Συνεντεύξεις
Σχολιάστε

Η Elizabeth Marie και η Ρηνιώ Κυριαζή μιλούν για την παράσταση Ακραιόφιλο.

Η Elizabeth Marie και η ομάδα Scarface Ensemble μετά την παρουσίαση του έργου Ακραιόφιλο  στο Φεστιβάλ Αθηνών επιλέγουν το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και δίνουν την ευκαιρία στο Αθηναϊκό κοινό να παρακολουθήσει το έργο της Alexandra Badea σε μία δίγλωσση απόδοση με φόντο την παγκόσμια επικαιρότητα αλλά και τις προσωπικές επιλογές του κάθε ατόμου ως κοινωνικό ον. Πρόκειται για ένα έργο που συνομιλεί με τους θεατές στην Ελληνική και Γαλλική γλώσσα και διηγείται τρεις προσωπικές ιστορίες αποχωρισμού σχολιάζοντας  μηχανισμούς εξουσίας, πολιτικής και ιστορίας σε Ανατολή και Δύση.  Η ίδια η σκηνοθέτης της παράστασης Elizabeth Marie μαζί με την Ρηνιώ Κυριαζή (μετάφραση και ερμηνεία) μιλούν στη Duduka για το τρόπο που προσεγγίζουν το έργο, φωτίζοντας έτσι τα νοήματα που ξεχειλίζουν στην παράσταση «Ακραιόφιλο». Την είδαμε, την προτείνουμε! Μην την χάσετε.

To έργο «Ακραιόφιλο» παρουσιάστηκε στην Ελλάδα πρώτη φορά θεατρικά από την ομάδα Scarface Ensemble. Μιλήστε μας για την ομάδα και τις σκέψεις που μοιράζονται τα μέλη της.

Elizabeth Marie: Το καλοκαίρι του 2016 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών παρουσιάσαμε το έργο της Alexandra Badea σε παγκόσμια πρώτη. Ως καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας Scarface Ensemble συνεργάζομαι με διαφορετικούς καλλιτέχνες. Αυτές μου οι συνεργασίες είναι πιστές, σταθερές και απαραίτητες για να μοιράζομαι ένα άνοιγμα στον κόσμο. Ο καθένας από τους συνεργάτες μου είναι ξεχωριστός και φέρει ένα δικό του ιδιαίτερο υλικό, προερχόμενος από ένα τελείως διαφορετικό μπακράουντ εμπλουτίζει τους υπόλοιπους. Συνήθως ασχολούμαστε με έργα ξένων συγγραφέων (όχι Γάλλων) και όχι απαραίτητα θεατρικά. Μας απασχολεί να αναρωτηθούμε για τον μηχανισμό της εξουσίας, της πολιτικής και της ιστορίας μέσα από ένα θέατρο ποιητικοπολιτικό. Οι προβληματικές μας δεν είναι τοπικές, ιδιωτικές, οικογενειακές.

Η Alexandra Badea (συγγραφέας του έργου) μας μεταφέρει τρεις ιστορίες, φαινομενικά εντελώς διαφορετικές. Συγκεκριμένα, παρακολουθούμε ‘ενσταντανέ’  από την ζωή ενός πολιτικού συμβούλου, ενός χειριστή πολεμικών drones και μίας ερευνήτριας ακραιοφίλων.  Πως αντιλαμβάνεστε εσείς την επιλογή των συγκεκριμένων προσώπων. Είναι τυχαία η αναφορά σε αυτούς τους ρόλους;

Elizabeth Marie: Η ιστορία της ερευνήτριας που μελετά τα ακραιόφιλα γράφτηκε αρχικά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Αβινιόν ως μια προσπάθεια συνομιλίας της επιστήμης με την τέχνη. Αργότερα προστέθηκαν οι άλλες δύο ιστορίες. Και οι τρεις είναι ιστορίες χωρισμού, μιλούν για κάποιο τέλος. Και οι τρεις ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, πραγματικό ή συμβολικό, κάποιου πολύ αγαπημένου, μέσα από την συνειδητοποίηση αυτού του προσωπικού αποχωρισμού αναρωτιούνται βαθιά τι προκαλεί αυτόν τον πόνο, ποιο είναι το νόημα του πόνου και τι τελικά θα κάνουν ο καθένας με τη ζωή του. Ο θάνατος φωτίζει αυτό που έχει αφήσει εκείνος που φεύγει, ο χωρισμός είναι δυνατός μόνο γιατί το χνάρι που αφήνει ο παντοτινά χαμένος εγγράφεται κάπου στον κόσμο. Στο έργο της Alexandra Βadea οι σχέσεις τελειώνουν γιατί σ’ αυτό το κοινωνικό παιχνίδι δεν υπάρχει θέση γι αυτές. Στη μία ιστορία αποφασίζει η πολιτική, στην άλλη η οικονομία και στην τρίτη ο πόλεμος, όλες δηλαδή οι μορφές εξουσίας.

