Συνεντεύξεις
Σχολιάστε

Ο Απόστολος Φράγκος και η Μαρία Μαμούρη μιλάνε για την παράσταση Playhouse.

Το Play House ― που γράφτηκε το 2011 από τον Martin Crimp και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Ειρήνη Μαργαρίτη, εκθέτει την καθημερινότητα ενός νέου ζευγαριού, και την προσπάθειά του να «στήσει» το σπιτικό του. H Duduka μιλάει με τους δύο πρωταγωνιστές για το έργο και την απόδοση του θεατρικά στον Πολυχώρο KET.

Στην παράσταση Playhouse υποδύεστε την Katrina και τον Simon. Ένα ζευγάρι που μόλις ξεκινάει να χτίζει την ζωή του. Τι γνωρίζουμε για αυτούς τους δύο και ποιες οι επιθυμίες τους;

Aπόστολος Φράγκος: O Simon είναι ένας νεαρός άνδρας κάπου στα 35, εργάζεται σε κάποια εμπορική εταιρεία όπου ελπίζει να ανελιχθεί και συζεί με την Κatrina με την οποία είναι ερωτευμένος. Είναι φιλόδοξος, με αυτοπεποίθηση, με δυναμικό χαρακτήρα, ανοιχτό σε προκλήσεις. Δε μοιάζει να έχει ιδιαίτερες ανησυχίες για τη ζωή, μάλλον πρόκειται για ένα τυπικό δείγμα μικροαστού με εξωστρεφή συμπεριφορά. Όσο αφορά το παρελθόν του, ο Κριμπ δεν μας δίνει καμιά πληροφορία, σε αντίθεση με την Katrina. Και δεν είναι τυχαίο. Στο πλαίσιο της πρόθεσης του συγγραφέα να περιγράψει ένα σύγχρονο νεαρό ζευγάρι της δυτικής κοινωνίας, ο Simon -ως στερεοτυπικός άνδρας- μέσω του επαγγελματικού και κοινωνικού του ρόλου, πιο εύκολα αποκόβεται από το παρελθόν του και τις καταβολές του, καθώς οφείλει να είναι λειτουργικός, αποδοτικός, «εργονομικός».

Μαρία Μαμούρη: Το Play House είναι ένα έργο που αποτελείται από 13 πολύ μικρές σκηνές από την κοινή ζωή ενός ζευγαριού. Οι πληροφορίες που έχουμε για αυτούς τους δύο χαρακτήρες είναι λίγες και τις ανακαλύπτουμε καθ’όλη τη διάρκεια του έργου. Δεν ξέρουμε αν είναι παντρεμένοι ή αν είναι απλώς ένα ζευγάρι που συγκατοικεί για πρώτη φορά. Δεν έχουμε σαφή εικόνα για το παρελθόν τους  ή για το πώς έφτασαν να ζουν μαζί. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι πώς αγαπιούνται και ότι και οι δύο θέλουν να πετύχει αυτό το «εγχείρημα». Στην πορεία του έργου, ό, τι πληροφορία «έρχεται», είναι στην ουσία μια αφορμή, μια συνθήκη για να δείξουν πώς αντιδρούν, πώς στέκονται απέναντι στα πράγματα, πώς αγωνίζονται  για να ζήσουν μαζί.

Το εικονικό φόντο των ηρώων είναι μία πόλη δυτικού χαρακτήρα με όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά της (καταναλωτισμός,  διασκέδαση με χάπια, ίντερνετ και επιβίωση σε ένα μικρό διαμέρισμα με έπιπλα φασόν). Πιστεύετε ότι η ισορροπία ενός ζευγαριού εξαρτάται και από το εν λόγω περιβάλλον; Τι ρόλο παίζουν τα χαρακτηριστικά του δυτικού τρόπου ζωής στην εξέλιξη μιας σχέσης;

