Είδαμε
Σχολιάστε

Χειλάκης, Μαξίμου και Σαράντης σε όλους τους ρόλους της «Αντιγόνης»

Θέρος και νύχτα συνυφαίνονται χρόνια με το αρχαίο δράμα στα πέτρινα θέατρα του τόπου μας.  Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα εξ αυτών, ίσως το πιο δημοφιλές σε όλες τις γενιές, φέτος παρουσιάζεται από τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον  Μανώλη Δούνια. Δυο τους σκηνοθετούν με βάση την καθαρότητα του κειμένου. Δεν δοκιμάζουν να εντυπωσιάσουν ή να προκαλέσουν παρά επιχειρούν να μεταφέρουν την τραγωδία της Αντιγόνης στο κόσμο απλά και διακριτικά. Ήσυχη σκηνοθεσία με λίγα σκηνικά, μονόχρωμη και ταπεινή μπροστά στο κείμενο, απ΄ότι φαίνεται σκόπιμα. Ο Αιμιλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και ο Μιχάλης Σαράντης είναι οι τρείς ηθοποιοί που θα μοιράσουν τους ρόλους πλαισιώνοντας τον χορό.

Στον μύθο των Λαβδακιδών συναντάμε τα δύο αδέρφια Ετεοκλή και Πολυνείκη, γιους του Οιδίποδα να μάχονται για την εξουσία μέχρι και τον θάνατό τους. Αλληλοσκοτώνονται και την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο θείος των παιδιών Κρέων όπου και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη ως τραγική τιμωρία για την εχθρική στάση στον τόπο του. Η Αντιγόνη όμως αποφασίζει να παραβλέψει τις εντολές και να θάψει τον αδερφό της χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Στο έργο του Σοφοκλή βλέπουμε το θυμό του Κρέοντα και την επιβολή ποινής στην Αντιγόνη, ανιψιά και γυναίκα του γιού του Αίμονα. Η εξέλιξη των γεγονότων θα προκαλέσει τους θεούς και η κατάρα θα επιστρέψει στο γένος για να δώσει τέλος στα αγαπημένα πρόσωπα του Κρέοντα.

1990_MIXALIS_SARANTIS_22062018

 Αν αποφλοιώσουμε την παράσταση από το κείμενο θα δούμε γνώριμους ηθοποιούς με σταθερότητα στην ερμηνεία. Σεβαστή, αξιοπρεπής για όλους και ξεχωριστή στην περίπτωση του Μιχάλη Σαράντη που κάνει ίσως την μεγαλύτερη σε αριθμό αλλαγή ρόλων και εμφανίζεται περισσότερο ελαστικός στις ερμηνείες της Ισμήνης, Σκοπού και του Αίμονα. Ο χορός αν και φαίνεται να έχει πρωταγωνιστική θέση στην παράσταση – πάντα μπροστά από όλους τους χαρακτήρες, σε συνδυασμό με το μικρό μουσικό πλαίσιο και το ενδυματολογικό μεταπολεμικό ύφος χάνει κάποιες στιγμές την ένταση του και δείχνει να μην παρασέρνει το κοινό στη δύνη του τελικά.  Το κείμενο του Σοφοκλή παρόλα αυτά ακούγεται και υπερκαλύπτει θεμιτά τους ηθοποιούς και αυτό δεν το συναντάς συχνά. Η συνειδητή αυτή επιλογή της σκηνοθετικής ομάδας και της τοποθέτησης των ηθοποιών δίνει αξία σε φράσεις, λόγους και ποίηση που πέφτουν στο έδαφος με κρότο. Η Αντιγόνη και ο Κρέοντας επιτέλους εμφανίζονται ξεκάθαρα σαν όμοια είδωλα. Και οι δύο εμμονικοί με την οπτική τους καταλήγουν στο θάνατο αμφιβάλλοντας κάπως καθυστερημένα για τις επιλογές τους. Το λάθος βαραίνει πάντα την εξουσία του Κρέοντα αλλά η Αντιγόνη δεν απέχει από την ίδια μοίρα . Και οι δύο αποφασίζουν να ακολουθήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή αλαζονικά και υπεροπτικά την δική τους νομοθεσία μπερδεύοντας τους πολίτες της Θήβας. Ο χορός θέτει ερωτήματα δικαίως για τα πρόσωπα αυτά χωρίς να δείχνει το λάθος ή το σωστό. Οι θεοί μέσω του Τειρεσία αργούν να εμφανιστούν αλλά δεν αργούν να αποδώσουν την τιμωρία στον Κρέοντα ο οποίος θα επιλέξει πρώτα να θάψει τον Πολυνείκη και μετά να βγάλει την Αντιγόνη στο φως της ζωής. Ο φόβος του να γλιτώσει από την οδύνη έρχεται πολύ αργά και δεν τον σώζει από τον θάνατο του γιού του Αίμονα και της γυναίκας του Ευρυδίκης.

Η Αντιγόνη, στο έργο του Σοφοκλή αποτελεί μία επαναστατική φιγούρα που εύκολα παρασύρει με την υπερηφάνεια της και την πηγαία αγάπη για τον αδερφό της μέχρι όμως την στιγμή που η ποινή του Κρέοντας δεν την θέλει πεθαμένη. Η αλλαγή αυτή φέρνει την Αντιγόνη σε αμφιβολία. Τώρα δε θα ανήκει ούτε στους θνητούς ούτε στους νεκρούς και αυτό μόνο βασανιστικό είναι για την ίδια και τις πεποιθήσεις της. Οι συγκρούσεις που ο Σοφοκλής θέλει να αποδώσει έρχονται ξεκάθαρες στην παράσταση αυτή με ίσως την πιο δυνατή ερμηνευτικά αυτή του Κρέοντα με τον γιο του Αίμονα, και όχι αυτή της Αντιγόνης με την εξουσία.

Όλα τα σημαντικά σημεία του δράματος παραθέτουν μία πυρηνική μελέτη στο εγώ του ανθρώπου απέναντι στην εξουσία, την δύναμη, το ιερό, την αγάπη και τον θάνατο. Η αυτο-νομία των χαρακτήρων τους οδηγεί στην καταστροφή και όχι στην αρμονία που οι ίδιοι νομίζουν (άσχετα από την θέση, το φύλο ή την ηλικία) και αυτό είναι ουσιαστικά το τελευταίο μέσα σε όλα νόημα του Σοφοκλή για το έργο της Αντιγόνης και αυτό που αφορά το σύνολο μιας πολιτείας. Αυτής του Σοφοκλή αλλά και της δικής μας.

Κείμενο|  Άννα Κάντα

1979_EMILIOS_XILAKIS_22062018

Ταυτότητα παράστασης
Αντιγόνη
του Σοφοκλή

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας
Διασκευή: Μανώλης Δούνιας
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική Διδασκαλία-Ακορντεόν: Άννα Λάκη
Βοηθός Σκηνοθετών: Αλέξανδρος Βάρθης
Βοηθός Σκηνογράφου: Ερατώ Τσάτσου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Δανάη Ψωμοδότη

 

 

Ερμηνεύουν
Αθηνά Μαξίμου
Αιμίλιος Χειλάκης
Μιχάλης Σαράντης

Χορός
Σωκράτης Πατσίκας
Παναγιώτης Κλίνης
Κρις Ραντάνοφ
Σμαράγδα Κάκκινου
Μαρία Τζάνη
Πάρις Θωμόπουλος
Τίτος Λίτινας
Άννα Λάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s