Είδαμε
Σχολιάστε

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει;

Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του.

Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται όλοι αντάξιοι του ρόλου τους με τον Γιώργο Κατσή να ξεχωρίζει στον διπλό ρόλο του μαριονετίστα και του υπηρέτη. Η ύπαρξη έχει αποκλειστεί από την ενδεχομενικότητα της τραγωδίας, με συνέπεια να παίρνει τη μορφή φάρσας. Οι μπεκετικοί χαρακτήρες βρίσκονται σε έναν κόσμο που δεν έχουν θέση, έτσι μετατρέπονται σε αδρανείς κλόουν. Η παράσταση εστιάζει παραπάνω στο κωμικό του πράγματος, καταφέρνοντας όμως να μετατρέψει σε ακόμα πιο τραγικό το συναίσθημα που μένει στο κοινό. Τα εκπληκτικά κοστούμια της Ιωάννας Πλέσσα συμβάλλουν εξαιρετικά σε αυτό τον στόχο ενώ το κοινό εισχωρεί βαθιά στο κλίμα της παράστασης με την ambient μουσική του Γιώργου Μαυρίδη.

-Πάμε.
-Δεν μπορούμε.
-Γιατί;
-Περιμένουμε τον Γκοντό.

-Α ναι.

Εδώ είναι η απόλυτη απόγνωση όλου  του έργου. Δύο άνθρωποι περιμένουν κάποιον Γκοντό (υπόγεια αναφορά στον θεό God;), που ποτέ δεν έρχεται, πάντα υποσχόμενος δια αντιπροσώπου ότι θα έρθει αύριο, και εκείνοι τι κάνουν; Πασχίζουν να κάνουν τον χρόνο να κυλήσει με παιχνίδια, τσακωμούς, βρισιές, και ξανά παιχνίδια. Πενήντα και παραπάνω χρόνια βρίσκονται εκεί  και κάθε φορά πρέπει να υπενθυμίζουν στους εαυτούς τους τον λόγο που παραμένουν εκεί. «Α ναι», ακούγεται ως απάντηση. Το παράλογο στο μεγαλείο του, το οποίο εντείνεται στη δεύτερη πράξη που είναι σχεδόν παρόμοια με την πρώτη μα δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα. Το κοινό περιμένει μια έκπληξη, μια ανατροπή αλλά μάταια. Μα πώς να ανατραπεί το οτιδήποτε σε έναν τέτοιο κόσμο;

Σ’ έναν κόσμο σχεδόν απόκοσμο, πώς καταφέρνει ο Μπέκετ να κάνει το κοινό να ταυτιστεί απόλυτα με αυτούς τους πραγματικά απόκοσμους ήρωες; Χρησιμοποιεί το τρικ που της Αντιστροφής όπως έξοχα αναφέρει ο Άντερς στην μελέτη του. Ο Αίσωπος ήθελε να δείξει ότι οι άνθρωποι είναι ζώα, και τι έκανε στους μύθους του; Έβαλε τα ζώα να φέρονται ανθρώπινα. Εδώ τι ακριβώς συμβαίνει; Ο Μπέκετ επιθυμώντας να αναπαραστήσει μια ζωή δίχως νόημα, σκηνοθετεί μία δίχως νόημα παραβολή για τη ζωή αυτή και φτιάχνει έναν κατεστραμμένο μύθο. Οι ήρωες του δεν προβαίνουν σε καμία πράξη, γιατί ακριβώς στοχεύει να αποδώσει μια ζωή απραξίας και νωθρότητας. Το δέντρο χρησιμεύει μόνο για αυτοκτονία αλλά λείπει το σκοινί.

Ένα μεγάλο μέρος της παράστασης αφορά την αλληλεπίδραση των πρωταγωνιστών με έναν αφέντη (Πότζο)  και τον υπηρέτη του (Λάκι). Οι τελευταίοι εμφανίζονται σαν την ανθρωποποιημένη συνείδηση των πρωταγωνιστών, και αναφέρονται ξεκάθαρα στη διαλεκτική του Κυρίου και του Δούλου στην Φαινομενολογία του Χέγκελ. Εδώ ο Μπέκετ φιλοσοφεί ή λοιδορεί την φιλοσοφία; Στην 1η πράξη η παράσταση αποδίδει έξοχα την διαλεκτική που λέει ότι ο Κύριος ρέπει προς την απόλαυση του πράγματος αλλά έχει ανάγκη τον Δούλο ο οποίος εργάζεται πάνω στο πράγμα, δηλαδή στην δημιουργία του πολιτισμού. Στην 2η πράξη, ο αφέντης είναι τυφλός και ο υπηρέτης μουγγός, δείχνοντας την ματαιότητα του πολιτισμού μας.

Ο μεγάλος ηττημένος ποιος είναι; Οι δύο πρωταγωνιστές; Ο αφέντης; Ο υπηρέτης; Ή μήπως ο ίδιος ο Γκοντό; Σίγουρα όχι το κοινό. Χαίρομαι ιδαίτερα γιατί η παράσταση όχι μόνο δουλεύει εξαίρετα όλα τα ερωτήματα του συγγραφέα αλλά επινοεί δικά της σχήματα για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της. Αυτή η καλλιτεχνική ανησυχία είναι που αποζητούμε από τους νέους καλλιτέχνες, να εισάγουν το προσωπικό τους στοιχείο μα με κύριο γνώμονα και οδηγό το πρωταρχικό έργο.

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής

Πληροφορίες Παράστασης

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Κοστούμια – Μάσκες – Επιμέλεια σκηνικού: Ιωάννα Πλέσσα
Μουσική σύνθεση – Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Περικλής Μαθιέλλης
Training workshop: Δήμητρα Κούζα
Βοηθοί σκηνοθέτιδος: Γιάννα Αλ Νακά, Φωτεινή Μποστανίτη
Επιμέλεια κειμένων – Συνεργάτιδες δραματουργίας: Νατάσα Εξηνταβελώνη Μαρία Μοσχούρη

Μεταφράσεις υλικού: Αγγελική Πασπαλιάρη
Οργάνωση παραγωγής: Κρίστελ Καπερώνη, Γιάννα Αλ Νακά

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Παίζουν: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας,                     Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος

                   

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 21.00

 

Τιμή εισιτήριων: 12€, 8€ μειωμένο

 

 

 

Θέατρο Χώρος
Πραβίου 6, Βοτανικός

Τηλ.: 21 0342 6736

 

 

 

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: https://bit.ly/2IB6hOC

 

viva.gr, 11876, SevenSpots, Reload Stores, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα, Viva Kiosk

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s