Aπόστολος Φράγκος: Η αλήθεια είναι πως, μολονότι αυτό το έργο είναι δυτικότερο της ιδιοσυγκρασίας μας, αναγνωρίζουμε πολλές σκέψεις και συμπεριφορές που μας είναι οικείες. Στοιχεία που υπάρχουν στο έργο, όπως ο καταναλωτισμός, το διαδίκτυο, η απενεχοποιημένη χρήση φαρμάκων για την κάθε ανάγκη, συνοδεύουν τις ερωτικές σχέσεις, άλλοτε διευκολύνοντάς τες και άλλοτε εκθέτοντάς τες σε μια άλλη πιο απόλυτη πραγματικότητα. Βέβαια πάντα ο έρωτας λογίζεται εν μέσω της ίδιας της αντίφασης που φέρει. Οπότε όσο πιο αντιφατικά τα συστατικά μιας σχέσης, τόσο και πιο παθιασμένη φαίνεται. Αν μιλάμε όμως για την εξέλιξη μιας σχέσης…ειλικρινά δεν ξέρω τι εννοεί ο καθένας λέγοντας «εξέλιξη». Μάλλον είναι πολύ προσωπική υπόθεση και καλό θα είναι να παραμείνει.

Μαρία Μαμούρη: Η ισορροπία ενός ζευγαριού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι ασφαλώς και η κοινωνία της οποίας αποτελούν κομμάτι. Όμως αισθάνομαι ότι στο Playhouse  έχει πολύ λιγότερη σημασία η πόλη και το περιβάλλον στο οποίο ζουν η Κατρίνα και ο Σάιμον και πολύ περισσότερη σημασία το πώς ζουν μεταξύ τους. Είναι στην ουσία ακριβώς αυτό που είπατε: «εικονικό φόντο».

duduka_theater_playhouse_ket2

Η παράσταση Playhouse περιγράφει τη καθημερινότητα ενός ζευγαριού όπως ο Crimp την μεταδίδει στο κείμενο του. Ποια στοιχεία βρίσκετε εσείς στην ρουτίνα μίας ερωτικής συμβίωσης εν έτη 2017;

Μαρία Μαμούρη: Δε νομίζω ότι καταλαβαίνω την ερώτηση και ποια είναι ακριβώς η ρουτίνα μιας ερωτικής συμβίωσης, όπως την αφήνει να εννοηθεί ο  Crimp. Γιατί στο Playhouse νομίζω ότι την πραγματική ρουτίνα αυτού του ζευγαριού δεν τη βλέπουμε ποτέ ή τη βλέπουμε ελάχιστα· όλα όσα βλέπουμε είναι η κατασκευή τους για το πώς θα ήταν η ιδανική ρουτίνα. Αυτή η κατασκευή είναι, όπως  είπα και πριν, το δικό τους «εγχείρημα», η δική τους προσπάθεια να αποφύγουν τη ρουτίνα.

Aπόστολος Φράγκος: Το Playhouse αναφέρεται σ΄ ένα κοινότυπο ζευγάρι, με κοινότυπη ζωή, κοινότυπες προσδοκίες, συγκρούσεις, ζήλειες, επιθυμίες, όλα κοινότυπα. Και προπάντων ανήκει στην κοινότυπη μικρομεσαία τάξη. Η ρουτίνα του είναι καθαρά επηρεασμένη από την κοινωνική τάξη όπου ανήκουν. Και μολονότι αυτή η τάξη τείνει να εξουδετερωθεί σήμερα, οι τρόποι της και τα κλισέ της θα χαρακτηρίζουν την κοινωνία για χρόνια.

H παράσταση ακολουθεί την σειρά 13 κεφαλαίων με τίτλους, σαν εικονογραφημένα καρέ από μία πραγματικότητα. Πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα να αποδοθεί αυτό θεατρικά σε μία σκηνή;

Μαρία Μαμούρη: Ο Crimp κάνει ένα πολύ πυκνό σκιαγράφημα της σχέσης των δύο αυτών προσώπων. Οι σκηνές είναι μικρές, ο τρόπος  του είναι θραυσματικός, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικά αναπαραστατικός. Θυμίζει σχεδόν ντοκιμαντέρ. Είναι λοιπόν αρκετά δύσκολο να κάνεις κάτι τέτοιο με θεατρικούς όρους.

