Είδαμε, ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Σχολιάστε

Είδαμε το ωμό και κτηνώδες Curing Room στο θέατρο Vault.

Μία γνώριμη μυρωδιά σε οδηγεί στην θέση του θεατή και σε εισάγει στο μαύρο χρώμα του Vault Theater. Σκοτάδι βαθύ σε υπνωτίζει και μελωδίες εφιαλτικές σε ξυπνάνε από τον λήθαργο αργά. Το σκοτάδι σβήνει αντίστροφα καθώς ανοίγεις τα βλέφαρά σου και μοιάζει ανάνηψη η εικόνα που εμφανίζεται θολά μπροστά σου. Ακουμπισμένα σώματα – εφτά.  Γερμένα στο τοίχο, ξεκολλάνε από το μαύρο φόντο της σκηνής. Η πρώτη διάσταση του έργου «The curing room» δημιουργείται στο πρώτο λεπτό.

Γυμνό.

Οι φωνές τους μοιράζονται στα σώματα σταδιακά και καθένας συστήνεται στους όμοιους του. Η ιστορία βρίσκεται στην ευαίσθητη Πολωνία, εν μέσω πολέμου και εφτά γυμνοί στρατιώτες κρατούνται κλεισμένοι στο κελάρι ενός μοναστηριού από τους Γερμανούς. Αυτοαποκαλούνται αυστηρά με τον χαρακτηρισμό του «συντρόφου» και διατυμπανίζουν περήφανα ακόμα, την τιμή και τα κατορθώματα τους στην γραμμή της μάχης. Η δεύτερη διάσταση του έργου έχει ήδη εισχωρήσει.

Αξίωμα.

duduka_theater_the_curing-_room_vault8

Πιστοί στον ρόλο τους, κρατάν την ιδεολογία σαν χρυσό στα χέρια και γλύφουν τους τοίχους για να ξεδιψάσουν. Φαίνονται ίδιοι αλλά δεν είναι. Διαφορετικά παρελθόντα σχηματίζουν διαφορετικές ηθικές. Ξεχωρίζεις γρήγορα τον αδύναμο όπως κι αυτοί. Το ίδιο και τον πιο επικίνδυνο.

Επιβίωση.

Η ελπίδα και ο φόβος βρίσκονται στα άκρα μία εικονικής τραμπάλας. Όταν αυτή γέρνει αντίστροφα της ελπίδας, ο φόβος γίνεται αίμα. Αίμα παντού στο χώρο, στο δέρμα, στα μάτια. Ο καμβάς ζωντανεύει και θυμίζει σκοτεινό μεσαίωνα. Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Δεν μπορείς να κάνεις πολλά παρά να περιμένεις μαζί τους ενώ οι διαστάσεις πληθαίνουν.

duduka_theater_the_curing-_room_vault4

Ο Δημήτρης Καρατζιάς σαν αναγεννησιακός ζωγράφος διαλέγει προσεκτικά εφτά υπεροπτικά σώματα και κινεί τους άντρες νωχελικά στο χώρο με απόλυτη προσοχή. Η εξάντληση μεγαλώνει με τις μελωδίες του Μάνου  Αντωνιάδη που γεμίζουν ευφάνταστα τις σκοτεινές παύσεις όσο οι ηθοποιοί σέρνουν το κοινό στην μακρόσυρτη ταλαιπωρία της αναμονής.  Το κείμενο του David Ian Lee θέτει τον άντρα ως σημείο αναφοράς την ίδια στιγμή που η ιστορία τον χρησιμοποιεί ως πρότυπο πολέμου, πιστό στην χώρα και στην ιδεολογία του. Ο σεβασμός προσπαθεί μάταια να αγκιστρωθεί από το αξίωμα, την φιλία, τις ερωτικές κατακτήσεις ή τους θανάτους που έχουν μετρήσει ο καθένας. Μοιάζουν όλα τόσο σημαντικά σαν να  δίνουν μοναδικό δικαίωμα στη ζωή όσο ο συγγραφέας τα αποδομεί λίθο λίθο μπροστά στην ανάγκη της επιβίωσης. Όλα μετατρέπονται ανούσια με το ξέσκισμα της σάρκας και εσύ παρακολουθείς με μία έκφραση αποτροπής.

 duduka_theater_the_curing-_room_vault3

Εφτά ρόλοι, εφτά ηθοποιοί με διαφορετικά χαρακτηριστικά ηρώων συνεργάζονται άψογα και αποδίδουν ερμηνείες ισάξιες του σκληρών απαιτήσεων του έργου. Ο Στέλιος Καλαϊτζής αυτοαποκαλείται χασάπης και βγάζει ρεαλιστικά το πιο κτηνώδες σιχαμένο πρόσωπο ως Ανθυπασπιστης Ντράσοφ όταν παράλληλα ο Στέλιος Ψαρουδάκης με την πιο φυσική ερμηνεία απόγνωσης αποχωρεί νωρίς παρά το αξίωμα του Λοχαγού. Ο Βασίλης Τσιγκριστάρης ως Λοχιας Νιλ εγκλωβισμένος στα αντρικά ιδεώδη και τους ανωτέρους του ξεχωρίζει στις σκηνές πάλης που μοιάζουν δύσκολες αλλά αποδίδονται καθαρές και στιβαρές στη θεατρική σκηνή (διδασκαλία σκηνικής πάλης Αλέξανδος Αχτάρ). Παράλληλα ο Μάνος Κανναβός κατέχει τον δύσκολο ρόλο του γεωργιανού Γκιόργκι που καταφέρνει να κερδίσει την παράταση ζωής μέσα σε ρωσικούς ογκόλιθους όπως ο τίμιος Υπολοχαγός Σάσα του Θανάση Πατριαρχέα με την πιο μεγάλη παράδοση ψυχής και σώματος στο έργο. Ταλαντούχος ο Παναγιώτης Μπρατάκος ως Γιούρι Γκεργκόροφ συγκρατεί την ομάδα έχοντας τον σημαντικό ρόλο του αγνού στρατιώτη με ανεπαρκής αντίληψη της πραγματικότητας και μαζί με τον Νίκο Γκέλια  στο ρόλο του ανήσυχου Καζλόφ κρατάνε το βαρύ τέλος στους ώμους τους.

duduka_theater_the_curing-_room_vault2

Ωμό και κτηνώδες έργο θεατρικής μαεστρίας που θα μπορούσε να παίζεται αέναα για ώρες. Το κελάρι του Vault με τους εφτά άντρες είναι μία προσομοίωση της ελεύθερης κοινωνίας του σήμερα. Ο πόλεμος είναι εφιαλτικός όπως και η πραγματικότητα κι αλλάζει μορφές ανάλογα την εποχή. Η απώλεια της ελπίδας μπορεί να ξυπνήσει ένστικτα επιβίωσης που περιγράφονται με καθημερινή πάλη υπεροχής. Η απειλή του θανάτου δεν είναι πάντα ρεαλιστική αλλά αρκεί ο φόβος για να προκαλέσει το γδάρσιμο της ψυχής. Ότι και να γίνει δεν μπορείς να κάνεις πολλά.

Θα περιμένεις!

Κείμενο/ Άννα Κάντα

Η παράσταση συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία και sold outs στον Πολυχώρο Vault. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ

 

Φωτογραφίες Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s