Είδαμε
Σχολιάστε

Είδαμε το Camille Claudel Mudness στο θέατρο Vault.

Τα κρεβάτια φτιαγμένα από σίδερο είναι πάντα κρύα, παγωμένα και ο ύπνος άσχημος σχεδόν ανύπαρκτος. Το δωμάτιο της ψυχιατρικής κλινικής Ville Evrard δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο φιλόξενο από μια φυλακή. Αυτή θα είναι από δω και πέρα η ζωή της Καμιλ, μία από τις μεγαλύτερες γλύπτριες που γνώρισε το Παρίσι.

Καμίλ Κλωντέλ.

Ένα μεγάλο ταλέντο που εγκλωβίστηκε στα παιχνίδια του μυαλού και της κοινωνίας που μεγάλωσε. Το εργαστήριο της ήταν ένα δωμάτιο, ίσα για να χωράει να δουλεύει, ούτε καν για να κοιμάται και να τρώει. Δεν είχε λεφτά για τίποτα άλλο παρά μόνο τα υλικά της. Δεν την ένοιαζε άλλωστε η καθαριότητα και η ποιότητα ζωής, σημασία είχε να δημιουργεί.

Εγκλεισμός και αποκλεισμός είναι φαινόμενα όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας.

Ο Γιάννης Λάσπιας τοποθετεί την ηρωίδα σε ένα φανταστικό διάλογο με την ψυχοθεραπεύτρια Κονστανς Πασκάλ.  Δυο τους ανταλλάσσουν πληροφορίες εμπιστοσύνης που χτίζεται λεπτό με το λεπτό. Δύο υπαρκτά πρόσωπα που στην πραγματικότητα δεν συναντήθηκαν ποτέ. Η αληθινή ιστορία της γλύπτριας αποκαλύπτει έναν κρυφό έρωτα που της στοίχισε πολλά. Μαρτυρίες λένε την μεγάλη επιρροή που είχε ο ένας στον άλλον τα χρόνια εκείνα. Η ζεστή και εκφραστική φωνή του Στέλιου Μάινα ως Ροντέν αποκαλύπτει τα γράμματα πάθους που λάμβανε η Κλωντέλ όσο μεγάλωνε η φήμη της μέχρι ο έρωτας της να της σαγηνέψει την λογική και να την παγιδεύσει στο ψυχρό αυτό δωμάτιο της ψυχιατρικής κλινικής. Η Δάφνη Μανούσου τρεμάμενη  από το σοκ της ψύχωσης βασανίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης πείθοντας πως η λογική δεν την έχει εγκαταλείψει εντελώς και οι κατηγορίες της προς την οικογένεια της αγγίζουν έστω και λίγο την πραγματικότητα. Με αυτοέλεγχο η Στέλλα Μπούρου ως ψυχίατρος Κονστανς Πασκάλ εκμυστηρεύεται στο κοινό την παράλληλη κρυφή ζωή της και τη μεγάλη συμπόνια που νιώθει προς το πρόσωπο της Καμίλ για τα τόσα κοινά που έχουν μεταξύ τους. Οι δυό τους  εκφράζουν άρτια την δυσκολία τους να επιβιώσουν σε ένα τόπο που δεν θεωρεί δεδομένη την ελευθερία έκφρασης. Η μοναδικότητα της παράστασης έγκειται στη διαφορετική επιλογή αντίδρασης στον περιορισμό των προσωπικοτήτων τους. Η καλλιτέχνης έντονα εκφραστική φωνάζει και κραδαίνει το σώμα της απειλητικά για την απομόνωση που βιώνει και την μανία που την έχει στοιχειώσει ενώ ταυτόχρονα η ψυχίατρος Πασκάλ καλείται να την βοηθήσει όταν η ίδια στην πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να εκτονώνει μυστικά την δικιά της απόγνωση για τη ζωή της και τις επιλογές της.

Μία σκηνή σκούρα στο χρώμα, ένα κρεβάτι, ένα γραφείο και πίσω κάποια σκιαγραφημένα αντρικά σώματα. Αυτό είναι το σκηνικό του Παντελή Ξηροχειμώνα στην σκηνή του Vault Theater για το έργο που έγραψε ο Γιάννης Λάσπιας δίνοντας φωνή σε μια εποχή που η τιμή και το όνομα είχαν περισσότερη αξία από το «υπάρχω» του κάθε ανθρώπου και φωτίζει έντονα τις πτυχές της γυναικείας εξέλιξης σε ένα κόσμο ανδροκρατούμενο που δεν χωράει δικαίωμα σε κάτι άλλο διαφορετικό από αυτό που προστάζει η ηθική και το σωστό.

Εγκλεισμός και αποκλεισμός είναι φαινόμενα όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας. Το άσυλο της καρδιάς μας μπορεί να βρίσκεται σε κάθε δωμάτιο, σε κάθε οικογένεια δίπλα μας και η ελευθερία δυστυχώς ακόμα, δεν είναι συχνά επιλογή.

Κείμενο/Άννα Κάντα

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s