Είδαμε
Σχολιάστε

Η ιστορία τσι μας συνεπήρε και το μυαλό μας εχάθη. Είδαμε τη Βοσκοπούλα στο Νέο Κόσμο

Και φαντάσου να έβγαινες ξυπνητός στο νησί και μαζί με τον καφέ και το βουτηματάκι να άκουγες ιστορίες για σπηλιές και βοσκοτόπια. Το απομεσήμερο μαζί με τον μεζέ τα παραμύθια να φουντώνανε, έως το βράδυ που θα παραμίλαγες μετά μουσικής για έρωτες και πάθη. Ανώνυμη εθνική παράδοση λέγεται ότι ακούγεται και επιβιώνει στον χρόνο. Ιστορίες και λογοτεχνάσματα αμύθητης γλωσσικής αξίας από τόπο που ξεχωρίζει όπως είναι η Κρήτη. Το κακό είναι ότι δεν ξύπνησες στο νησί, δεν γεύτηκες ποτέ μεζέ και είναι και χειμώνας, που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Η φαντασίωση όμως μένει όταν ακούς το βουκολικό παραμύθι της βοσκοπούλας στο θέατρο του Νέου Κόσμου.  Η ομάδα Elephas Tiliensis διάλεξε ένα κείμενο- ούτε να το πω δεν μπορώ-  ενδεκασύλλαβο και το προσάρμοσε στις φυσιογνωμίες του Γιώργου Παπανδρέου και της Πηνελόπη Τσιλίκα. Οι δυο τους μοιράζονται το ποιμενικό ειδύλλιο χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Το είδα και συνταράχτηκα ολάκερη.

Απλό λιτό αυτούσιο όπως ο έρωτας. Μια ωραία μέρα ένας βοσκός συναντά μια πανωραία βοσκοπούλα. Ανταλλάσσουν φιλιά, νάζια, λόγια και κλάματα με μίαν υπόσχεση που θα αποβεί μοιραία. Θα μου πείτε..σιγά το σασπένς. Μα δε πάτε για το σασπενς παιδιά! Το πιο ζεστό φιλί που δίδεται επί σκηνής είναι το δικό τους. Τέτοια βλέμματα και ενθουσιασμό είχα να ζήσω από τα 16 μου. Στον σταυρό που σας κάμω, τα παιδιά ερωτεύτηκαν στ’αλήθεια. Τι πόθος! Να κουνάει τον ποπό η Πηνελόπη Τσιλίκα να κοκκινίζει ο Γιώργος Παπανδρέου. Να κυλιούνται χάμου τα κορμιά, να γελάμε εμείς σαν τα χαζά. Το παραμύθι σύντομο μικρό, δυστυχώς όχι με happy end.  Το διαμάντι τους, η γλώσσα.  Κρητική διάλεκτος με λόγιους ιδιωματισμoύς και αφύσικη σειρά λέξεων. Δύσκολο εγχείρημα για τους δύο ηθοποιούς που καθόλου όμως δεν φάνηκε να τους συγκρατεί. Τον ασυγκράτητο είχαν. Ο δε Γιώργος Παπανδρέου σαν να γεννήθηκε σε βοσκοτόπι της Κρήτης. Η σκηνή λευκή με αιωρούμενα σχοινιά που βρίσκει να εκμεταλλευτεί η Πηνελόπη Τσιλίκα με σκέρτσο και νάζι. Ένα ολοζώντανο λαούτο επί σκηνής του Παντελή Νικηφόρου έκανε match με τους στροβιλισμούς της σκηνοθεσίας (Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου). Ο όρος σύγχρονο και παραδοσιακό ταυτίστηκαν και το αποτέλεσμα μαγικό. Λυπάμαι που στον μεσαίωνα ο θάνατος ήταν τόσο γοητευτικός όσο ο έρωτας αλλά στη λογοτεχνία και στο θέατρο αυτά τα δύο πάνε πακέτο.  Τα βοσκοτόπια ήταν ανέκαθεν αφροδισιακά και το θέατρο επίσης. Τα υπόλοιπα είναι αισθήσεις. Je t’aime, moi non plus.

 

Κείμενο| Άννα Κάντα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s