Η πρώτη μου θεατρική γνωριμία μαζί του ήταν στο Σκυλί του Ωρίωνα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Συγκρατώ το όνομα και τον παρακολουθώ. Νομίζω η καλύτερη στιγμή για να τον ανακρίνω είναι τώρα. Με δύο παραστάσεις να τρέχουν και συγγραφική πρεμιέρα στο θέατρο Άβατον μαζί με συν- σκηνοθεσία… Τον λες και υπερ-δραστήριο! Ο Στέφανος Παπατρέχας ζει τον πιο δημιουργικό χειμώνα και απαντάει σε ότι τον ρωτάμε.

 

Διάλεξες να γράψεις για μία γυναίκα που δέχθηκε την κοινωνική κατακραυγή και πλήρωσε με την ζωή της το τίμημα των επιλογών της; Τι ακριβώς σε γοητεύει στο μύθο της Φροσύνης;

Διαβάζοντας για το θρύλο της Κυρά – Φροσύνης αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν το πόσα επίπεδα υπάρχουν σε αυτήν την ιστορία. Αρχικά μιλάμε για μία γυναίκα ερωτευμένη – άρα υπάρχει ο έρωτας. Είναι όμως μία παντρεμένη γυναίκα και μάλιστα με παιδιά – άρα υπάρχει η απιστία της συζύγου και μητέρας. Όλο αυτό, τώρα, συνέβη στα Γιάννενα το 1801, σε μία δηλαδή κλειστή κοινωνία – οπότε υπάρχει και το κοινωνικό επίπεδο. Η Φροσύνη, όμως, δεν απάτησε τον σύζυγό της με έναν Έλληνα, αλλά με έναν Τούρκο και πιο συγκεκριμένα με τον γιο του Αλί Πασά, Μουχτάρ. Με λίγα λόγια πήγε με τον κατακτητή της χώρας της – έχουμε επομένως και πολιτικό επίπεδο. Τέλος έχουμε να κάνουμε με έναν σκληρό και αποτρόπαιο θάνατο, έναν πνιγμό, που από μόνο του είναι κάτι έντονο. Το πιο γοητευτικό για μένα κομμάτι, ωστόσο, είναι η σκέψη πως η Φροσύνη έζησε, υπήρξε, είναι υπαρκτό πρόσωπο και όμως εμείς δε θα γνωρίσουμε πότε τη γυναίκα αυτή παρά μόνο από όσα έχουν γραφτεί για εκείνη, χωρίς να γνωρίζουμε εάν και κατά πόσο ισχύουν. Αυτό το υπαρξιακό επίπεδο είναι κατά τη γνώμη μου ο πυρήνας του έργου.

Frosyni 11s orizontia

 

Αισθάνθηκες ποτέ παγιδευμένος σε επιθυμίες άλλων;

 Παγιδευμένος ίσως όχι. Σίγουρα όμως έχω καταπιαστεί σε διάφορες φάσεις από τη σκέψη του πως θα ήθελαν οι άλλοι να είμαι. Ξέρεις όμως τι έχω συνειδητοποιήσει; Πως όταν είσαι ο εαυτός σου και είσαι εσύ ευχαριστημένος, τότε και οι γύρω σου περνούν καλύτερα με εσένα. Γιατί στο κάτω-κάτω καλύτερα κάποιος να σε συμπαθήσει για αυτό που είσαι παρά να συμπαθήσει κάτι που δείχνεις, αλλά δεν είσαι. Και αντίστροφα: μπορεί και αυτό που νομίζεις πως αρέσει στον άλλο να είναι λάθος. Είμαι σε μία ηλικία (έγινα τριάκοντα φέτος) που με κουράζει να κάνω συνεχώς αυτό που θέλουν οι άλλοι. Επιδιώκω να είμαι ήρεμος και ευτυχής με όσα κάνω και ονειρεύομαι και πιστεύω πως έτσι θα πρέπει να με θέλουν και όσοι είναι κοντά μου.

 

 

«Η πόρνη, η γυναίκα που πρόδωσε την πατρίδα, η ξεδιάντροπη».

Θεωρείς τις προσωπικές μας επιλογές ασύνδετες με την κοινωνία; 

 Καθόλου ασύνδετες δεν τις θεωρώ. Αντιθέτως. Πιστεύω πως επηρεαζόμαστε σε τέτοιο βαθμό από το κοινωνικό μας πλαίσιο, που δεν είναι καθαρό μετά από ένα σημείο αν μία επιθυμία σου ας πούμε είναι δική σου ή κατά κάποιον τρόπο σού έχει δημιουργηθεί μέσω του περιβάλλοντός σου. Είναι μία σκέψη που με ενδιαφέρει πολύ και ταυτόχρονα μία παγίδα, διότι αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία νιώθεις έρμαιο των άλλων. Έτσι κι αλλιώς ο χαρακτήρας μας δομείται πρωτίστως από την οικογένεια, ανθρώπους δηλαδή που δεν επιλέγουμε εμείς, έπειτα έρχεται το σχολείο, οι φίλοι και ούτω κάθε εξής. Νομίζω το σημαντικό είναι εν τέλει να νιώθεις ευχαριστημένος με αυτό που είσαι και με όσα κάνεις, όσο και αν δεν είναι πάντα εύκολο. Εγώ ας πούμε προσπαθώ να αποτινάξω το σύνδρομο του καλού παιδιού και να νοιάζομαι λιγότερο για το τι ιδέα έχουν οι άλλοι για εμένα. Δύσκολο, αλλά το παλεύω. 

