Συνεντεύξεις
Σχολιάστε

Συνέντευξη με τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στο ΚΕΤ.

 -|Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει|-

Μία ολόκληρη φράση ο τίτλος κι όμως δεν είναι αρκετός για να περιγράψει το εγχείρημα του Δημήτρη Αλεξάκη (κείμενο) και της Φωτεινής Μπάνου (σκηνοθέτης –ηθοποιός).

«Τώρα εδώ, φτάσαμε στην τρίτη ανάγνωση» εξηγεί η Φωτεινή γυρίζοντας πίσω στο χρόνο. «Τώρα εδώ, δοκιμάσαμε το δεύτερο ενικό πρόσωπο». Οι ηθοποιοί στην παράσταση μιλάνε στον θεατή σαν να τον γνωρίζουν χρόνια.

 « Τρέχεις στην οροφή του τρίτου αντιδραστήρα.
Κλέβεις μια βότκα από την σκηνή των αξιωματικών.
Αδειάζεις ένα σπίτι που εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές μέρες. Στοιβάζεις σ’ ένα αγροτικό, πιασμένα με σκοινιά, τη ραδιενεργή τηλεόραση, τη ραδιενεργή φλοκάτη κι ένα ωραίο, ξύλινο μπαούλο, στολισμένο με λουλούδια..» 
[Απόσπασμα]

duduka_zrg7134

«Πρόκειται για μία ιστορία που τους αφορά όλους ταυτόχρονα αλλά και καθένα ξεχωριστά.  Σου θυμίζει πράγματα είτε γιατί τα έχεις ζήσει και τα έχεις ξεχάσει, είτε γιατί δεν θέλεις να τα θυμηθείς ποτέ ξανά. Ακόμα μπορεί να προσποιείσαι ότι τα ξέχασες γιατί κάτι προσπαθείς να αποφύγεις. Το κείμενο παίζει με την έννοια της ανάμνησης και της λήθης.  Κάθε θεατής  όμως το εκλαμβάνεται διαφορετικά. Μας έχει τύχει και θεατής που θεώρησε ότι του μιλάμε για το μέλλον».

Η παράσταση για το Τσερνόμπιλ δεν είναι μία παράσταση όπως έχουμε συνηθίσει. Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχουν θεατές. Τέσσερα τραπέζια στο χώρο. Φιλέματα και κρασί και γύρω γύρω άνθρωποι όλων των ηλικιών. Ο Δημήτρης και η Φωτεινή εξηγούν τις αρχικές τους προσδοκίες που φαίνονται να έχουν πραγματοποιηθεί.

«Θέλαμε μια παράσταση που να φαίνεται σαν οντότητα, σαν σύνολο χωρίς όμως να υπάρχει ομοιογένεια. Κάθε φορά προσπαθούμε να χτίσουμε μικρές οικογένειες γύρω από τα τραπέζια και όλοι μαζί μία παρέα που αν κάποιος την κοιτάξει από πάνω θα νομίζει ότι παρακολουθεί ένα γάμο, μία γιορτή» ή «μία κηδεία» προσθέτει ο Δημήτρης.

«Δοκιμάσαμε κι άλλους τρόπους να στήσουμε αυτή τη συνεύρεση. Μέχρι τελευταία στιγμή πέφταμε συνεχώς σε τοίχο».

 Θέλει θάρρος και διαύγεια να αντιληφθείς ότι οδηγείς σε λάθος δρόμο, σκέφτομαι.

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85_3-duduka

«Σημασία για εμάς έχει να βιώσει ο θεατής αυτό που θέλαμε ακριβώς. Το ευχάριστο είναι ότι πετυχαίνουμε κάθε μέρα το στόχο μας και οι ίδιοι οι θεατές κάποιες φορές μας εκπλήσσουν θετικά με τις αντιδράσεις τους»

Παρατηρώ το χώρο και επιβεβαιώνω με κάθε λεπτομέρεια αυτό που μου περιγράφουν ο Δημήτρης Αλεξάκης και η Φωτεινή Μπάνου. Οι καρέκλες είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Από πάνω φαίνεται όντως σαν να παρακολουθώ μια δικιά τους οικογενειακή στιγμή.

