Είδαμε
Σχολιάστε

Ας μας γλιτώσει κάποιος από όλο αυτό επιτέλους. Είδαμε την Οπερέττα στο Εθνικό.

Βελόνα παραισθησιογόνου εισχωρεί και εξαπλώνεται στο αίμα παγιδεύοντας το μυαλό στην πιο γελοία έκφανση του ανθρώπινου είδους. Την επίδειξη.   Ο Χάρης Φραγκούλης, ως κόμης Αστέριος, φιγούρα πλαστελίνης, ανταγωνίζεται τον πανομοιότυπο Μιχάλη Σαράντη με το ρόλο του Φιρουλέ, γελοιοποιώντας τον ναρκισσισμό και την εμμονή της κατάκτησης από το πρώτο λεπτό της παρουσίας τους. Τι είμαι, πες μου τι είμαι;  Άφωνη  στην πλαστικότητα του σώματος και της φωνής των δύο ηθοποιών βυθίζομαι στο όνειρο του Καραθάνου και απολαμβάνω το κρυφτό των ανθρώπων πίσω από μάσκες και στερεότυπα. Σουρεαλιστικό έργο γραμμένο το 1966 πως είναι δυνατόν, να βγαίνει πιο ευφάνταστο και σαρκαστικό από οποιαδήποτε σύγχρονο έργο; Αναρωτιέμαι. Γελάω με την ταχύτητα και τις γκριμάτσες. Γελάω με τις παρεμβάσεις του ίδιου του Νίκου Καραθάνου όταν εκτοξεύει τα έσω του με εμετούς πάνω στη σκηνή. Το τραγούδι δεν λείπει δυστυχώς αλλά βοηθάει στο ρυθμό όλου του θιάσου να κινείται ανάλογα την μουσική.

Οι κώλοι και η βλακεία είναι παντού κοινή υποστηρίζει ο Κώστας Μπερικόπουλος και επικροτώ! Αν ήμασταν όλοι γυμνοί, ω θεέ, φυσικά θα είμασταν όλοι ίδιοι. Ειδικά ο κώλος πόσο μπορεί να διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από πλούσιο ή φτωχό. Αστεία φιγούρα η μητέρα Χάρις Αλεξίου που εντελώς απροσδόκητα δεν χρησιμοποιεί την μέχρι τώρα γνωστή κατά κόρον ιδιότητα της αλλά παίζει ξεκάθαρα έναν ρόλο και μάλιστα πολύ γραφικά όπως ταιριάζει στο Καραθανικό τσίρκο. Γιατί η Χάρις και όχι μία άλλη; Δεν ξέρω και δεν με απασχολεί αφού δε με χαλάει.

Μάταια προσπαθεί ο  Αστέριος να ντύσει με την τελευταία λέξη της μόδας – πόσο αστείο ακούγεται- την κόρη του μπακάλη για να την κατατάξει στη λίστα με τις επιτυχίες του. Γυμνή θέλει να είναι αυτή η Αλμπερτίνα. Γυμνή. Η λέξη ακούγεται τρομακτική στα αυτιά όλων και κυρίως στο δάσκαλο και μετρ υψηλής ραπτικής Άρη Σερβετάλη. Ότι θα έβλεπα τον Σερβετάλη σε οργασμό υστερίας για την οργάντζα και τις ραφές του υφάσματος δεν το περίμενα ομολογώ (και συνεχίζω να απολαμβάνω όποιον ρόλο και να ακουμπήσει).

Ο Καραθάνος δάμασε ή μάλλον απελευθέρωσε χαρακτήρες και ρόλους στην πιο τρελιάρικη μορφή τους και διάλεξε τις καλύτερες θεατρικές προσωπικότητες ή μη για τη σκηνή του Εθνικού. Η Οπερεττα του Πολωνού συγγραφέα Βίτολντ Γκομπρόβιτς έχει μέσα πιθήκους, μωρά, επίδειξη μόδας, και τα Ιμαλάια. Ξεμπροστιάζει την ηλιθιότητα του ανθρώπινου γένους και αναδεικνύει το απόλυτο κενό που έχουμε μέσα μας. Η συνταγή πέτυχε αλλά το γλυκό βγήκε λίγο ξινό. Όλα υπέροχα –ονειρικά και αξίζουν ένα θέατρο γεμάτο αλλά δεν είναι. Φλύαρο; Μακροσκελές; Επίμονο; Δυσνόητο; Δεν ξέρω τι θέλει το Αθηναϊκό κοινό, πάντως εγώ χόρτασα σκηνικά, χόρτασα θίασο, χόρτασα ορχήστρα, χόρτασα σκηνοθεσία και ερμηνείες. Μπούχτισα λίγο με το τραγούδι αλλά το άντεξα. Αν δεν σας αρέσει πάω ΠΑΣΟ.

Κείμενο| Άννα Κάντα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s