Είδαμε
Σχολιάστε

Ο «Γκάμλετ» δεν είναι μια παράσταση σαν όλες τις άλλες.

Ο Κλαύδιος σκοτώνει τον πατέρα του Άμλετ και παντρεύεται τη μητέρα του. Το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται στον Άμλετ και του ζητάει να αποκαταστήσει το δίκαιο. Ο Άμλετ πρέπει να πάρει εκδίκηση. Έχει ένα έργο 4000 στίχων για να το κάνει και διαρκώς το αναβάλλει. Εδώ όμως μιλάμε για τον Γκάμλετ, την ρωσική ονομασία του Άμλετ. Το 2009 στη Ρωσία, ένας νεαρός άντρας μπαίνει σε ένα μπαρ, βγάζει όλα τα ρούχα του, ανεβαίνει σε ένα τραπέζι και αρχίζει να φωνάζει στη σερβιτόρα να τον σκοτώσει. Ύστερα φορά μία κολλητή μπλε ολόσωμη φόρμα με τη στάμπα του Superman. Στην παράσταση υπάρχει ο παλιός Άμλετ και ο σύγχρονος.  Έτσι ξεκινά το θεατρικό ταξίδι του σκηνοθέτη Ηλία Αδάμ που έχει κάνει και την απόδοση του έργου.

Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την παράσταση είναι νιάτα, έκσταση, μουσική, πάθος! Η παράσταση είναι απολαυστική σε επίπεδα που δεν χωράνε σε λέξεις.

Ένα έργο που εξαρχής προμηνύει ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό στο Από Μηχανής θέατρο. Στη σκηνή υπάρχουν μουσικά όργανα, τεράστιες μάσκες από κεφάλια ζώων, μια οθόνη, ένας προτζέκτορας, ένα παλιό κόκκινο τηλέφωνο.. Οι ηθοποιοί είναι όλοι αντάξιοι των ρόλων τους σε αυτό το μεταμοντέρνο σκηνικό (Μαριάννα Λιανού,Δανάη Λουκάκη, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Σοφία Πριόβολου, Ηλίας Αδάμ, Κλείτος Κυριακίδης, Θάνος Τσακαλίδης), έχουν πάρα πολλές συναισθηματικές εναλλαγές και κινούνται πολύ σχεδιασμένα στον χώρο (σκηνογραφία-Στέλλα Αγγελίδου). Φοράνε εκκεντρικά ρούχα που συνέχεια αλλάζουν (Στέλλα Αγγελίδου),  οι φωτισμοί (Ελίζα Αλεξανδροπούλου) είναι άρτιοι και δίνουν τον απαραίτητο έντονο ρυθμό της παράστασης, ενώ παράλληλα ο Κλείτος Κυριακίδης κάνει εξαίρετη δουλειά στην ζωντανή μουσική.

Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την παράσταση είναι νιάτα, έκσταση, μουσική, πάθος! Η παράσταση είναι απολαυστική σε επίπεδα που δεν χωράνε σε λέξεις. Προσωπικά μου άφησε την ίδια αίσθηση όπως το “The Rocky Horror Picture Show”, καταφέρνοντας συγχρόνως να προβληματίσει. Πώς καταφέρνει να μετατραπεί σε πάρτυ η ιστορία του Άμλετ, με γνώμονα πάντα την νοηματική σύνδεση με το ρωσικό έγκλημα, ώστε να μην χάνει τα νοήματά της;  Έχει επιτευχθεί μια χρυσή τομή ανάμεσα στους προσωπικούς ήρωες των αφηγητών (βλέπε Disney, Lynch και πολλοί άλλοι) και τους σεξπηρικούς, παραμένοντας πιστοί στην ιστορία. Υπάρχουν live τραγούδια, το παθιασμένο φιλί του Άμλετ στα χείλη της μητέρας του Γερτρούδης (που μόνο υπαινικτικό δεν μπορεί να το πει κανείς αλλά κυριολεκτικά ερωτικό), το σήμα του Σούπερμαν με το G στα ρούχα, μέχρι και η σύνδεση της Britney Spears με τον Shakespeare! Μια αδιάκοπη ενέργεια πλανάται στον χώρο από την επιθυμία των συντελεστών να συνθέσουν το νέο μανιφέστο του Άμλετ.