«Δεν θέλουμε να διηγηθεί ο ηθοποιός απλά μια ιστορία που έζησε. Θέλουμε να πλάσουμε μια συζήτηση μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών»

«Έναν φυσικό διάλογο, να όπως κάνουμε εμείς τώρα» Τονίζει ο Δημήτρης. «Γι αυτό άλλωστε προσπαθούμε να αποφύγουμε την κλασσική θεατρική ανάγνωση του κειμένου και την δραματοποίηση του λόγου»

Δύσκολο στην πράξη ξανασκέφτομαι. Δύσκολο! μου το επιβεβαιώνουν. «Χρειάζεται συνοχή και δέσιμο της ομάδας. Η επικοινωνία μεταξύ μας κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι θεμελιώδης λίθος και συμβαίνει ευτυχώς αβίαστα με τα παιδιά που συνεργαζόμαστε. Υπάρχει ελευθερία σε κάθε τραπέζι αλλά και μία αυθόρμητη αόρατη συνεννόηση μεταξύ μας, ακόμα και στις σιωπές, που κάνει όλα τα τραπέζια να πλεύσουν αρμονικά σαν βάρκες στον ωκεανό».

Ξαφνικά ο παραλληλισμός της Φωτεινής για τις βάρκες μου φέρνει εικόνες στο νου.

Μας αφορά η ιστορία του Τσερνόμπιλ αλήθεια;  αναρωτιέμαι.

«Πως γίνεται να μη μας αφορά. Πρόκειται για μία ιστορία που διηγείται το απροειδοποίητο, περιγράφει το αίσθημα της ξαφνικής αλλαγής, της κατάρρευσης, της εγκατάλειψης. Εκεί που καθόμαστε μια χαρά, ξαφνικά φεύγει η καρέκλα, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και πέφτουμε».

Το Πρίπιατ είναι μία πόλη που ζούσε ανέμελα. Είχαν όλοι καλές δουλειές. Είχαν την καθημερινότητα τους. Και μέσα σε μία μέρα ανατράπηκαν όλα. Άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και μετανάστευσαν αλλού. Ευθύνες εξαφανίστηκαν ή όχι, η ιστορία θα μας πει. Πάντως ζωές χάθηκαν, είτε δια παντός, είτε από τον χάρτη.

duduka_zrg7100

Η συζήτηση κρατάει πολύ. Παρασυρόμαστε όλοι και μιλάμε ακατάπαυστα για το θέμα της παράστασης και πως γεννήθηκε. Η Φωτεινή μου αποκαλύπτει τις σκέψεις της.

«Το ζήτημα που διαπραγματευόμαστε είναι πολιτικό, κοινωνικό και αληθινό. Προέκυψε από το κείμενο του Δημήτρη το οποίο πατάει σε μία προσωπική του εμμονή για τη μετακίνηση λαών. Για τη μετεγκατάσταση και τη προσφυγιά. Είναι μυθοπλασίες στηριγμένες πολύ στέρεα και ρεαλιστικά σε ήδη γραμμένα γεγονότα».

«Δεν είχαμε ανάγκη να κάνουμε κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό, παρόλο που μπορεί να φαίνεται έτσι σαν απόδοση. Θέλαμε απλά να καταπιούμε το κείμενο και να δημιουργήσουμε. Έτσι κι έγινε».

 «Δύσκολο για μένα να το απολαύσω γιατί είμαι κι μέσα σε αυτό ως ηθοποιός την ώρα που εξελίσσεται και απ’ έξω ως σκηνοθέτης».

Μου περιγράφει την ικανοποίηση της για το παρόν του έργου αλλά καταλαβαίνω και συμφωνούμε φωναχτά ότι αυτό το έργο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει και εξελίσσεται και θα συνεχίσει να παίρνει διάφορες μορφές ακόμα.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η παράταση του μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2016 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (σχετικό link). Θα σας κρατήσω κρυφό λοιπόν ακόμα το πώς φτάνει κάθε βράδυ στο τέλος της αυτή η παράσταση αλλά θυμηθείτε ότι πιθανόν δε θα προλάβετε να χειροκροτήσετε τους ηθοποιούς, ούτε αυτοί να σας υποκλιθούν όπως είθισται.

Επιμέλεια Συνέντευξης-Κειμένου  Άννα Κάντα

Φωτογράφηση Μιχάλης Ζόργιας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s