Είδαμε
Σχολιάστε

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

 

Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa.

Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι γονιμοποιεί γιατί το ρεύμα είναι αμείλικτο και μπορεί  τελικά να γονιμοποιήσει μέχρι και τους γονείς του! Αυνανισμός, ντροπή, αιμομιξία, επιθυμία  μπαίνουν όλα στο χαρωπό παιχνίδι της παράστασης.

Στο δεύτερο μέρος κυριαρχεί η αιώνια μάχη του δίπολου έρωτας-θάνατος. Τι νικάει τελικά; Εδώ φαίνεται η νίκη του Έρωτα επί του Θανάτου βαθμηδόν από ιστορία σε ιστορία. Ο έρωτας χάνει όταν ο Καρχαρίας τρώει την ίδια του την γυναίκα, ενώ σαν αλογάκι της Παναγίας νικάει τις πρώτες μάχες γλιτώνοντας τον θάνατο λόγω πρόωρης εκσπερμάτισης, μέχρι το μοιραίο λάθος, να αργήσει να.. ολοκληρώσει! Σαν σκορπιός στο Φαρ Ουέστ, ο θάνατος βρίσκει τον καθένα στον διάβα του, εκτός από την Λιούμπα! Μόνο εκείνη μπορεί να τον κάνει να δρα πέρα από το ένστικτο και να μην σκοτώνει αλλά να αγαπά. Γιατί ο έρωτας είναι έξω από τη Φύση, και μπορεί να νικήσει το ένστικτο.

Η σκηνοθεσία (Θανάσης Ζερίτης, Γιάννης Σαρακατσάνης) είναι εξαιρετική και παίζει με τον θεατή κάθε στιγμή χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Οι ηθοποιοί (Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Μαρία Μπαλούτσου, Αλεξάνδρα Ούστα, Γιάννης Σαρακατσάνης, Πάνος Τοψίδης, Σωσώ Χατζημανώλη) μεταμορφώνονται σε ζώα και μας κάνουν να γελάμε σε κάθε στιγμή. Η σκηνοθεσία σε συνδυασμό με τους ηθοποιούς έχει μία γνώριμη αισθητική των δύο ομάδων, δουλεμένη και ίσως πιο ώριμη αυτή τη φορά. Με τις κινήσεις τους (Πάνος Τοψίδης), τις ματιές τους, τα λόγια τους και τα σώματά τους απογειώνουν κάθε σκηνή. Η μουσική (Σταύρος Γιαννουλάδης, Γιάννης Σαρακατσάνης) πραγματοποιείται live από τους ηθοποιούς και με παραλλαγμένους στίχους ακούγονται τραγούδια από Beatles μέχρι και Παντελίδης! Είναι απαραίτητο κωμικό στοιχείο της παράστασης και προκαλεί αβίαστα το γέλιο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Γεωργία Μπούρδα) είναι προσεκτικά επιλεγμένα, παρά το δύσκολο έργο των πολλών και  διαφορετικών ιστοριών, δίνοντας την επιπλέον απαραίτητη νότα για να απογειωθεί η παράσταση.

Το κείμενο είναι πολυεπίπεδο και ο συγγραφέας έχει πολλές ψυχαναλυτικές αναφορές. Ακούμε αυτούσιο ένα κομμάτι από το βιβλίο του Φρόυντ για τον Ναρκισσισμό (ιστορία με το σαλιγκάρι) ενώ αλλού βλέπουμε το Αλογάκι της Παναγίας να αποκεφαλίζεται από το θηλυκό μετά τη συνεύρεση (γεγονός που απασχόλησε τον Λακάν σε ένα από τα σεμινάριά του). Παρακολουθούμε εννιά μεταμορφώσεις του Βίσκοβιτς όπου χαρακτηριστικά ζώων αντικατοπτρίζονται αιφνιδιαστικά και ξεκαρδιστικά σ’ εμάς τους ανθρώπους.

Πράγματα που μας αφορούν καθημερινά, και γελάμε όταν τα βλέπουμε μπροστά μας δραματουργικά. Η παράσταση λειτουργεί σε δύο πολύ διακριτά επίπεδα, χωρίς να εκβιάζει τον θεατή να σκεφτεί. Ο καθένας βρίσκει τον εαυτό του μέσα στις ιστορίες και μέσα από το γέλιο προβληματίζεται. Οι ανθρώπινες καταστάσεις παρουσιάζονται ανάγλυφα, όπως και τους μύθους του Αισώπου. Εστιάζουν σε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό –εδώ του ζώου, διώχνουν τα προσωπικά φίλτρα του θεατή και μέσω της υπερβολής οδηγούνται σε έναν πραγματικό ρεαλισμό. Γελάσαμε με την καρδιά μας! Τώρα ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί  «Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς!» μετά ας τραγουδήσουμε αγκαλιά : «You and me baby aint nothinbut mammals, so lets do it like they do on the Discovery channel!». Όλα εκεί δεν καταλήγουν τελικά;

Κείμενο/Διονύσης Αναλυτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s