Είδαμε
Σχολιάστε

Πήγαμε παιδικό θέατρο. «Ο Βάσος και η Βιβή»

Χρώμα, μουσική, φαντασία και δράση σε μία παράσταση που στα μάτια ενός παιδιού θα αποτελούσε σίγουρα αληθινή ιστορία…

Ήταν μια ηλιόλουστη Κυριακή πρωί όταν γνώρισα τον Βάσο και τη Βιβή. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν μία χρωματιστή, ξύλινη κατασκευή… μία κουκέτα. Αμέσως λοιπόν κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα παιδικό δωμάτιο. Όταν άρχισα να εξερευνώ συνολικά το σκηνικό χώρο στάθηκα στο φόντο του δωματίου, το οποίο αισθητικά δεν με ενθουσίασε… μία ταπετσαρία με παιδικά σχέδια τοποθετημένη με τρόπο αδιάφορο, μου άφησε την αίσθηση μιας προχειρότητας. Ένα τόσο απλό σκηνικό δίχως πολλά ερεθίσματα κατάλαβα γρήγορα ότι ήταν κατάλληλο για δύο μικρά μάτια που θα το γέμιζαν φαντασία. Σημείο αναφοράς η χρωματιστή κουκέτα που μεταμορφώνεται ανάλογα με τη συνθήκη, άλλοτε σε παιδικό δωμάτιο και άλλοτε σε παιδική χαρά. Είναι όλα ρεαλιστικά, καθημερινά… η κουκέτα, ένα μπαούλο κι ένας διακόπτης που αναβοσβήνει, μέχρι η δράση των ηθοποιών να διεγείρει την περιέργεια και την φαντασία των μικρών θεατών. Ηθοποιοί ζωντανοί, γεμάτοι ενέργεια και παιδικότητα έλκουν τα νεανικά βλέμματα και προκαλούν γέλιο με τις ατάκες και τις γκάφες τους. Την εξέλιξη της δράσης ενισχύουν ευχάριστα τα μουσικά κομμάτια του Σπύρου Γραμμένου που έρχονται να παρασύρουν το κοινό στον ρυθμό τους.

Ο Βάσος και η Βιβή αφήνουν μια αίσθηση αισιοδοξίας και ένα κρυφό χαμόγελο στα χείλη, μία παιδική ματιά που δίνει ουσιαστική τροφή για σκέψη σε εσένα, αλλά και στο παιδί σου και σίγουρα μια ουσιαστική συζήτηση μεταξύ σας μετά

‘’Φοβάμαι το σκοτάδι, μέσα σε αυτό κρύβονται φαντάσματα, ανεπιθύμητοι επισκέπτες της νύχτας’’… ‘’Μαμάαα να κοιμηθούμε αγκαλιά;’’… ‘’Γνώρισα έναν φίλο, έχει και πιστόλι, με τρόμαξε λίγο στην αρχή, αλλά τώρα είμαστε φίλοι!’’. Καθημερινές περιπέτειες λαμβάνουν δράση στη σκηνή του θεάτρου Τζένη Καρέζη. Μικρά καθημερινά προβλήματα ενός παιδικού μυαλού, μιας παιδικής ψυχής.

Ο ρεαλισμός και η αλήθεια αυτού που έβλεπα με έβαλαν αμέσως στην αίσθηση και ξύπνησαν παιδικές αναμνήσεις… από τη μία ο ρόλος μητέρα (Δάφνη Δαυίδ), που χωρίς ανάσα παλεύει να μεγαλώσει δύο παιδιά μόνη της, μιας και είναι χωρισμένη και από την άλλη τα παιδιά που οτιδήποτε και να συμβαίνει γύρω τους είναι παιχνίδι. Τα αστεία, τα παιχνίδια, οι γκάφες, οι ζαβολιές μεταξύ των δύο αδελφών και ενός φίλου που μπαίνει στην παρέα δημιουργούν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα και προκαλούν γέλιο… γέλασα και ταυτίστηκα. Η μικρή ‘’καλομαθημένη’’ αδελφή, η Βιβή (Ιωάννα Λέκκα), ο μεγάλος αδελφός Βασίλης (Κωνσταντίνος Γώγουλος), που συνεχώς την πληρώνει για λογαριασμό της αδελφής του και ο καινούργιος φίλος Λούης (Θάνος Αλεξίου), που γνωρίζουν στην παιδική χαρά τυχαία, μου διέγειραν τη φαντασία και μου υπενθύμισαν την αξία του αυθόρμητου παιχνιδιού και τη σπουδαιότητα της φιλίας… χαμογέλασα και σίγουρα νοστάλγησα παιδικές στιγμές χαράς, αυθόρμητου γέλιου και ανεμελιάς.

Μια παράσταση που αξίζει να δεις, είτε είσαι μικρός, είτε είσαι μεγάλος. Διαπραγματεύεται την αξία της φιλίας, τη σχέση γονιού και παιδιού, αλλά και για την εξάρτηση των παιδιών από την τετράγωνη οθόνη και χαρίζει με παιγνιώδη και διασκεδαστικό τρόπο όμορφα και ουσιαστικά μηνύματα. Ο Βάσος και η Βιβή αφήνουν μια αίσθηση αισιοδοξίας και ένα κρυφό χαμόγελο στα χείλη, μία παιδική ματιά που δίνει ουσιαστική τροφή για σκέψη σε εσένα, αλλά και στο παιδί σου και σίγουρα μια ουσιαστική συζήτηση μεταξύ σας μετά.

Κείμενο/Ειρήνη Μαύρου

 Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s