104, Είδαμε, Κλασσικά
Σχολιάστε

Η Παρέλαση είναι αυτό που θα έπρεπε να κοιτάμε όλοι. Οι συνέπειες κάθε εποχής.

Η Παρέλαση είναι το έργο που ζήτησε ο Κάρολος Κουν από την Λούλα Αναγνωστάκη για να κλείσει την τριλογία της Πόλη και να σταθούν και τα τρία έργα επί σκηνής το 1965. Είναι ένα έργο που σε οδηγεί στο ερέθισμα για το οποίο γράφτηκε και έμμεσα στην προσωπικότητα της συγγραφέως που καταλήγει να σε ρουφήξει. Είναι το έργο που μιλάει για την ασφάλεια της απόστασης από τα γεγονότα.

 Ένα μονόπρακτο όπως η Παρέλαση μοιάζει σίγουρα να είναι μικρό δίπλα στις θεατρικές συνήθειες της εποχής. Οι εντυπώσεις και το βάρος του έργου όμως έρχονται μέρες μετά το πέρας του.  Στην αρχή κρατάω σημειώσεις.

Μία σιγή επικρατεί στο δωμάτιο για αρκετή ώρα.  Η σκηνή μειωμένη στην έκτασή της μεταδίδει την αίσθηση του περιορισμού. Πνοή προοπτικής εμφανίζεται όσο ο Άρης σχεδιάζει ευθείες γραμμές στον τοίχο. (Ευρηματικά Σκηνικά Κωνσταντίνα Μαρδίκη). Η Ζωή κολλημένη στην καρέκλα της, ευαίσθητη στα χαζο-πειράγματα του αδερφού της, στέκεται πάντα λίγο διστακτική. Ο Άρης πιο παρορμητικός πλησιάζει το παράθυρο συχνά πυκνά έχοντας τον ρόλο του αφηγητή για όσα συμβαίνουν έξω. Τα δύο αδέρφια δείχνουν να μην είναι απολύτως μονιασμένα.  Οι δυο τους ονειρεύονται την έξοδο τους από το δωμάτιο που βρίσκονται, με διαφορετικούς τρόπους. Μία ψεύτικη δικαιολογία όμως τους γκρεμίζει κάθε φορά τα σχέδια.  Παρόλη την άρνηση των παιδιών να αποφύγουν τον έξω κόσμο, αυτός ο κόσμος εισέρχεται μέσα στο δωμάτιο. Ο τρόμος είναι γιγάντιος και ο εφιάλτης ζωντανός.

 Ο Μάριος Ράμμος και η Ουρανία Φουρλάνου υποδύονται τους ήρωες με άριστη φυσικότητα και ταιριάζουν στην σχέση που προστάζει η συγγραφέας. Μεταξύ τους υπάρχει οικειότητα και ο λόγος τους απλός όπως απευθυνόταν η Λούλα στον κόσμο. Μου περνάει από το μυαλό ότι μία κακή σκηνοθεσία θα κατακερμάτιζε το έργο αλλά ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη δουλειά του Ρωμανού Καλοκύρη. Ο ίδιος σεβάστηκε τον ρυθμό και πάτησε σωστά στις λέξεις. Όσο όμως καλή κι αν είναι η σκηνοθετική ματιά ή οι ερμηνείες, το κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη τα υπερκαλύπτει όλα.

Η αθωότητα της ηλικίας των ηρώων με κάνει να νιώσω ένοχη για τις επόμενες γενιές.  Υπονοείται ένα σκοτεινό παρελθόν για τον Άρη αλλά η μνήμη είναι θολή. Θυμίζει την σύγχυση του τόπου μας για τα χρόνια που πέρασαν. Το μέλλον ακολουθεί την τρομολαγνία του παρελθόντος και το παρόν των δύο παιδιών γίνεται αφόρητο και κλειστοφοβικό όπως ακριβώς συνέβη και στην μεταπολεμική Ελλάδα.  Η Λούλα Αναγνωστάκη άνοιξε την μνήμη της και παρουσίασε μία αλληγορία για όσα έζησε και θυμάται. Η ίδια τα τελευταία πρόσφατα χρόνια της ζωής της επέλεξε να τα ζήσει κλεισμένη στο σπίτι της. Τι ειρωνεία;

 Το έργο λέγεται ότι παραπέμπει στην φυλάκιση του γνωστού ποιητή και αδερφού της Μανώλη Αναγνωστάκη στο Γεντί Κουλέ ταυτίζοντας προφανώς το κλίμα εγκλεισμού. Στο έργο όμως δεν γνωρίζουμε αν τους ανάγκασαν οι συνθήκες ή το επέλεξαν μόνοι να μείνουν κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο. Αυτό μάλλον εξαρτάται από τον θεατή.

Ομολογώ ότι τρομοκρατήθηκα για το τέλος της παράστασης. Και όσο οι μέρες φεύγανε μετά τόσο καταλάβαινα τον φόβο  της Ζωής και του Άρη. Όταν βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιο, ο εφιάλτης μεγαλώνει. Ο φόβος γιγαντώνεται και τελικά σε πνίγει. Όλα συμβαίνουν σε ένα πιο μικρό χώρο από το δωμάτιο. Στο ίδιο μας το μυαλό. Η Παρέλαση είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε να κοιτάμε όλοι. Τις συνέπειες της κάθε εποχής. Εσύ για πόσο ακόμα θα κρύβεσαι πίσω από το παράθυρό σου;

 

Κείμενο|Άννα Κάντα

Parelasi©YiannisKarabatsos

Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

έως 12 Δεκεμβρίου 2017

Διάρκεια: 60 λεπτά
Χώρος: Θέατρο 104 (σκηνή Black Box)

Διεύθυνση: Ευμολπιδών 41, Γκάζι, 11854, Αθήνα (Μετρό-Κεραμεικός)
Εισιτήριο: Κανονικό 10 ευρώ, Μειωμένο/ανέργων 5 ευρώ
Κρατήσεις θέσεων (περιορισμένος αριθμός): 210 3455020

 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία: Ρωμανός Καλοκύρης
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη
Κίνηση: Χριστίνα Μαριάνου
Μουσική: Nίκος Λάμπρου
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ζωή Φράττη
Βοηθός φωτιστή: Τζάνος Μάζης
Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης
Κατασκευή κοστουμιών: Ευθαλία Κυρίτση
Σχεδιασμός αφίσας/flyer: Αριάδνη Καλοκύρη
Φωτογραφίες: Γιάννης Καραμπάτσος
Οργάνωση παραγωγής: Γιούλη Αθουσάκη
Παίζουν: Μάριος Ράμμος, Ουρανία Φουρλάνου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s