Το φινάλε είναι διττό. Ο Άμλετ δεν παίρνει εκδίκηση. Η παράσταση παλεύει να μας μιλήσει για την αιτία αυτής της αναβολής. Είναι δειλός; Τον εμποδίζει η ηθική του; Η απάντηση έρχεται μέσω της ψυχανάλυσης και μιλάει για τον ασυνείδητο χαρακτήρα των κινήτρων του Άμλετ. Πώς θα σκοτώσει ο Άμλετ κάποιον που έχει πραγματώσει την ασυνείδητη επιθυμία του ίδιου για ένωση με τη μάνα του; Ο Άμλετ ταυτίζεται με τον Κλαύδιο και δεν μπορεί να του κάνει κακό. Στο έργο προχωράει αυτή η σκέψη στα άκρα και γίνονται σύμμαχοι. Ο Άμλετ του ζητά βοήθεια για να τον σκοτώσει. Αυτή είναι και η σύνδεση με το ρωσικό έγκλημα όπου ο δράστης ζητά από την σερβιτόρα να τον σκοτώσει.  Είναι όμως η μόνη;

Αν θέλαμε να συνεχίσουμε να περπατάμε στον ψυχαναλυτικό δρόμο της παράστασης, θα λέγαμε ότι ο Φρόϋντ θεωρούσε τον Άμλετ ως τον σύγχρονο Οιδίποδα. Όμως, ενώ στον Οιδίποδα είναι όλα «πραγματικά», συμβαίνουν δηλαδή στα μάτια του κοινού ο φόνος του πατέρα και ο έρωτας με την μητέρα, στον Άμλετ είναι όλα ασυνείδητα και βασανιστικά. Ο Άμλετ απολαμβάνει μέσα στην σκέψη του αναρωτιόντας «να ζει κανείς ή να μην ζει» σαν γνήσιος νευρωτικός, χωρίς ποτέ να κάνει το πέρασμα στην πράξη. Με το ίδιο σκεπτικό, ο σύγχρονος Ρώσος ήρωας τι είναι; Πρόκειται για έναν άνθρωπο ψυχωτικό και το γεγονός στη Ρωσία δείχνει το παραλήρημά του. Έτσι, ο νέος Γκάμλετ σημαδεύει το Τώρα του 21ου αιώνα. Τι νομίζατε; H διάγνωση σας έγινε! Ο Γκάμλετ υπογραμμίζει την μεγάλη αλλαγή που βλέπουν όλοι οι ψυχαναλυτές ανά τον κόσμο ότι οι ψυχώσεις πληθαίνουν ανησυχητικά σε σχέση με το παρελθόν.  Η ψυχολογική διαδρομή του ανθρώπου του δυτικού κόσμου στο ρου της ιστορίας χρωματίζεται με πολύ ενδιαφέρον τρόπο σε αυτή την απόδοση.

Πέραν από όλες αυτές τις σκέψεις που πλημμυρίζουν το κείμενο του Shakespeare, ο Γκάμλετ καλεί τον θεατή να μπει σε αυτό το πνευματικό ταξίδι και να αφεθεί στον πλούτο της δραματουργίας. Θα μπορούσα να φανταστώ τον Γκάμλετ και σαν cult μεταμεσονύκτια παράσταση όπου οι θεατές αφήνονται να μετέχουν –με κάποιο σουρεάλ τρόπο ίσως;- στα δρώμενα! Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για παράσταση που θα σαστίσει το κοινό, θα το προβληματίσει ή/και θα του αφήσει ένα απρόσμενο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο.

Κείμενο/Διονύσης Αναλυτής

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s