 

Frosyni 7s

 Ο πνιγμός της Φροσύνης, την έκανε ηρωίδα ενός μύθου και σήμερα πρόσωπο του έργου που έγραψες. Δεν είναι η μοναδική φορά που ο θάνατος από μη φυσικά αλλά κοινωνικά αίτια (αυτοχειρίες ή/και δολοφονίες για bulling, ρατσισμό κ.α.) αφήνει ένα κύμα ηρωισμού πίσω του. Αυτούς τους «ήρωες», τους λυπάσαι ή τους θαυμάζεις; Ποιοι είναι οι δικοί σου ήρωες σήμερα;

Αυτό είναι όντως περίεργο: η Φροσύνη σύναψε ερωτικό δεσμό με τον κατακτητή της και κατακρίθηκε για αυτό, αλλά όταν την έπνιξε ο Αλί Πασάς έγινε ηρωίδα. Μάλλον συγκινούμαι παρά λυπάμαι ή θαυμάζω αυτή τη γυναίκα. Με αγγίζει πως ένας άνθρωπος έζησε έναν έρωτα, ακολούθησε το πάθος του και αυτό τον οδήγησε στο θάνατο. Ήρωες ε; Δεν ξέρω. Μάλλον ήρωες θα ονόμαζα σήμερα όσους έχουν τη δύναμη να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, να τα κάνουν πραγματικότητα χωρίς να τα αλλάξουν ή να τα προσαρμόσουν σε κάτι άλλο. Όσους δεν πτοούνται από τις δυσκολίες και τις εξωτερικές συνθήκες. Όσους δεν αλλοτριώνονται. Όσους «διατηρούν τη θεϊκή κοκκινίλα τους» όπως λέει ο Τομ Ρόμπινς στο Άρωμα του ονείρου.

 

 

Αλήθεια εσύ πως – με ποιο χαρακτηριστικό θα ήθελες να μείνεις στην μνήμη όλων;

Η υστεροφημία είναι κάτι που δε με απασχολεί καθόλου. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Όταν πεθάνω δε θα υπάρχω, οπότε ας μη με θυμούνται και καθόλου. Με ενδιαφέρει το τώρα. Θέλω όσοι με γνωρίζουν να έχουν στο μυαλό τους έναν καλό και ευγενικό άνθρωπο, σωστό συνεργάτη, επαγγελματία και ιδανικά καλό ηθοποιό.

Frosyni 1Bs new orizontia

Στο έργο σου, η ηρωίδα είναι μία ηθοποιός που μελετά την Φροσύνη και βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα στην δικιά της πραγματικότητα και αυτή του ρόλου. Σε έχει οδηγήσει ποτέ κάποιος ρόλος σε δικά σου προσωπικά αδιέξοδα;

 Με εμένα δε συμβαίνει κάτι τέτοιο ή δεν έχει τύχει ως τώρα. Ίσως ασυνείδητα μόνο να επηρεάζομαι από ρόλους. Αυτό που σίγουρα μου έχει συμβεί είναι να με αγγίξει πολύ η θεματική ενός έργου. Το «Έλα να παίξουμε» της Γεωργίας Πιερρουτσάκου που έχει να κάνει με τον έρωτα με είχε προβληματίσει πολύ με τον τρόπο που άγγιζε το θέμα και ακόμα με βάζει σε σκέψεις. Άλλες φορές σκέφτομαι πως δεν έρχομαι τυχαία σε επαφή με το τάδε έργο τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Παράδειγμα: τώρα συμπίπτουν οι παραστάσεις στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλλο στο Εθνικό με τις πρόβες της Φροσύνης. Και τα δυο έργα έχουν να κάνουν με ηθοποιούς που μπαίνουν στο ρόλο τους και χάνονται και με το πόσο είμαστε ή όχι ο εαυτός μας. Και σκέψου πως τη «Φροσύνη» την έγραψα πριν τρία περίπου χρόνια χωρίς φυσικά να ξέρω τότε πως θα παίζω στο έργο του Πιραντέλλο σήμερα.

