Είδαμε
Σχολιάστε

Είδαμε την «Νίνα» του Steven Dietz στο Θέατρο 104

Ένας άνδρας και μια γυναίκα στροβιλίζονται αργά στο ημίφως. Είναι η αρχή.

Ίσα που αγγίζονται. Το ένα τους μάγουλο ακουμπά στον ώμο του άλλου. Τα χέρια τους κρέμονται παράλληλα προς τον κορμό τους. Άχρονοι. Κάνουν να φιληθούν και χωρίζονται. Διασπώνται στον χώρο, σε ένα δωμάτιο συγγραφής.

Ποιες είναι οι στιγμές που καθορίζουν την ζωή μας; Ξέρετε, αυτές οι στιγμές που καθορίζουν την λύτρωση ή την καταδίκη μας, αυτές που περνούν σαν να έχουμε όλες τις ευκαιρίες του κόσμου για να φτιάξουμε ξανά τα πράγματα, λες και ο χρόνος μας είναι άπειρος, λες και μπορούμε όποτε θελήσουμε να γυρίσουμε πίσω. Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας τι θα γινόταν αν θα μπορούσαμε όντως να επιστρέψουμε πίσω σε εκείνη την στιγμή, τι θα γινόταν αν είχαμε χειριστεί τα πράγματα αλλιώς;

Ο Κόστια κι η Νίνα αγαπιόνταν κάποτε. Ο Κόστια της έγραφε έργα για να παίζει στο θεατράκι πλάι στην λίμνη. Ήταν νέοι και έκαναν όνειρα. Αυτός συγγραφέας και αυτή ηθοποιός. Κι ας μην καταλάβαινε, κι ας μην της πολυάρεσαν αυτά που της έγραφε. Όμως η τύχη τα ανακάτεψε αλλιώς και πέταξε ένα νέο χαρτί στο παιχνίδι: τον Τριγκόριν, τον επιτυχημένο συγγραφέα που αυτή θαύμαζε. Η Νίνα διψούσε να γίνει ηθοποιός και, ας μας επιτραπεί η διακειμενικότητα, ο Κόστια «ήταν μια χούφτα νερό» ενώ ο Τριγκόριν «ένα ποτάμι σκοτεινό, γεμάτο από κλαδιά που της έφερνε στ’ αυτιά τα ψιθυρίσματα των καλαμιών». Ακολούθησε τον τον Τριγόριν. Στην αρχή κολύμπησε με τον ρου του ποταμού, όμως αυτός έγινε χείμαρρος που την παρέσυρε και στο τέλος την ξέβρασε κατεστραμμένη σε μια όχθη. Και τώρα, ένα βράδυ δυο χρόνια μετά, στα κλεφτά, χτυπάει το παράθυρο του γραφείου του Κόστια. Τώρα θα κριθεί το κοινό ή όχι μέλλον τους.

Nina08v2

Αυτή είναι σε λίγες γραμμές η υπόθεση του Γλάρου του Τσέχωφ. Του έργου που παίρνει, με εφαλτήριο την καταληκτική σκηνή, ο Stieven Dietz και το πετάει στο μίξερ, επιχειρώντας νέα πιθανά μείγματα: γλυκά, πικρά, ανάλατα, πασπαλισμένα με χιούμορ. Σε αντίθεση με τον Τσέχωφ, στον οποίο ο χρόνος, ο υποδόριος πρωταγωνιστής, κυλά ανεπαίσθητα αλλά αδυσώπητα προς την φθορά, ο Dietz παγώνει τον χρόνο σε μία επαναληπτικότητα, θυμίζοντας την θεωρία των παράλληλων συμπάντων, όπου  όλες οι πιθανότητες συνυπάρχουν ταυτόχρονα, και εξαναγκάζει τους δύο νέους να ζουν αυτήν τους την συνάντηση σε σαράντα τρεις εκδοχές. Τα λόγια που δεν είπαν, τα λόγια που θα μπορούσαν να πουν, όσα δεν έκαναν και που θα μπορούσαν να είχαν κάνει, τα πάντα ξαναπέφτουν στο τραπέζι και είναι πάλι πιθανά. Δίνει στους χαρακτήρες νέα πνοή, τους κάνει πιο δραστήριους, πιο αποφασιστικούς, πιο διαυγείς συναισθηματικά και τελικά τους χαρίζει μια ελπίδα ότι μπορούν να ξαναγυρίσουν στο μαζί.

