Είδαμε
Σχολιάστε

Αυτό που βαριέσαι, είναι η ζωή σου. Πήγαμε στο Σύγχρονο Θέατρο

Παράσταση με περίεργο τίτλο ξεπερνάει την φαντασία όπως η καθημερινότητα ξεπερνάει τον ρεαλισμό. Ρίτα & Ντύλαν & Φαίδρος & Φάμκε.  Εικονικά προφίλ στο γνωστό facebook και ψεύτικες αποτυπώσεις στο μη εξαιρετέο Instagram θέτουν τα τείχη της Αθηναϊκής πόλης, και κάθε πόλης εδώ που τα λέμε, αγγίζοντας την ύψιστη έννοια της βαρεμάρας που χαρακτηρίζει την εποχή μας αλλά όχι την παράσταση.

Ο Χρήστος και η Στεφανία συστήνονται στο κοινό και εξηγούν μπροστά στο laptop τους πως ένα κείμενο του Αύγουστου Κορτώ μετατράπηκε στην ιστορία της Ρίτας και του Ντύλαν, όπως την βλέπουμε στην σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου λίγο πριν γεμίσουμε τα κινητά μας με παραλίες και ηλιοβασιλέματα.

Ψέματα δεν λένε. Το κείμενο πήγε και ήρθε με αλλαγές. Το σημείο αναφοράς, μια μικροσκοπική γκαρσονιέρα. Ο ήρωας Ντύλαν δουλεύει σε γραφείο προώθησης τουριστικών πακέτων και ακολουθεί μία “θεογκόμενα” (ας μου επιτραπεί η έκφραση)  στο Instagram που έχει πλάσει η Ρίτα, με αρκετό κόπο, σκηνοθετώντας κάθε φωτογραφία με λεπτομέρεια. Την ίδια στιγμή η μητέρα του Ντύλαν, Φάμκε παρασύρεται από την αίγλη του Φαίδρου μοιράζοντας την μοναξιά της σε φρούδες ελπίδες. Ο υποτιθέμενος πνευματιστής, που προσεγγίζει τους πελάτες του μέσω facebook, πείθει την Φάμκε ότι η ψυχή του άντρα της έχει εγκατασταθεί στα φύλλα ενός φίκου που στολίζει το μπαλκόνι της. Σας φαίνεται κάτι τραβηγμένο; Αυταπατάστε. Αυτή είναι μόνο η αρχή της ιδιόρρυθμα ρομαντικής ιστορίας που ο καθένας μας έχει να  διηγηθεί με αφορμή ένα σχόλιο στη photo προφιλ του ή ένα like που μέτρησε παραπάνω.

Το κείμενο του Κορτώ, γεμάτο αυθορμητισμό λέξεων ταιριάζει απόλυτα στο κολλάζ που πλάθει ο Γρηγόρης Χατζάκης συμπληρώνοντας τον κυνισμό της διαδικτυακής υστερίας. Ο Χρήστος Καπενής και η Στεφανία Κριεζή συμβάλλουν σε μία απόδοση θεατρικής κομεντί που στέκεται απολαυστικά και το ίδιο ευχάριστα όσο μία κομεντί στο σινεμά ή μια σειρά στην τηλεόραση. Η ευρηματικότητα των μέσων, μετρώντας από την ηχητική λούπα που κουμπώνει συχνά πυκνά στους διαλόγους μέχρι το laptop ακουμπισμένο στο πάτωμα, σπρώχνει τους θεατές λίγο πιο μπροστά από το κλασσικό θέατρο. Το γέλιο δεν προκαλείται τόσο από τις ατάκες όσο από την εξέλιξη των εικόνων που στήνονται με προσοχή. Η Βαλέρια Χριστοδουλίδου και ο Χάρης Ασημακόπουλος εμφανίζονται σαν ήρωες κομικ στην γραφικότητα της ερωτικής μας ιστορίας. Η γλώσσα του σώματος της Ρίτας και του Ντύλαν γεμίζει ανία και κρούει τον κώδωνα: Φίλοι θεατές οδεύετε ολοκληρωτικά σε παραίτηση ζωής.

Με πιο απλά λόγια;  Μια ιστορία- προβολή των εαυτών μας στη σκηνή μεγεθύνει την ανθρώπινη ανάγκη για επιβεβαίωση και κοινωνικότητα. Μια σκέψη δειλή, ρομαντική, ότι κάποιος εκεί έξω μπορεί να είναι το ίδιο απελπισμένος όπως εσύ.  Να βαριέται εξίσου στη δουλειά και να μην είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ζωή του όσο φαίνεται στα social media.  Να γκουγκλάρει τα πάντα και όταν σταματάει να υποδύεται έναν ήρωα στη σκηνή να ανοίγει το κινητό και να χαμηλώνει το βλέμμα στην οθόνη. Να στριμώχνεται στο μπαρ και να τσεκάρει τα likes  αντι τον διπλανό. Να μην έχει λεφτά, να μην έχει παρέα, να μην έχει ουτε έμπνευση να γράψει κάτι έξυπνο. Να ξεκινάει να ψάχνει για έναν ζωγράφο στο ίντερνετ και να καταλήγει να παραγγέλνει pizza special μέσω e-food. Κι όμως υπάρχει ευτυχία μέσα στον κυβερνοχώρο. Και η ευτυχία ίσως να είναι πραγματική. Τι ίσως δηλαδή. Σίγουρα. Αρκεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να ξεπροβάλει πίσω από τα post και τα likes. Αρκεί για μία στιγμή να είσαι ο εαυτός σου. Κι όλοι μαζί ο εαυτός μας.

Κείμενο/ Άννα Κάντα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s