Είδαμε
Σχολιάστε

Επιτέλους μία κωμωδία με σύγχρονο ελληνικό κείμενο. Είδαμε την Μαύρη Σαμπούκα

Ελληνική κωμωδία επιτέλους! Για να μην σχολιαστώ εθνικόφρων, ο ενθουσιασμός μου προκύπτει από ένα χαρακτηριστικό χιούμορ που μόνο εντός συνόρων μπορεί να γίνει κατανοητό. Η υπερβολή –εντός ορίων-, η ανατροπή ρόλων και η απλότητα,  όσο δύσκολη και να είναι, χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κωμωδία όπως η «Μαύρη Σαμπούκα» του Τόλη Παπαδημητρίου

Ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει το κείμενο, την σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του ταξιτζή Βλάση Κουρούπα από τις Κουκουβάουνες που καταλήγει να κλέψει κατά λάθος τον πάμπλουτο μουσικοσυνθέτη Διονύση Αβέρωφ (Αντώνης Στάμος), γεγονός που οδηγεί σε μια θύελλα παρεξηγήσεων, ανατροπών και γέλιου. Μαζί με ακόμα τρεις ηθοποιούς -σε αρκετά μικρότερους ρόλους (Δημήτρης Δημάκης, Ζέτα Λιάλιου, Δημοσθένης Μπουντούρης)- έχουν το δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για κάτι παραπάνω από δύο ώρες, και το καταφέρνουν έξοχα! Με την μουσική σύμμαχο στα ευτράπελα που συμβαίνουν στο σανίδι και τα εξαιρετικά σκηνικά – κοστούμια της Νίκη Δημητρίου, βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές, από παντελώς άγνωστοι και αντίθετοι, να γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια.

Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, ο ρυθμός εκρηκτικός και οι ερμηνείες μοναδικές. Το κείμενο σύγχρονο με καθαρά ελληνικό χιούμορ ξεχωρίζει σε λεπτομέρειες επιβεβαιώνοντας την πολύ καλή δουλειά του  Παπαδημητρίου. Μικρή αλλά όχι αμελητέα προσθήκη ήταν η αγαπημένη μου στιγμή, ως θαυμαστής των «Απαράδεκτων» όταν το σενάριο κλείνει το  μάτι στους μυημένους με τον ήχο του δελτίου ειδήσεων παρμένο από το επεισόδιο του Mega  για την «Κατάληψη», ή σε χαρακτηριστικές λέξεις όπως «γκουμουτσίτσα» που ακούγεται όταν ο Διονύσης διαβάζει ένα δύσκολο απόσπασμα. Δεν είναι τυχαία η αναφορά μου στους Απαράδεκτους, μιας και τους συγκαταλέγω ως ορόσημο στο «σύγχρονο» ελληνικό χιούμορ.  Η σαφής αναφορά σε πρόσωπα και γεγονότα της τωρινής εποχής που κατέχει το κείμενο της παράστασης βοηθά το κοινό να ταυτιστεί περισσότερο και είναι ο άσσος στο μανίκι του Παπαδημητρίου. Το γέλιο δεν προκύπτει απλά και μόνο από αβαντοδόρικες ατάκες, αλλά από την κατάσταση, τους χαρακτήρες του έργου και την εκφραστικότητα των ηθοποιών.

  Η μεγάλη διάρκειά του και το φινάλε είναι ίσως σκοτεινές πλευρές του έργου. Ο ρυθμός της σκηνοθεσίας βέβαια το βοηθά να μην κάνει κοιλιά παρά το αναμφισβήτητα εκτενές κείμενο. Το φινάλε από την άλλη, είναι ξαφνικό και μαύρο αντίθετα με όλη την υπόλοιπη ατμόσφαιρα. Παρ’ όλα αυτά, το χειροκρότημα του κοινού δικαιολογημένα δυνατό μιας και οι συντελεστές μας δίνουν ένα φρέσκο έργο και η απόδοσή τους είναι εξαιρετική.

«μ ‘εχεις στην μπούκα, μ’ έχεις στην μπούκα, πίνω για σένανε μαύρη σαμπούκα..»

Η παράσταση που έγινε το σουξέ της Αθήνας για 2η χρονιά και παίζεται για λίγες  Παρασκευές στις 21:00 στο θέατρο Αλκμήνη.

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s