Είδαμε
Σχολιάστε

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά..

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα μέσα σε ένα άγχος που όλο και μεγαλώνει. Το έργο μένει πιστό στον συγγραφέα που δεν προχωρά σε βαθιά ψυχολογική ανάλυση των πρωταγωνιστή του, πάρα μόνο παρουσίαζει κάποιες πράξεις του και λίγα λόγια του. Η παράσταση δεν παίρνει θέση σε πολλά, απλά μας κάνει να σκεφτούμε εμείς. Δεν δίνει μασημένες απαντήσεις, ούτε χειραγωγεί τον θεατή.

Οι ηθοποιοί (Σωκράτη Πατσίκα, Μιχάλη Συριόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνο Λέκκα, Μάνο Γαλάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Ελένη Βλάχου, Φοίβο Συμεωνίδη) ανταποκρίνονται εξαιρετικά στο όραμα του σκηνοθέτη, και οδηγούν τους θεατές στο παράλογο διακωμωδώντας το. Οι φωτισμοί (Σοφία Αλεξιάδου) μας εισάγουν στην ατμόσφαιρα της παράστασης, ενώ τα σκηνικά (Ευαγγελία Θεριανού) βγαίνουν κατευθείαν από έκθεση του Bauhaus και δίνουν συμβολικές προεκτάσεις στα τεκτενόμενα. Οι ασυμμετρίες που ισορροπούν και τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται με πολλαπλούς τρόπους δίνουν μια άλλη αίσθηση στον χωροχρόνο της παράστασης. Η κίνηση (Σοφία Πάσχου) μοιάζει με χορογραφία, που μαζί με τα κοστούμια και τις μάσκες (Κλαιρ Μπρείσγουελ) προσδίδουν την ιδιαίτερη αφήγηση της ιστορίας.

Η Δική του Μοσχόπουλου δεν ακολουθεί την περπατημένη και μπορεί βιαστικά ο θεατής να απογοητευτεί. Το γέλιο του κοινού κομπιάζει, μιας και το ελληνικό χιούμορ απέχει πάρα πολύ από το μαύρο – που ίσως θα ταίριαζε σε μία άλλη κουλτούρα (π.χ. βρετανική). Η απόδοση αυτή της Δίκης είναι κάτι που δεν έχουμε συναντήσει ξανά και μας εκπλήσσει μόλις από το σημείωμα του σκηνοθέτη. Νομίζω όμως ότι αυτό το στοίχημα αποστασιοποιεί αρκετά τους θεατές που δεν νιώθουν σασπένς, δεν ταυτίζονται με το έργο, ούτε αισθάνονται μια κάποια τραγωδία να εκτυλίσσεται μπροστά τους. Πρόκειται απλά για μια φαρσοκωμωδία, για έναν άντρα που κατηγορείται χωρίς αιτία. Στο τέλος όταν τον βλέπουμε να αυτοκτονεί, δεν νιώθουμε κάποια συμπάθεια ή λύπη για αυτόν. Σχεδόν είναι καρικατούρα, παρά ένας άνθρωπος του αιώνα μας. Σε μια τέτοια απόδοση, η αυτοκτονία μοιάζει άτοπη, και οι θεατές βλέποντας το έργο να τελειώνει χειροκροτούν μουδιασμένα. Το κοινό ερμηνεύει, είτε αυτό σημαίνει εν τέλει ότι παρερμηνεύει.

Κάθε έργο όμως έχει τόσες ερμηνείες όσες και οι παραλήπτες του. Ο Κάφκα πάει αγκαλιά με τον όρο «καφκικός» που του όρισε το κοινό, χωρίς ίσως αυτός να τον θέλει.  Όποιος περιμένει να δει κάτι το «καφκικό», εδώ δεν θα το βρει. Η παράσταση επιτυγχάνει στους προβληματισμούς που θέτει, πετυχαίνει τον στόχο που έχει θέσει η ίδια, όλες οι συντελεστές καταφέρνουν με το παραπάνω το όραμά της, αλλά το κοινό απέχει αρκετά από τα γεγονότα. Ίσως δεν της αξίζει ένα τέτοιο κοινό. Ίσως η ελληνική κουλτούρα δεν είναι απόλυτα έτοιμη για αυτή την ερμηνεία της Δίκης. Αν όμως επιμείνεις και αφεθείς σε αυτή την ανάγνωση θα σου αποκαλυφθεί κάτι εντελώς καινούργιο και διαφορετικό. Κάτι που μόνο το χιούμορ μπορεί να σου αποκαλύψει. Εκεί που μόνο το χιούμορ μπορεί να διεισδύσει.  Αυτή η Δίκη δεν είναι όπως οι άλλες.

Κείμενο| Αναλυτής Διονύσης

Πληροφορίες της παράστασης

Διασκευή- Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια Κίνησης: Σοφία Πάσχου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Φλατσούσης

Φωτογραφίες, trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Με τους: Μιχάλη Συριόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνο Λέκκα, Μάνο Γαλανή, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Ελένη Βλάχου, Φοίβο Συμεωνίδη, Βασίλη Κουλακιώτη

 

Μέρες και ώρα παραστάσεων:
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

Θέατρο Πόρτα

Μεσογείων 59, Αθήνα 11526

τ: 210-7711333, 210-7780518

 

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 15€, Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 12€, Ανέργων 8€
 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s