση του σεναρίου όπως η σκιά των ηθοποιών στο φόντο όταν χρειάζεται ή όπως ακόμα οι παύσεις επαναλαμβανόμενες και συνοδευόμενες από φωτισμό και ήχο που σε ανατριχιάζει  [Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης- Μουσική Σταύρος Γασπαράτος].

Ένα έργο του Άντερς  Λουστγκάρτεν  που γράφτηκε το 2015, ένα χρόνο πριν. Σκιαγραφεί μια κατάσταση που αφορά και θα αφορά για πολλά χρόνια ακόμα. Χρόνια που χαρακτηρίζονται φονικά και χαράζουν  τα όρια του βάλτου που ζούμε. Αυτόν όπου  γεννήθηκε η Ευρώπη.  Ο ίδιος βάλτος που πεθαίνουν για την Ευρώπη.  Αυτό είναι η μεσόγειος. Ένας βάλτος βαθύς, ατέλειωτος. Και όπως συμβαίνει συνήθως η ξηρά που τον περιβάλλει βρωμάει και σαπίζει αργά. Αν ζεις κοντά ή μακριά δεν έχει και πολλή σημασία.  Σημασία θα έλεγαν κάποιοι είναι να κάνεις τη δουλειά σου….

 Συνεχίζουν όμως να έρχονται ρε γαμώτο!*²

Κείμενο/Άννα Κάντα

*¹ ερώτηση που ακούγεται στην παράσταση
*² παράφραση ερώτησης που ακούγεται στην παράσταση
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s