Είδαμε
Σχολιάστε

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί.

Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα Χριστοδούλου) είναι ντυμένα σαν μπαλαρίνες και ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναµη του έρωτα και την αδυναµία του πολέµου. Ο Χρήστος Καρασαββίδης εµπνέεται από το κείµενο του Πάµπλο Πικάσο, αλλά δεν μένει σε αυτό μονάχα και το γράφει ξανά από την αρχή θέλοντας να γράψει το δικό του μανιφέστο.

Η παράσταση κινείται σε δύο παράλληλα κείμενα, του Πικάσο και του σκηνοθέτη. Πέρα όμως από λίγες ευτυχείς στιγμές, δεν συμβαίνει κάτι. Οι ηθοποιοί αραδιάζουν γρήγορα τις ποιητικές λέξεις, αφήνοντας το κοινό απλά να ακούει ασύνδετα πράγματα και να μην του δίνει τον χρόνο που χρειάζεται η ποίηση όχι για να κατανοηθεί, αλλά για να την αισθανθεί.  Οι ηθοποιοί κάνουν μια καλή δουλειά, αλλά οι απαγγελίες κάπου πάσχουν και δεν δημιουργούν τον χώρο και τις εικόνες στο άδειο σκηνικό. Οι ηθοποιοί αλλάζουν συναισθήματα κατά την απαγγελία χωρίς κανένα φανερό λόγο, γεγονός που αποδυναμώνει την δραματουργία. Η μουσική και ο φωτισμός δημιουργούν κάποιο κλίμα σε στιγμές, αλλά πάλι είναι ασύνδετα με τα λόγια του έργου. Είναι φανερή η φιλοδοξία του σκηνοθέτη να ακουστεί το όνομά του ρητά κατά της διάρκεια της παράστασης περισσότερο από μία φορές, όταν λέει το μανιφέστο του, το οποίο όμως καταλήγει να γίνεται μελό, και διόλου επαναστατικό.

Καταλαβαίνουμε τις προθέσεις των συντελεστών να αφυπνίσουν και να ταράξουν το κοινό, αλλά το αποτέλεσμα χωλαίνει. Είναι αδύναμο να λειτουργήσει, δεν έχει ρυθμό και αποτυγχάνει να φτιάξει εικόνες παρά τις αξιότιμες προσπάθειες των ηθοποιών. Η  παράσταση τείνει να χαρακτηριστεί διανοουμενίστική και το χλιαρό χειροκρότημα στο τέλος, δεν είναι γιατί το κοινό δεν «κατάλαβε» τα σύνθετα νοήματα ή την ποίηση του Πικάσο, αλλά γιατί δεν τα «ένιωσε».

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής

Ταυτότητα παράστασης
Τα Τέσσερα Κοριτσάκια
(εµπνευσµένο από το οµώνυµο έργο του Π. Πικάσο)
Συντελεστές

Κείµενο – Σκηνοθεσία – Μουσική επιµέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης
Σκηνογράφος: Ηλέκτρα Σταµπούλου
Ενδυµατολόγος: Αλεξάνδρα Διονά
Βοηθοί σκηνοθέτη: Φένια Προβελλεγίου
Φωτογραφίες: Aλεξάνδρα Διονά, Σταύρος Χαµπάκης, Ελπίδα Ρώτα
Trailer: Σπύρος Μαλτέζος
Παίζουν: Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα
Χριστοδούλου
Πού: Tempus Verum – Εν Αθήναις, Ιάκχου 19, Γκάζι, τηλ.: 210 3425170
Πότε: Κάθε Σάββατο στις 19:00 και Κυριακή στις 21:00
Εισιτήρια: 12 € (κανονικό), 8 € (µειωµένο)
Προπώληση: http://www.viva.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s