Είδαμε
Σχολιάστε

Είδαμε το 1984 της Κατερίνας Ευαγγελάτου με τον Αργύρη Πανταζάρα και Νίκο Κουρή.

Έργο πυκνό, βαρύ και ασφυκτικό! Μία παράσταση σκληρή και βασανιστική που κρατάει λίγο από την νύχτα σου. Λίγο από την διάθεσή σου. Λίγο από την επόμενη σου μέρα.

Το 1984 είναι ένα  κείμενο που διεισδύει πιο βαθιά κι από το θάνατο. Τα  σχεδόν 100 λεπτά θεατρικής πλοκής φαίνονται λίγα μπροστά στις άπειρες λέξεις του Τζώρτζ Όργουελ που περιγράφουν ένα αντικατοπτρικό σύμπαν. Προσπαθώ να μην φέρω στο μυαλό μου το βιβλίο. Ευθύς οι αμφιβολίες εξαφανίζονται. Η παράσταση είναι δυνατή! Το πρώτο μέρος μας εισάγει στην αδιάκριτη σχεδόν παρακολούθηση του ήρωα όπως ακριβώς κάνει κι ο Μεγάλος Αδερφός. Ομολογώ ότι παρά τη περιληπτική εξέλιξη των πραγμάτων ένιωσα τον πόθο του Ουίνστον να προστατεύσει την ατομικότητα του και αυτούσιο το μυαλό του. Ήξερα πόσο πολύ πονάει. Και ήθελα να επαναστατήσω εγώ για αυτόν, για μένα, για όλους. Σκέφτηκα τη κατάστασή μου, το τώρα, που ζω και ποιες οθόνες με παρακολουθούν.

Μία παράσταση αρωγός στην πνευματική μας αφύπνιση

Συνεχίζω να προσπαθώ να μη σκέφτομαι το βιβλίο και η πλοκή περπατάει στο δεύτερο σχεδόν μέρος, όπου με λύπη μου πληροφορώ τους μη γνώστες, ότι ο Ουίνστον πιάνεται από το “Kόμμα” και ακολουθεί την σωφροσύνη που του παρέχουν οι ευγενικοί κομματικοί. Έκρηξη έντασης μέχρι το τέλος. Όσο απειλητικά περιγράφονται όλα στην αρχή, τόσο και χειρότερα εξελίσσονται στο δεύτερο μέρος. Η παράσταση παίζει σε μία απόχρωση και έναν τόνο. Μπροστά στο κόκκινο μοιάζουν όλα ασήμαντα. Το αίμα σοκάρει. Η βία επίσης είτε ψυχική είτε σωματική. Ισχυροί διαπεραστικοί θόρυβοι βιάζουν την ακοή του θεατή που κάνει προσπάθειες να μην απομακρύνει το βλέμμα του από τον ήρωα. Ότι συμβεί σε αυτόν, συμβαίνει και σε μας.

Ο φόβος πλημμυρίζει όλα τα ζωτικά όργανα και προσπαθώ να συνηθίσω την εικόνα και τον πόνο. Τελειώνει η παράσταση και αδυνατώ να μην σκεφτώ πια το βιβλίο. Είναι δύσκολο, μουρμουράω. Θεατές και ηθοποιοί εκτελεστικά όργανα ενός κειμένου που μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί και σαν σκηνοθετικός οδηγός.

dudukatheatrophoto-nikos-pantazaras-3

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί ένα έργο βασισμένο στην βρετανική διασκευή των Ρόμπερτ Άικι και Ντάνκαν Μακμίλαν χρησιμοποιώντας τρία βασικά στοιχεία. Ήχος, σκοτάδι και ψηφιακή εικόνα. Παρά την θεατρική διασκευή που δίνει βαρύτητα στη ζωή του Ουίνστον, υπάρχουν σχεδόν αυτούσια κομμάτια του Οργουελικού μυθιστορήματος που στέκονται στη σκηνή χωρίς παραπλάνηση. Πλακάκι λευκό, αλουμίνιο, τσίγκος και γυαλί, τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη. Υλικά ψυχρά και το δέρμα του Αργύρη Πανταζάρα χλωμό και άτονο ως Ουίνστον Σμιθ. Αγέρωχος στα ιδανικά και στο ρόλο του ο Αργύρης Πανταζάρας δίνει την εντύπωση ότι πραγματικά βασανίζεται εντός και εκτός σκηνής. Ο Νίκος Κουρής εμφανίζεται στητός και αυστηρός ως  Ο’Μπράιεν  που χωρίζει το ζευγάρι και παίζει με τις σκέψεις του ήρωα. Είναι η φρούδα ελπίδα του Ουίνστον για να επαναστατήσει αν πλέον αυτή η λέξη έχει την ίδια έννοια για όλους.

Πιστοί και αξιόλογοι όλοι οι ηθοποιοί όλων των ηλικιών. Θαρραλέο και δύσκολο να χρησιμοποιήσεις παιδί σε μία θεατρική παράσταση ακολουθώντας τα βήματα του συγγραφέα. Ευφυέστατο να εκμεταλλευτείς όλο το μήκος και πλάτος της σκηνής, ακόμα και τα μπαλκόνια. Μία παραγωγή που μας έχει λείψει από τα θεατρικά δρώμενα και μία ομάδα συντελεστών που δένει ωραία τα κομμάτια της. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η συγκεκριμένη διασκευή/απόδοση στερείται μακροσκελών νοημάτων που προκύπτουν από το βιβλίο καθώς φωτίζει επιμέρους σκηνές για την διατήρηση της ιστορίας. Δεν παύει όμως να αποτελεί μία παράσταση αρωγό στην πνευματική μας αφύπνιση περισσότερο απ’ ότι μία αφορμή για έξοδο το Σαββατοκύριακο. Μία παράσταση που έπρεπε να επισκέπτονται λύκεια παρά το «ακατάλληλο» που υπονοείται τυπικά. Ένας λόγος για συζήτηση, μία αφορμή για δράση.

dudukatheatrophoto-nikos-pantazaras-6

Κρατάω στο μυαλό μου ότι εργασία του ήρωα Ουίνστον Σμίθ είναι να σβήνει την ιστορία και να την μεταβάλλει κατ ‘εντολή του «Κόμματος».  Έτσι οι αναμνήσεις είναι κατασκευασμένες και όχι πραγματικές. Κάποιος που ήξερες ότι υπάρχει, τώρα πια εξαφανίστηκε. Μία σκέψη που νόμιζες ότι είχες, τώρα δεν την έχεις πια και μία αναμφισβήτητη αριθμητική πράξη δεν φαίνεται να μπορεί να συγκρατήσει την αλήθεια στο μυαλό σου. Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά σου αλλοιώνονται.  Ποιο το νόημα να επαναστατείς, σκέφτομαι. Κάποτε μπορεί να μην υπάρχουν καν λέξεις να τις πεις, ούτε άνθρωποι να αγαπήσεις.  Άραγε ξέρουμε όλοι κάθε στιγμή που βρισκόμαστε;

Κείμενο/Άννα Κάντα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s