Είδαμε
Σχολιάστε

Οι «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ θα ηχούν στ’αυτιά μας για πολύ καιρό. Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

Το παιχνίδι της μνήμης, οι οικογενειακοί δεσμοί, το έλλειμμα επικοινωνίας, η βία της εξουσίας. Ερωτηματικά που βασανίζουν τον άνθρωπο, κομμάτια της ίδιας του της ύπαρξης σε ένα κατακερματισμένο περιβάλλον. Και πώς μπορεί η τέχνη να τα παρουσιάσει μαζί αυτά τα κομμάτια και να τα συνθέσει, ώστε να δημιουργήσει έναν κοινό τόπο, σε μια εποχή μάλιστα που η τεχνολογία κυριαρχεί ακόμα και στις πιο ιδιωτικές μας στιγμές;

Χρόνος, οικογένεια, σύντροφος, εξουσία σφυρηλατούν την ανθρώπινη ταυτότητα. Οι τέσσερις αυτοί άξονες απασχόλησαν τον Χάρολντ Πίντερ στα τέσσερα αντίστοιχα μονόπρακτά του «Κάπου σαν την Αλάσκα», «Νύχτα», «Οικογενειακές Φωνές» και «Ένα για το δρόμο», και, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους παρουσίαση, μεταφράζονται εκ νέου και συντίθενται για πρώτη φορά σε μια θεατρική παράσταση από τον συγγραφέα-ηθοποιό Μάνο Καρατζογιάννη.

Στο πρώτο μονόπρακτο «Κάπου σαν την Αλάσκα» παρακολουθούμε μια γυναίκα που για 29 χρόνια βρίσκεται σε κώμα και ξαφνικά ξυπνά, αντικρίζοντας έναν άλλο κόσμο, άγνωστο προς αυτήν, με τρομακτικές αλλαγές που έχει επιφέρει το πέρασμα του χρόνου. Η Ντέμπορα –έτσι λέγεται το κορίτσι που έχει παγιδευτεί στο σώμα μιας ώριμης γυναίκας- αδυνατεί να συλλάβει τη νέα πραγματικότητα και επιλέγει να πιστέψει μια πλαστή εκδοχή της. «Νομίζω πως βλέπω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Όπως είναι.», καταλήγει στο τέλος, θυμίζοντάς μας τη δική μας επιλεκτική μνήμη και την προσπάθειά μας να φέρουμε τον κόσμο στα δικά μας μέτρα.

Η «Νύχτα», το δεύτερο μονόπρακτο, αποτυπώνει την αγωνία δύο συντρόφων να θυμηθούν την πρώτη τους γνωριμία, το πρώτο τους άγγιγμα, την αγωνία τους να επικοινωνήσουν σε ένα κλίμα μόνιμης αβεβαιότητας. Και κάπου στο βάθος θα ακουστεί το κλάμα ενός παιδιού, που ίσως ξύπνησε. Από τον έρωτα και την εγγενή του αβεβαιότητα, μεταβαίνουμε στο διάλογο των τριών μελών μιας οικογένειας: του γιου, που έχει φύγει από την οικογενειακή εστία, χωρίς να επικοινωνεί με το σπίτι του, της μητέρας του που τον ψάχνει και του νεκρού πατέρα, στη σκιά του οποίου γίνονται όλα. Αυτές είναι οι «Οικογενειακές Φωνές» του τρίτου μονόπρακτου, που θέτει το αμείλικτο ερώτημα: Ποιο είναι το νόημα της αγάπης και πώς το προσλαμβάνουν τα μέλη μιας οικογένειας;

Η παράσταση ολοκληρώνεται με τη μετάβαση στην πολιτική σφαίρα, εκεί που η εξουσία καθημερινά βιάζει τον άνθρωπο, στο όνομα μιας σκληρής πατριαρχίας, όπως αποτυπώνεται στη διαταραγμένη προσωπικότητα του βασανιστή Νίκολας, σε ένα απολυταρχικό καθεστώς χωρίς όνομα, τόσο γνώριμο όμως. Σε αυτό το τελευταίο μονόπρακτο, ο πολιτικοποιημένος Πίντερ πραγματεύεται την εξόντωση μιας ολόκληρης οικογένειας, όπως φαίνεται μέσα από την ανάκριση των μελών της από τον βασανιστή της. Η κρατική βία διαφεντεύει τις ανθρώπινες ζωές και ενίοτε τις εξαφανίζει.

Και εμείς ακολουθούμε τη διαδρομή των ηρώων του Πίντερ σε ένα ακαθόριστο χωροχρονικά περιβάλλον, με κυρίαρχη την παρουσία της τεχνολογίας, η οποία ενισχύει το ρευστό περίγραμμά της: Στην αρχή της παράστασης βλέπουμε ένα παιδί να παίζει με το iPhone του και να φωτογραφίζει τον χώρο και τα πρόσωπα καθώς και ένα νεαρό που πληκτρολογεί φράσεις που προβάλλονται στη σκηνή. Το σκηνικό με τα απαραίτητα, ένα κρεβάτι, ένα γραφείο, δυο καρέκλες, τονίζει το αίσθημα της ασάφειας και στρέφει το ενδιαφέρον στον ίδιο τον άνθρωπο και μόνο. Υποβλητικοί φωτισμοί, απλά κοστούμια και ένα γεμάτο θέατρο, σιωπηλό, συμπληρώνουν την εικόνα.

Το ανθρωποκεντρικό θέατρο όμως του Πίντερ απαιτεί οπωσδήποτε χαρισματικούς ηθοποιούς και σ΄ αυτό το θέμα οι «Φωνές» ευτύχησαν να παρουσιάζουν την πρώτη σύμπραξη επί σκηνής του Δημήτρη Καταλειφού και της Όλιας Λαζαρίδου, δύο σπουδαίων ηθοποιών που ξεδιπλώνουν ένα ευρύ ερμηνευτικό φάσμα, αποδίδοντας δύο ρόλους έκαστος, μαζί με τους εξαιρετικούς Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκο Πουρσανίδη, τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τον μικρό Σπύρο Γουλιέλμο.

Μια στιβαρή σκηνοθεσία από τον Μάνο Καρατζογιάννη τεσσάρων πιντερικών κειμένων, ερμηνείες με περιεχόμενο, βαθιά ανθρώπινες και ουσιαστικές, και στο βάθος στέκει η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, μόνη,  με όλες τις αδυναμίες, τα αναπάντητα ερωτηματικά, τις ανασφάλειες και τους φόβους της. Οι «Φωνές» θα ηχούν στ’ αυτιά μας για πολύ καιρό.

  Κείμενο/Βάσω Σπυροπούλου

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ

Η παράσταση θα συνεχιστεί μετά από παράταση μέχρι τις 11 Ιουνίου 2017.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s