Duduka_theater Ρηνιω Κυριαζή

Ρηνιώ Κυριαζή

H σκηνοθεσία της Elisabeth Marie και η μετάφραση από μέρους σας ταιριάζει δύο γλώσσες στο θέατρο, την ελληνική και την γαλλική. Χρησιμοποιείτε και τις δύο γλώσσες παράλληλα σχεδόν χωρίς να χάνεται το νόημα της κάθε σκηνής. Πως προέκυψε αυτή η απόφαση αλήθεια; 

Ρηνιώ Κυριαζή: Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με την Elisabeth Marie. Από την στιγμή που συζητήσαμε για το ‘Ακραιόφιλο’ ήξερα πως η μετάφραση θα απαιτούσε μια παράλληλη σχέση των δύο γλωσσών γι’ αυτό και αποφασίσαμε να γίνει από μένα, σε συνεργασία με τον Ιάσονα Bitter Κουρούνη. Θα έπρεπε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί δημιουργικά και η πρόβα να ορίσει το ύφος της. Υπάρχουν σημεία όπου ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί οι ίδιος ρυθμός, οι ίδιες συλλαβές λέξεων κλπ. Είναι μια πρόκληση που μου δημιουργεί μεγάλο ενδιαφέρον και ερωτήματα για τις μεταξύ μας διαφορές και ομοιότητες, για τα κοινά μας και τα ανοίκειά μας. Η επαφή με τον μακρινό σε φέρνει πιο κοντά σε σένα, η επαφή με την άλλη γλώσσα πιο κοντά στη δική σου. Το μικροπρόβλημά σου ανοίγει στον κόσμο και είτε το ξεπερνάς γιατί είναι αστείο είτε το βλέπεις σφαιρικά γιατί αφορά θέματα όχι μόνο τοπικά αλλά παγκόσμια. Η καθημερινή ζωή δεν είναι η ίδια στο Παρίσι, στο Στρασβούργο, στην Κωνσταντινούπολη, στην Προύσα, στην Αθήνα και τα Γιάννενα αλλά τα θέματα της εξουσίας που επιβάλλονται προσωπικά και κοινωνικά είναι. 

Ένα από τα χαρακτηριστικά της θεατρικής απόδοσης αυτού του έργου είναι ο ήχος και συγκεκριμένα το τραγούδι. Βλέπουμε συχνά να παρεμβαίνει το τραγούδι από τους ήρωες και προς έκπληξη μας να εισχωρεί πλήρως αρμονικά στις ιστορίες. Ποιος ο ρόλος του τραγουδιού στο «Ακραιόφιλο».

Elizabeth Marie: Θέλησα να δουλέψω μέσω του υποσυνείδητου και της φαντασίας που συχνά έχει σχέση με το τραγούδι, το τραγούδι μπορεί να ‘ναι ο σύνδεσμος ή ο δρόμος. Σε κάθε μια από τις ιστορίες χρησιμοποιήσαμε κι ένα τραγούδι σαν να ήταν η άλλη όψη του νομίσματος, η άλλη πλευρά, η πιο βαθιά, η πιο απρόσιτη. Όταν η Selin Altiparmak τραγουδάει το τραγούδι της Dalida στα τούρκικα υπονοεί την ερωτική φαντασίωση της Ανατολής, πολύ ισχυρή στη Γαλλία. Όταν η Ρηνιώ Κυριαζή λέει ένα νανούρισμα υπάρχει μια αναφορά στο αρχαϊκό, κάτι βαθύ που μας κυκλώνει. Το μπλουζ του Jacques Reinardt το άκουσα στο κείμενο. Τελικά εκμεταλλεύομαι αυτό που είναι ο κάθε ηθοποιός, θέλω να αναδείξω την ομορφιά του. Για μένα ηθοποιός δεν είναι αντικείμενο και στην κάθε δουλειά μου είναι αναντικατάστατος.