Η σκηνοθεσία του Νίκου Πασχίδη λιτή και αδιόρατη, φωτίζει το έργο στα κατάλληλα σημεία και συνταιριάζεται με την σκηνογραφία. Ένα τραπέζι γραφής με λάμπα, μολύβια, χαρτιά ανακατεμένα, μια στοίβα από βιβλία παραδίπλα, τα απολύτως απαραίτητα που χρειάζεται ο θεατής για να συνθέσει τον χώρο. Τα βιβλία είναι πολύ προσεκτικά διαλεγμένα, η Νανά του Ζολά, οι Απόκληροι του Ντοστογιέφσκι, ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας του Μάρκες, ο Οδυσσέας του Τζόυς, Σαίξπηρ, φυσικά ο Γλάρος κι ένα σωρό άλλοι συγγραφείς, η συλλογική ψυχή της ανθρωπότητας, αυτό που είναι για τον Κόστια η Νίνα, η μούσα του. Πατάνε επάνω τους, σαν σε θεμέλιους λίθους του ανθρώπινου είδους, το παρελθόν που πρέπει να ξεπεράσει και να ξορκίσει ο Κόστια για να αναδυθεί, για να αναδειχθεί. Η συγγραφή είναι πολύ  σημαντικό κομμάτι του έργου και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι δεν βλέπουμε ούτε μία στιγμή τον Κόστια να γράφει, ενώ αντίθετα η Νίνα είναι αυτή που προσεταιρίζεται την ιδιότητά του.

Nina02v2

Οι ηθοποιοί φυσιογνωμικά είναι απόλυτα η Νίνα και ο Κόστια, ενσαρκωμένοι μπροστά στα μάτια μας. Ο Θανάσης Ισιδώρου μας δίνει έναν Κόστια γεμάτο δυναμισμό και ενέργεια, απελπισία και θλίψη, με βαθύ πόνο, καθώς έχει πιάσει καταπληκτικά τον έντονο ψυχισμό του και μας καταθέτει όλο το φάσμα των  συναισθημάτων του με μια αναπόδραστη αλήθεια. Το σώμα, η φωνή και το είναι του, υπηρετούν στο 100% αυτό που κάνει και είναι πραγματικά συγκλονιστικός. Από την άλλη, η Μαριλού Κατσαφάδου ξέρει να απαγγέλει και να κινείται,  μα φαίνεται να το κάνει περισσότερο μηχανικά. Σαν να μην μπορεί να αισθανθεί την πραγματικότητα της Νίνα. Ίσως αυτός να είναι ο τρόπος της να την προσεγγίσει, την Νίνα που έχει χάσει τα πάντα και κυρίως τον εαυτό της.  Ως ολότητα, δίνουν την αίσθηση ενός ερωτικού χορού, στον οποίο ο ένας χορεύει με περισσότερο πάθος από ό,τι ο άλλος, όπως άλλωστε σε κάθε σχεδόν ερωτική ιστορία.

Ένας άνδρας και μια γυναίκα στροβιλίζονται αργά στο ημίφως. Είναι το τέλος.

Και είναι έτοιμοι να διασπαστούν και να δοκιμάσουν ξανά. Πέρα από τον χρόνο.

Κείμενο/ Ελένη Βλαστάρη

Η Νίνα δυστυχώς ολοκλήρωσε τις παραστάσεις τις στο BlackBox του θεάτρου 104 λίγο νωρίτερα απ’ότι ήταν προγραμματισμένο. Ελπίζουμε να την συναντήσουμε ξανά στο θέατρο και να ζήσουμε γι’ άλλη μία φορά την συνάντηση των δύο νέων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s