Είδαμε
Σχολιάστε

Όλα τα ερωτικά γράμματα έτσι γράφτηκαν. Απλώς δεν το ξέραμε. Ονέγκιν

Φαντάσου να βλέπεις ένα όνειρο και να είσαι ξύπνιος.

Είναι κάπως σαν να γράφεις ένα ερωτικό γράμμα. Σαν να είσαι ταυτόχρονα εκεί και κάπου αλλού. Εκεί που θέλεις να είσαι. Όχι σε ένα τραπέζι, με την καρδιά να αιμορραγεί στην άκρη της πένας. Αλλά σε μία αγκαλιά. Όχι στο τετριμμένο, αλλά στο απρόβλεπτο.

 

Ο Ευγένιος Ονιέγκιν είναι μια ιστορία πάθους και έρωτα, φθόνου και προδοσίας, και λιγουλάκι εκδίκησης. Όμως, όλες οι ερωτικές ιστορίες λίγο πολύ έτσι δεν είναι; Γιατί να επιλέξουμε αυτήν την παράσταση, με ένα θέμα λίγο ίσως παλαιικό, μια ερωτική ιστορία στην ρωσική επαρχία δύο αιώνες πριν, κι ας διαθέτει το κύρος ενός κλασικού έργου;  Τι είναι αυτό που πραγματικά μπορεί να μας μιλήσει;

 

Θα μπορούσε να είναι αυτό που μας προσφέρει η γραφή του Πούσκιν, την γλυκύτητα της απελπισίας του να εμβαθύνεις στην ανθρώπινη φύση και μοίρα, μια απελπισία που πολεμά με σπαραξικάρδιο χιούμορ. Αλλά θα μπορούσε να είναι κι αυτό που μας προσφέρει η -συγκεκριμένη- εμψύχωση: την οικειότητα των μικρών καθημερινών στιγμών που αναγνωρίζουμε σε ανθρώπους γύρω μας, στις κινήσεις τους, στις γκριμάτσες τους, σε αυτά που λένε για να κρύψουν αυτά που θέλουν πραγματικά να πουν, σ’ αυτά τα μικροπράγματα που τελικά συνδέουν όλους τους ανθρώπους, όλων των αιώνων, μεταξύ τους, υπαρκτούς και πλασματικούς.

 

Η ομάδα Νοσταλγία εμφύσησε στο έργο πνοή, και μάλιστα μία πραγματικά ωραία πνοή. Ζωογόνο. Οι ηθοποιοί γλιστρούν ανάμεσα στις ρυθμικές λέξεις με παιχνιδιάρα πονηριά και χιούμορ, αποφεύγοντας επιδέξια το θανάσιμο θεατρικό αμάρτημα της απαγγελίας στίχου χωρίς χρώμα και δυναμική. Δίνουν στα συναισθήματα πόδια και χέρια να βγουν από τις καρδιές και τους νόες των χαρακτήρων για να μας αγγίξουν κι εμάς. Η αγωνία, το πάθος, η θλίψη, ο θυμός, κυριολεκτικά βαδίζουν και τρέχουν επί σκηνής. Παρέα με την σκηνοθέτη, συμπαίζουν, με υπέροχη φαντασία και ευαισθησία, με τις έννοιες και τα σύμβολα, με τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα, σε μια προσπάθεια προσέγγισης της βαθύτερης ουσίας του κειμένου. Παρότι οι συμβολισμοί εμποτίζουν όλη την παράσταση, είναι διαυγείς στην αποκωδικοποίησή τους και οι εικόνες που λαμβάνει ο θεατής είναι συνταρακτικές, με αποκορύφωμα την σκηνή του εφιάλτη, όπου, ως θεατές, βρισκόμαστε σε ένα φάσμα ασαφές για το αν παρακολουθούμε έργο ή αν πραγματικά ονειρευόμαστε. Με σύμμαχο την μουσική που παράγουν οι ίδιοι οι ηθοποιοί με όργανα και φωνές , αυτή η  αίσθηση του ονειρέματος επεκτείνεται σε όλη την παράσταση.

 

Αυτό που προσπαθώ να πω ότι αποκόμισα εγώ από το έργο, είναι εικόνες. Μικρές και οικείες, μαγικές, ρεαλιστικές, πρωτότυπες, αποκαλυπτικές, έως και φαντασμαγορικές. Μία μικρή πινακοθήκη. Επιτρέψτε μου να κλείσω λοιπόν με το ταμπλό που πιο πολύ μου εντυπώθηκε, κι αν δείτε (ή είδατε) κι εσείς την παράσταση, θα με καταλάβετε:

Όλα τα ερωτικά γράμματα έτσι γράφτηκαν. Απλώς μέχρι τώρα δεν το ξέραμε.

Κείμενο| Ελένη Βλαστάρη

onegin_copyright Panagiotis Labis

Ονέγκιν

βασισμένο στο έμμετρο μυθιστόρημα “Ευγένιος Ονέγκιν” του Αλεξάντρ Πούσκιν

από την ομάδα Νοσταλγία

23 Oκτωβρίου έως 21 Νοεμβρίου 2017

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30

Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Rabbithole | Γερμανικού 20, Μεταξουργείο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s