Aπόστολος Φράγκος: Σημαντική οδηγία από τον συγγραφέα είναι να ακολουθηθεί αυστηρά η σειρά των σκηνών των οποίων οι τίτλοι επιλέξαμε να προβάλλονται καθώς έχουν ένα ιδιαίτερο δραματουργικό ενδιαφέρον. Έτσι το έργο αποκτά μια κινηματογραφική δομή χωρίς να σου επιτρέπει το μοντάζ. Αυτό που δένει τις σκηνές είναι ο χρόνος και ο σκηνικός χώρος, ο οποίος είναι το διαμέρισμα του ζευγαριού. Ένα διαμέρισμα με τα στοιχειώδη αντικείμενα, όπου καθώς εξελίσσεται το έργο, αυτό γεμίζει, τσαλακώνεται, βαραίνει, επηρεάζεται από τα πρόσωπα του έργου και με τη σειρά του τα επηρεάζει.

duduka_theater_playhouse_ket3

O Martin Crimp δίνει μ’ έναν ίσως ιδιόμορφο τρόπο την επικοινωνία της Katrina και του Simon, σχεδόν παρανοϊκό. Πιστεύετε ότι υπάρχει σημείο σύνδεσης με την πραγματικότητα ή αφορά διαλόγους φαντασιακής συνθήκης;

Μαρία Μαμούρη: Το έργο, όσο απλό και ρεαλιστικό κι αν δείχνει, έχει και μια αφαιρετικότητα πολύ ενδιαφέρουσα. Κάθε σκηνή είναι σαν μια καινούρια «πίστα» ενός παιχνιδιού που ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν συμβαίνει κάτι ή όχι. Αν κάτι μπορεί να έχει όντως γίνει ή αγγίζει τα όρια, αν όχι του παρανοϊκού, του «παράξενου». Αυτή είναι όμως και η γοητεία αυτού του έργου, να δείξεις πόσο δυνατός «παίκτης» είσαι.

Aπόστολος Φράγκος:  Ο Simon και η Katrina επικοινωνούν με τρυφερότητα, εντάσεις, αγάπη, φωνές, σιωπές, γέλια, παύσεις. Δεν μου μοιάζει τόσο παρανοϊκή αυτού του είδους η επικοινωνία, μάλλον τη βρίσκω απόλυτα ειλικρινή και μάλιστα σε σημείο να ρισκάρουν τον εαυτό τους στο βωμό της διαλλακτικότητας. Δεν ξέρω όμως το κατά πόσο το κάνουν αυτό συνειδητά.

Στα περισσότερα στιγμιότυπα της παράστασης το συναίσθημα απουσιάζει παντελώς. Ακόμα και την σκηνή της ερωτικής επαφής την δείχνετε τελείως αποστασιοποιημένοι. Πως είναι να ερμηνεύεις έναν άνθρωπο χωρίς να νιώθεις;

Μαρία Μαμούρη: Δε νομίζω πως απουσιάζει το συναίσθημα από τους ήρωες του έργου και από τη σχέση που ο Crimp θέλησε να παρουσιάσει. Αλλά οι χαρακτήρες ενός έργου και οι ιστορίες τους είναι μόνο οι αφορμές για να πούμε δικές μας ιστορίες ή κάτι συλλογικότερο. Επομένως ο σκηνοθέτης έχει πάντα την ελευθερία να επιλέξει το πώς θα παρουσιάσει αυτό που καταλαβαίνει ως πυρήνα του έργου. Στη δική μας περίπτωση, η Ειρήνη θέλησε να πάρει μια απόσταση από τη νατουραλιστική αναπαράσταση αυτού που παραδοσιακά θεωρείται «συναισθηματική εμπλοκή με το ρόλο» και να μας δώσει το χώρο για να ανακαλύψουμε με πολύ λιτά υλικά το πώς κινούνται συναισθηματικά οι ήρωες του έργου.