Duduka AKRAIOFILO_2_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

Το έργο «Ακραιόφιλο» μέσα από τις ιστορίες και τα πρόσωπα του εκτείνεται πέρα από κάθε ήπειρο και αγγίζει ίσως κάτι περισσότερο από αυτό που θα λέγαμε «τοπικό πρόβλημα». Είναι ίσως το μοναδικό αυτή τη στιγμή σύγχρονο έργο που θίγει ζητήματα παγκόσμια αλλά ταυτόχρονα και πολύ προσωπικά σε μία χώρα (Ελλάδα) που δεν βλέπει δυστυχώς πολύ εκτός συνόρων. Εσείς αναγνωρίζετε αυτή τη δυναμική στο έργο και ποια συναισθήματα σας προκαλεί;

Elizabeth Marie: Δεν συμφωνώ. Πιστεύω πως η Ελλάδα είναι ανοιχτή στον κόσμο. Οι Έλληνες ταξιδεύουν πολύ, μιλούν πολλές γλώσσες, είναι πολύ πιο ανοιχτοί στον κόσμο από τους Γάλλους για παράδειγμα. Η Ελλάδα ιστορικά ταξιδεύει ίσως λόγω των δυσκολιών της ζωής. Κάθε οικογένεια έχει και κάποιον που είχε ή έχει μεταναστεύσει. Η ελληνική γλώσσα για μένα είναι πολύ ιδιαίτερη, πολύ ξεχωριστή, δεν μοιάζει με καμιά άλλη, η παρουσία μου εδώ μου προκαλεί έντονα συναισθήματα. Εξαρτάται πάντα από τη μέρα, άλλες φορές είμαστε πιο τραγικοί, το βλέμμα μας απέναντι στην κατάσταση στην Ελλάδα, στη Γαλλία ή στον κόσμο είναι πιο απαισιόδοξο, πιο θλιμμένο άλλες φορές κοιτάμε πιο λοξά και είμαστε πιο αισιόδοξοι, παίρνουμε θάρρος.

Στη συγκεκριμένη παράσταση θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε ακραίες συνθήκες που αφορούν θέματα πολιτικής, ηθικής, επικοινωνίας, εξέλιξης και επιστήμης όπως ο καθένας την αντιλαμβάνεται μέσα από τις ιστορίες των ηρώων. Θα μπορούσατε να περιγράφατε εσείς κάποια ακραία συνθήκη στο τώρα για τους Έλληνες, για τους Γάλλους, για εσάς προσωπικά ή για τον άνθρωπο γενικότερα;

Elizabeth Marie: Είναι μέρες που θέλω να κάνω επανάσταση και άλλες διαπραγμάτευση. Δεν ξέρω την απάντηση. Προσπαθώ να μη βολευτώ και να μην συμφωνήσω.

Στην παράσταση, δίδεται κάποια νόηση για διέξοδο των ηρώων που είτε την επιλέγουν στο τέλος είτε όχι, βλέπουμε ότι οι ίδιοι την αναγνωρίζουν και την επιθυμούν. Θεωρείτε ότι χρειάζεται πάντα μία ακραία συνθήκη για να μας αναγκάζει να βγούμε από το εκάστοτε αδιέξοδό μας;

Elizabeth Marie: Στις τρεις ιστορίες δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ακραία συνθήκη, ακραία είναι η κανονικότητα της δουλειάς του καθενός. Ακραίος είναι επίσης ο έρωτας που νιώθει ο πολιτικός σύμβουλός για τον Αχμάτ, η ερευνήτρια για τα χαμένα της όνειρα, ακραία είναι η αγάπη του χειριστή πολεμικών drone για την αδερφή του. Μετά τον πόνο του καθενός για τον προσωπικό αποχωρισμό αναρωτιούνται τι οδήγησε εκεί και τι κάνουν μετά. Κάθε στιγμή που καλούμαστε να κάνουμε μια επιλογή απαντάμε σε ερωτήματα, κάθε στιγμή απόφασης είναι στιγμή ακραία. Την απάντηση στα ερωτήματα των ηρώων πρέπει να την δώσει ο θεατής.

Duduka AKRAIOFILO_1_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

Τι ανάμνηση  άφησε σε σας η Alexandra Badea και το «Ακραιόφιλο» ;

Elizabeth Marie: Δεν είμαι ακόμα στην ανάμνηση, το ‘Ακραιόφιλο’ είναι για μένα παρόν, δεν είμαι ακόμα στη μνήμη.

Συνέντευξη/ Άννα Κάντα

Η παράσταση «Ακραιόφιλο» θα συνεχίσει στον Πολυχώρο ΚΕΤ μέχρι την Τρίτη 11 Απριλίου 2017. Για πληροφορίες -κρατήσεις 213 00 40 496,  info@polychorosket.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s