Είδαμε
Σχολιάστε

Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου δεν είναι μία τηλεοπτική καρικατούρα.

Μια σκηνή, ένας τροχός, και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου! Ο μονόλογος ξεκινά και ο ηθοποιός δυσκολεύεται. Μας ζητά συγγνώμη και ξεκινά ξανά από την αρχή μόνο που πάλι κάτι δεν λειτουργεί. Και τότε αρχίζει και μονολογεί..Κάπως έτσι ξεκινούν οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβε να παίξει ο Φραγκιόγλου, μόνο που τελικά τι ακριβώς θα δούμε;

Ένας πρωτότυπος μονόλογος – και όχι standup comedy!- γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό παρουσιάζεται εξαίσια μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Μακαλιάς) αναλαμβάνει το δύσκολο έργο- να σταθεί μια παράσταση με ένα άτομο για 80 λεπτά στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Φραγκιόγλου γνωστός από τις επιτυχίες του στο θέατρο και την τηλεόραση. Το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο χωρίς να χρειάζεται και δεύτερο άτομο στην σκηνή. Εξάλλου ο πρωταγωνιστής μας μιλά, το κοινό είναι η συντροφιά του. Η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη είναι εξαιρετική και συνοδεύει εξαίσια την παράσταση στον ρυθμό και το ύφος της. Το κείμενο (Μαργαρίτα Γερογιάννη – Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου) συνδυάζει χιούμορ μα κυρίως θέτει τα υπαρξιακά προβλήματα του πρωταγωνιστή. Νιώθουμε ότι εκφράζει προσωπικά τον Δημήτρη Φραγκιόγλου που συμμετέχει και ο ίδιος στα κείμενα, αλλά ταυτόγχρονα προβληματίζει το κοινό καθώς βλέπει εμμονές του, άγχη που μπορεί να αφορούν το ίδιο.

Ο Φραγκιόγλου μας αποδεικνύει πώς δεν είναι τηλεοπτική καρικατούρα. Το κοινό αναμένει τον πρωταγωνιστή να ερμηνεύει ποτ-πουρί από κλασσικούς ρόλους και μη, μα ο ήρωας της παράστασης βασανίζεται από μια σειρά από «αναπάντητα ερωτήματα» που κατακλύζουν το μυαλό του και τον σαμποτάρουν. Η αγωνία της αποδοχής, ο φόβος της απόρριψης σε μια κοινωνία που όλα έχουν γίνει «έξυπνα» και αψεγάδιαστα. Ο ηθοποιός μας μιλά και μας κοιτά κατάματα. Ξεμπροστιάζει όλο του τον εγωισμό, τις εμμονές του, τα προβλήματα του, τις ενδόμυχες σκέψεις του. Βλέπουμε μια ιδεοψυχαναγκαστική πάλη, ανάμεσα σε δύο δίπολα που συνέχεια το ένα αναμετράται με τον εχθρό του. Από τη μια ο wolverine, από την άλλη ο Χλαπάτσας. Η αποτυχία και η  επιτυχία, η ευθύνη και η ανεμελιά, τα νιάτα και το γήρας, και πόσα άλλα.. Όλες οι σκέψεις ξετυλίγονται συνειρμικά σαν να βρίσκεται ο πρωταγωνιστής σε ψυχαναλυτικό ντιβάνι και το κοινό ο ψυχαναλυτής που ακούει σχεδόν αμίλητος.

Πώς τελειώνει ένας τέτοιος μονόλογος; Η τελευταία ατάκα μένει μετέωρη στο σκοτάδι, αλλά νιώθουμε πώς δεν είναι η τελική γιατί η σκέψη δεν σταματά. Ο πρωταγωνιστής μας θα μείνει με τον εαυτό του μετά το τέλος της παράστασης χωρίς το κοινό. Αλλά κι εμείς θα μείνουμε μόνοι και τι θα σκεφτούμε; Η παράσταση μας συνεπαίρνει και μας γεμίζει υπαρξιακά ερωτήματα. Τι θα λέμε για τους εαυτούς μας χρόνια μετά; Τι λέμε τώρα; Ποιοι είμαστε αλήθεια; Πόσους ρόλους θα παίξουμε και ποιους θα ευχαριστηθούμε;

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s