Είδαμε
Σχολιάστε

Είδαμε το Καθώς Ψυχορραγώ στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων.

Μια μάνα αργοπεθαίνει και ένας γιος μαστορεύει το φέρετρό της. Ο πατέρας της οικογένειας, τέσσερα αγόρια και μια κόρη- ετοιμάζονται να το μεταφέρουν με την άμαξα από το βαμβακόσπιτο στην άλλη άκρη της Αμερικάνικης επαρχίας καταμεσής του καλοκαιριού. Το ταξίδι ξεκινά για να την θάψουν στον τόπο και στα χώματα που εκείνη γεννήθηκε..

Το γνωστό μυθιστόρημα του Ουίλιαμ Φώκνερ  «Καθώς Ψυχορραγώ» ανεβαίνει στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Η σκηνοθεσία (Σοφία Φιλιππίδου) ακολουθεί πιστά την απόδοση της Χλόης Κολύρη που στέκεται κυρίως σε αφηγηματικές μορφές και ελάχιστη δραματουργία με διαλόγους. Παίζει με διαφορετικά θεατρικά είδη -μέχρι και επιρροές από τσίρκο που άρεσε στον συγγραφέα- και σχεδόν φαίνεται να αυτοσχεδιάζει επί σκηνής. Οι ηθοποιοί (Σοφία Φιλιππίδου, Κώστας Βασαρδάνης, Μιχάλης Καλιότσος, Έλενα Μεγγρέλη, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης και Μορφέας Παπουτσάκης) ερμηνεύουν εξαιρετικά σε ένα ιδιαίτερο κείμενο που συνδυάζει απλό και ποιητικό λόγο, ενώ η σκηνογραφία (Κυριακή Μαυρογεώργη) είναι λιτή και χειρίζεται έξοχα τα λιγοστά αντικείμενα που χρειάζονται για να οδηγηθούμε στην δράση. Η μουσική (Γεωργία Σπυροπούλου) μαζί με την ενδυματολογία (Σοφία Φιλιππίδου, Μάγδα Καλορίτη) δίνουν τον απαραίτητο ρυθμό και κλίμα της παράστασης, μεταφέροντας τον θεατή στα δύσβατα μέρη του Μισισιπή.

Υπάρχει όμως μια αδυναμία της παράστασης να καταφέρει να ταξιδέψει και να συγκινήσει έντονα τον θεατή, η οποία νιώθω πώς βρίσκεται στην απόδοση του βιβλίου. H πυκνότητα της αφήγησης στη συγκεκριμένη θεατρική απόδοση δυσκολεύει την συγκέντρωση του θεατή ενώ παράλληλα η χρήση ποιητικού λόγου σε διαλόγους μεταξύ των χαρακτήρων αποξενώνει και σβήνει το συναίσθημα που θα μπορούσε να διατηρηθεί αλλιώς. Ήταν αρκετές σκηνές που είχαν μια ατμόσφαιρα αλλά κατέληγαν να απομακρύνουν τον θεατή από τα τεκταινόμενα. Αν η πρόθεση ήταν η αποστασιοποίηση ως μέθοδος προβληματισμού, τότε ο σκοπός επετεύχθη. Δυσκολεύομαι όμως να πιστέψω ότι σε ένα τέτοιο δράμα, μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά η αποστασιοποίηση ώστε να αναλογιστούν οι θεατές πάνω στα γεγονότα και τα συναισθήματα.

Το έργο βρίθει από πολλαπλά νοήματα. Η ζωή της μάνας, η ψυχοσύνθεσή της, η καθήλωση στον νεαρότερο γιο της, ο πατέρας που νομίζει ότι αγαπά τα παιδιά του αλλά τα κακομεταχειρίζεται, τα παιδιά έρμαια της μάνας που δεν μπορούν να γίνουν μια ομάδα και να επαναστατήσουν, η ζωή στον Νότο, η φτώχεια, και πόσα άλλα.. Η παράσταση τα θίγει αλλά με έναν αναμενόμενο τρόπο χωρίς να κάνει το μεγάλο βήμα να τα επεξεργαστεί και να τα αποδώσει όπως ίσως θα περιμέναμε. Η προσπάθεια όλων φαίνεται και είναι αξιόλογη αλλά δεν καταφέρνει να αγγίξει το μεγαλείο του βιβλίου του Φώκνερ και να προβληματίσει αβίαστα τους θεατές με βάση τα δρώμενα.

Κείμενο/Διονύσης Αναλυτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s