Είδαμε
Σχολιάστε

Είδαμε τον Ματωμένο Γάμο σκηνοθεσίας Κωνσταντίνου Ντέλλα.

«Μα τούτη τη νύχτα θα βαφτούν τα μάγουλά μου κόκκινο αίμα,

και τ’ άγρια βούρλα θα ζαρώσουν κάτου απ΄τα πέλματα του αγέρα.

Ίσκιο δε θα’ βρουν και φυλλωσιά για να γλιτώσουν από μένα!

Θέλω μονάχα μια καρδιά να μπω, να ζεσταθώ λιγάκι!»

 

Από το μονόλογο του φεγγαριού

«Ματωμένος Γάμος» του Fr. G. Lorca, μτφ Ν. Γκάτσος

 

Μια ζεστή νύχτα του μεσοπολέμου, στην ανδαλουσιανή ύπαιθρο, δυο δυνατοί άντρες, κάτω από τ’ άγρυπνο βλέμμα του φεγγαριού, αλληλοσκοτώνονται, διεκδικώντας μια γυναίκα που λίγη ώρα πριν είχε παντρευτεί τον έναν από τους δυο. Μια απλή ιστορία και συγχρόνως μια ανείπωτη τραγωδία, που ενέπνευσε το μεγάλο Ισπανό συγγραφέα Frederico Garcia Lorca να συνθέσει ένα από τα πλέον εμβληματικά θεατρικά έργα, το «Ματωμένο Γάμο». Αυτή η απλοϊκή πρώτη ύλη πλάθεται, με τον πιο λυρικό και σπαρακτικό τρόπο, στα χέρια του Lorca δίνοντάς μας  μια μεταφυσική ωδή στον έρωτα και στο θάνατο, στην αέναη συμπόρευσή τους και στην ακατάλυτη δύναμη που ασκούν στα ανθρώπινα.

Ο Ματωμένος Γάμος είναι η επιτομή του Ντουέντε (Duende), ενός μυστηριακού όρου που επιδέχεται πολλών μεταφράσεων, αδυνατώντας όμως  να αποδώσουν το πάθος, τη δύναμη που φλογίζει τις ψυχές και προσφέρει την πραγματική συγκίνηση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ιβηρικής χερσονήσου. Είναι η κινητήριος δύναμη της ζωής και της τέχνης, έτσι όπως ενέπνευσε τον Κωνσταντίνο Ντέλλα να στήσει το δικό του «Ματωμένο Γάμο» στο Απο Μηχανής Θέατρο, μια πραγματική υπαρξιακή τραγωδία.

Έχοντας στο πλευρό του πέντε εξαιρετικούς ηθοποιούς (Βασίλης Βηλαράς, Μαρία Κοσκινά, Ζωή Ξανθοπούλου, Φανή Παναγιωτίδου και Αποστόλης Ψαρρός) και μια σειρά από επίσης εξαιρετικούς συνεργάτες (τη Βασιλική Βέλλιου ως επιστημονική συνεργάτιδα, τον Ανδρέα Σκούρτη στη σκηνογραφία, την Κωνσταντίνα Μαρδίκη στα κοστούμια, την Ανδρονίκη Μαραθάκη στην κινησιολογία, τον Παναγιώτη Λαμπή στο φωτισμό και στα βίντεο), παρουσιάζει τη δική του, πολυεπίπεδη προσέγγιση στην ερωτική αιματοχυσία που συμπλέκεται με την ειμαρμένη, την αρχέγονη Μοίρα που όλα τα καθορίζει και τα ρυθμίζει. Η σκηνοθετική του ματιά, τολμηρή και συγχρόνως απλή, διεισδύει στα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης και στην πάλη της με το μοιραίο. Ο ίδιος, παρών στη σκηνή, μια αινιγματική φιγούρα, που σιδερώνει τ’ ασπρόρουχα,  φροντίζει και δροσίζει το διψασμένο άνθρωπο και τον οδηγεί στο τέλος εκεί που ανήκει, στη μάνα γη, κατάχαμα, να σφαδάζει, να μονολογεί και να παλεύει.

Όλα είναι μοιραία και μη αναστρέψιμα, το ζευγάρωμα της Νύφης και του Γαμπρού, παρά τις αμφιβολίες της Μάνας του τελευταίου, ο Γάμος, η επανάσταση της Νύφης και του εραστή της, η φυγή τους, και στο τέλος ο θάνατος που καραδοκεί από τις πρώτες λέξεις του έργου, όταν η Μάνα καταριέται τα φονικά όπλα που στέλνουν στον τάφο τους άντρες. Όλα προοικονομούνται και όλα οδηγούν στο αναπόδραστο τέλος, όπως μας θυμίζουν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης οι φωτεινοί αριθμοί στον τοίχο: Γεννήσεις του τρέχοντος έτους, θάνατοι του τρέχοντος έτους: Όποιος γεννιέται, πεθαίνει.

 Σε αυτήν την τραγωδία, τα πρόσωπα του έργου κατατρέχουν και κατατρέχονται, σε μια διαρκή αγωνία. Παλεύουν με μια τραχιά γη, ενώ ένας αδυσώπητος ήλιος υψώνεται πάνω τους και ένα χλωμό φεγγάρι καταδιώκει τους φυγάδες, ζητώντας αίμα. Από μια μικρή όμως χαραμάδα ξεπροβάλλει αχνά η ανθρώπινη επιθυμία που αντίκειται στις κοινωνικές επιταγές και διεκδικεί το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και επιλογή.

Ο σκηνοθέτης, αφουγκραζόμενος αυτόν ακριβώς  «τον υπόκωφο ήχο του θυμικού», μας καλοσωρίζει στο δικό του Ματωμένο Γάμο, με ένα επιπρόσθετο δυνατό όπλο, την πρωτότυπη μουσική του Cayetano. Η τελευταία ζευγαρώνει απόλυτα με τη νέα μετάφραση του Δημήτρη Τσεκούρα, πιο κοντινή στο ρεαλισμό του Lorca και το σκοτεινό σύμπαν του, με αποτέλεσμα ένα Ματωμένο Γάμο, στα μονοπάτια του Γκάτσου και του Χατζιδάκι, απαλλαγμένο όμως από το λυρισμό και το ρομαντισμό που είχαμε συνηθίσει. Οι ηθοποιοί, πιστοί στην υπαρξιακή προσέγγιση, αλληλεπιδρούν είτε όταν συνομιλούν είτε όταν τραγουδούν κυκλικά, θυμίζοντας αρχαίο χορό, πάνω σε ένα σκοτεινό σκηνικό, με το σιτάρι της γης να συμπρωταγωνιστεί.

Οι ήρωες του Ματωμένου Γάμου ιδρώνουν, αγωνιούν, ερωτεύονται, καλλιεργούν την άγονη γη, χορεύουν και τραγουδούν, ματώνουν, σκοτώνουν και σκοτώνονται. Είναι άνθρωποι εγκλωβισμένοι στις κοινωνικές συμβάσεις που οδηγούνται μοιραία στο θάνατο. Άνθρωποι σαν τον ίδιο το Lorca, που δολοφονήθηκε μια ζεστή νύχτα του 1936, σε μια ύπαιθρο κοντά στη Γρανάδα.

Κείμενο/Βάσω Σπυροπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s