Είδαμε, Προτάσεις
Σχολιάστε

Οι Patari Project είναι η τέλεια ομάδα και παίζουν μία τέλεια Μύτη του Γκόγκολ.

Ξέρω, γνωρίζω, άρα νιώθω ασφάλεια.

Θα δω κάτι σίγουρα ενδιαφέρον. Σχεδόν προκλητικό και θαρραλέο. Αναμφισβήτητα πρωτοπόρο. Ο ενθουσιασμός μου εκκολάπτεται πριν την ημέρα της παράστασης. Φτάνω στο θέατρο Πόρτα και περιμένω με χιλιάδες ερωτηματικά την ώρα. Κάτι παράξενοι τύποι με στιλιστικό ενδιαφέρον (Κλαίρ Μπρέισγουελ) μπλέκονται ανάμεσα μας και βρίσκουν τον χώρο να εξυψωθούν. Γελάω. Νιώθω αμήχανα. Μου ζητάνε πράγματα περίεργα. Τους ακολουθώ παρά το γεγονός ότι μου δίνουν την επιλογή να μην το κάνω. Κάνουν αστεία. Μπαίνω στην αίθουσα και η θέση μου είναι αλλόκοτη. Θα κάτσω στην σκηνή και τα φώτα θα κοιτάνε εμένα. Εσένα. Τον διπλανό μου.  Ανάμεσά μας ο Κοβαλιώφ και μπροστά του η μύτη. Η μύτη του. Μας μιλάει. Σχεδόν ντροπαλά αλλά με ένα θάρρος απελπισίας. Σαν να ήθελε καιρό να αποδράσει από το πρόσωπο του Κοβαλιώφ. Ήχοι περίεργοι ακούγονται από την πλατεία του θεάτρου. Τα φώτα σιγά σιγά αλλάζουν και συνηθίζω. Συνηθίζω την θέση μου και νιώθω βολικά παρατηρώντας τους ήρωες να «κοροϊδεύουν»  τον Κοβαλιώφ. Δεν φαίνεται να το κάνουν επίτηδες. Έχασε κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που κανείς δε θα πιστέψει. Θα σας φανεί παράλογο μα είναι η αλήθεια. Ήταν μέχρι χτες εκεί στο πρόσωπο του, ολοδικιά του και τώρα τίποτα.  Τα χαχανητά προδίδουν την πρόθεση. Εδώ πρόκειται για μία κωμωδία. Ένα φιάσκο κυρίες και κύριοι.

Μύτη Μύτη Μύτη Μύτη Μύτη.

Η μύτη εθεάθη σε ένα σινεμά. Μάλλον τσόντα θα ήταν η προβολή γιατί όλοι φαινόντουσαν ερεθισμένοι, με το συμπάθιο. Έτσι είναι. Έψαξε παντού. Καημένε Κοβαλιώφ. Μέχρι και ντετέκτιβ έβαλε. Κανείς. Πήγε και στην αστυνομία, στην μητέρα του, στη δουλειά του μα κανείς. Κανείς δεν δύναται να τον εξυπηρετήσει σε αυτή του την δύσκολή στιγμή. Δεν αρνούνται, μα όμως δεν τον βοηθούν! Η πραγματικότητα φαίνεται παράλογη τόσο που δεν μπορείς να μην γελάσεις. Είναι αστείοι όλοι τους και το ξέρουν. Το κάνουν επίτηδες. Η ενέργεια τους σε προσκαλεί να απολαύσεις όλη αυτή την παραφροσύνη που επιπλέει από καρέκλα σε καρέκλα. Χοροπηδούν, πετάγονται, κρύβονται, σέρνονται, τραγουδούν και η μύτη, η μύτη, η μύτη ανένδοτη. Λίγο στάσου, μία στιγμή μην φεύγεις. Θέλει απλά να μιλήσετε. Και εσύ παρακαλάς να μην γυρίσει πότε, να μην σταματήσει το κυνηγητό της τρέλας γιατί σε κάνει να γελάς. Όσο ταυτίζεσαι με την μύτη, τόσο λυπάσαι τον Κοβαλιώφ. Μα γιατί έφυγε; Δεν τον συμπαθούσε; Καταπιεζόταν; Ήθελε να είναι κάτι άλλο; Φτάνει όμως τώρα. Όλη αυτή βλακεία δεν οδηγεί πουθενά. Είναι παράλογο. Είναι δυνατόν μία μύτη να θέλει την ελευθερία της και όλο αυτό να μας κάνει να γελάμε τόσο; Η μύτη όμως θα αλλάξει γνώμη, θέλει να γυρίσει. Και ως δια μαγείας εκπλήσσομαι γιατί νιώθω ταυτόχρονα μία ανακούφιση για τον Κοβαλιωφ μα και μία θλίψη για την Μύτη. Τώρα μήπως δεν την θέλει πίσω ο Κοβαλιωφ;

 

Μύτη Μύτη Μύτη Μύτη Μύτη.

Οι Patari Project σαν ντοπαρισμένοι χαρακτήρες του έργου ισορροπούν στην παράλογη πραγματικότητα όρθιοι πάνω στις καρέκλες των θεατών και σχεδόν τηλεπαθητικά μετακινούνται στο χώρο, με ταχύτητα και ακρίβεια, αποσυντονίζοντας τον ήρωα Κοβαλιοφ και συναινώντας στο κρυφτό της μύτης.  Όλοι τους (Θεοδόση Κώνστα, Θάνο Λέκκα, Ηλία Μουλά, Κίττυ Παϊταζόγλου, Εριφύλη Στεφανίδου, Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο) ένας προς έναν παίζουν απολαυστικά έχοντας ο καθένας έναν διαφορετικό ήχο, γκριμάτσα και ύφος για όλους τους ρόλους.  Διασκευάζουν το έργο του Γκόγκολ υπό την καθοδήγηση της Σοφίας Πάσχου, με όπλο την ενέργεια που απουσιάζει πλέον από το θέατρο και συνεργάτες που εκπληρώνουν τον στόχο τους όπως οι υπέροχοι φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου. Οι Patari Project ξεχωρίζουν στην θεατρική σκηνή για την δημιουργικότητα που καταθέτουν στις δουλειές τους. Είναι η τέλεια ομάδα. Η μύτη τους είναι ένα έργο γρήγορο, σπιρτόζικο, σαρκαστικό, ευφάνταστο και ζωντανό. Είναι ότι καλύτερο έχεις να δεις στην Αθήνα αυτή τη στιγμή (2ος χρόνος) και όχι για πολύ ακόμα δυστυχώς.

Όσο για τον κύριο Κοβαλιόφ ίσως να συνεχίσει να αναζητά την μύτη του, ίσως και να την κατακτήσει πάλι. Τώρα όμως  ξέρει. Το σύστημα δεν θα αλλάξει ποτέ. Δεν συμφέρει ίσως η οποιαδήποτε αλλαγή.  Ότι παρακολουθείς είναι ακριβώς αυτό που νιώθεις ως πολίτης στη χώρα σου και ο ήρωας μας φαίνεται τελικά να αποδέχεται την παράλογη πραγματικότητα και να την ειρωνεύεται κιόλας. Έχει την ικανότητα σχεδόν να πουλήσει ασφάλεια στους θεατές.  Ασφάλεια. Αυτό πρέπει να νιώθετε όλοι.  Νιώθετε ασφάλεια;

 

Κείμενο| Άννα Κάντα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s