Aπόστολος Φράγκος: Η συναισθηματική αποστασιοποίηση των δύο ρόλων ορίζεται από την ίδια την ποιότητα του λόγου που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Οι διάλογοι είναι τόσο καθημερινοί, κλισέ, και από την άλλη τόσο υπόγεια υπαινικτικοί, που δεν αφήνουν το περιθώριο στον ηθοποιό να περιγράψει συναισθήματα με τρόπο άλλο από τα ίδια του τα λόγια. Για παράδειγμα η πρώτη σκηνή ονομάζεται «Διακήρυξη». Σ΄ αυτήν λοιπόν διακηρύσσω τον έρωτά μου στην Katrina, δεν της τον εξομολογούμαι.

duduka_theater_playhouse_ket

Στην παράσταση διακρίνεται ένα στοιχείο κυνισμού που προκαλεί κάποιες φορές χαμηλόφωνα ( ή όχι)  γέλια στο κοινό.  Υπάρχει όντως χιούμορ στο Playhouse κατά τη γνώμη σας;

Μαρία Μαμούρη: Υπάρχει  (ευτυχώς!) χιούμορ παντού στη ζωή, πώς μπορεί να λείπει από ένα τέτοιο έργο.

Aπόστολος Φράγκος: Εχει πολύ ενδιαφέρον που ο κόσμος γελά δειλά ή περισσότερο έντονα σε τελείως διαφορετικά σημεία του έργου. Κι άλλοτε σιωπά. Ο Crimp διοχετεύει στις σκηνές του έργου μικρές, προσεκτικές δόσεις κυνισμού. Μέσω αυτού ο Simon και η Katrina απογυμνώνονται από τον συγγραφέα, ο οποίος όμως δε διασκεδάζει τις εντυπώσεις απ΄ αυτό. Εκθέτει τη ζωή του ζευγαριού ως έκθεμα και όχι με πρόθεση να το θίξει. Αποκαλύπτει τις νευρώσεις τους χωρίς κανένα δραματικό  περίβλημα. Ο κυνισμός του είναι κυρίως αυτοσαρκαστικός. Κι επειδή μου ταιριάζει πολύ αυτός ο συνδυασμός, θα πω ναι, υπάρχει πολύ χιούμορ στο Playhouse.

Εν τέλει τι θα λέγατε ότι  αφήνει να εννοηθεί το Playhouse στο κοινό του;

Μαρία Μαμούρη: Η ζωή είναι έτσι κι αλλιώς ένα παιχνίδι. Το άλλο παιχνίδι, αυτό της συμβίωσης είναι μια διαρκής μάχη με τον άλλον αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι σε πόλεμο. Όταν βρίσκεις τη δύναμη να μοιραστείς με τον άλλον, τον σύντροφό σου, τις αγωνίες, τις επιθυμίες και τα όνειρά σου, μαθαίνεις να μάχεσαι μαζί.

Aπόστολος Φράγκος: Αυτό που μου αρέσει πολύ σ’ αυτό το έργο είναι ότι δεν μιλά για κάποια μεγάλη αλήθεια που αφορά τον έρωτα και τις σχέσεις. Νιώθω πως δεν έχει σημασία ποια είναι η αλήθεια, αλλά πώς μπορούμε έστω να φτιάξουμε μία και να τη μοιραστούμε. Και αυτό είναι έρωτας. Ή έστω μια ωραία εκδοχή του έρωτα.

Συνέντευξη/ Άννα Κάντα

Η παράσταση Playhouse συνεχίζεται για λίγο ακόμα στον Πολυχώρο ΚΕΤ κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s