 

 

Σπούδασες ψυχολογία και υποκριτική. Βρίσκεις κάποια σύνδεση; Υπάρχει κάτι κοινό σε αυτό τα δύο;

Όλα συνδέονται. Στο επάγγελμα του ηθοποιού κάθε ερέθισμα, κάθε στιγμή είναι μία πιθανή πηγή έμπνευσης για κάποιο ρόλο, για μία ιδέα, για ένα έργο. Όταν, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο βαθύ όσο η Ψυχολογία είναι αδύνατον να μην  επηρεάσει το θέατρο. Οι σπουδές μου στην Ψυχολογία με βοήθησαν πολύ στη αποκωδικοποίηση ρόλων, έργων, ακόμη και στη συγγραφή. Έκαναν όμως και ακόμη πιο έντονη τη θεωρητικοποίηση που έμφυτα έχω και είναι εμπόδιο πολλές φορές στο θέατρο, γιατί μιλάμε για κάτι πρακτικό και όχι για μία διάλεξη ή βιβλίο πάνω στο ρόλο.

 

Μέχρι τώρα ηθοποιός και σήμερα συγγραφέας;

Η αλήθεια είναι πως έγιναν παράλληλα. Στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής μάς ζητήθηκε να γράψουμε ένα μικρό έργο πάνω σε διηγήματα του Τσέχωφ. Έγραψα λοιπόν μαζί με έναν συμφοιτητή μου την «Ανιούτα», την οποία και ανεβάσαμε αργότερα στο Επί Κολωνώ και κέρδισε στον διαγωνισμό του φεστιβάλ Off-Off Athens. Εκεί μπήκε το μικρόβιο και έγραψα αργότερα το «Ξέφωτο» το οποίο συν σκηνοθέτησα το 2012 και στο οποίο έπαιζα κιόλας. Αργότερα έγραψα ένα παιδικό έργο, το «Ο χρόνος μας ταξιδεύει» και μετά τη «Φροσύνη». Πρόκειται δηλαδή για το τρίτο αποκλειστικά δικό μου συγγραφικό έργο και το τέταρτο αν συνυπολογίσεις την «Ανιούτα» και μάλιστα αυτήν την περίοδο γράφω κάτι καινούργιο. Δεν το βλέπω ως κάτι ξεχωριστό από την υποκριτική, με τη διαφορά πως έχει πολλή μοναξιά, πράγμα που με δυσκολεύει καθώς δεν είμαι καθόλου μοναχικός τύπος. Για αυτό και απολαμβάνω τη συν σκηνοθεσία.

Τι γνώμη έχεις για την πληθώρα θεάτρων, παραστάσεων, καλλιτεχνών στον μικρόκοσμο της χώρας μας και κυρίως της Αθήνας.

Το κακό, πιστεύω, δεν είναι πως υπάρχουν πολλά θέατρα σε μία μικρή πόλη. Αντιθέτως όσο περισσότερες παραστάσεις γίνονται τόσο πιθανότερο είναι να δούμε καλό θέατρο. Και καφετέριες υπάρχουν πολλές και φαρμακεία και εκκλησίες και κουρεία. Το πρόβλημα είναι όταν υπάρχει εκμετάλλευση από παραγωγούς, σκηνοθέτες κλπ. προς τους ανθρώπους που θέλουν να υπάρξουν θεατρικά και να παίξουν θέατρο. Για αυτό, ωστόσο, ευθυνόμαστε και εμείς οι ηθοποιοί που από τη μία αισθανόμαστε πως μας κάνουν χάρη όποιοι μας δίνουν έναν ρόλο και από την άλλη δε διεκδικούμε όσα δικαιούμαστε.

 

 

Άγχος για κάτι;

 Πάντα υπάρχει άγχος, ειδικά σε αυτό το επάγγελμα. Άγχος για το επόμενο βήμα, για το αν θα πετύχουν όσα συμβαίνουν τώρα, για το οικονομικό, για όλα. Και φόβοι, γιατί όπου υπάρχουν όνειρα, πίσω τους ακολουθούν και οι φόβοι μην και δεν επιτευχθούν τα όνειρα αυτά. Τώρα υπάρχει άγχος να ανέβει η «Φροσύνη», μετά το «Έλα να παίξουμε», να πάνε και τα δύο καλά. Εμείς κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, είμαστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα. Ο χρόνος θα δείξει.

 

image4

Πως και που σε βρήκε αυτός ο χειμώνας;

Αυτός ο χειμώνας είναι από τους πιο δημιουργικούς που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» είναι μια υπέροχη παράσταση, όπου πέρα από τον ρόλο μου που είναι μία πρόκληση, συνεργάζομαι ξανά αλλά και γνώρισα και καινούργιους ταλαντούχους ανθρώπους. Η «Φροσύνη» από την άλλη είναι ένα όνειρο που πραγματοποιείται. Πρώτον με τον Λάζαρο Βαρτάνη είχαμε και έχουμε μία εξαιρετική επικοινωνία, πράγμα που έκανε τη συνεργασία μας μαγική. Η Σύνθια Μπατσή είναι μία υπερταλαντούχα ηθοποιός εκτός από απολαυστική ως άνθρωπος αλλά και όλοι οι συντελεστές, ο Αλέξανδρος Καναβός, η Σίσσυ Βλαχογιάννη, η Έλλη Εμπεδοκλή, η Μαριάννα Παπάκη και φυσικά ο τρομερός Λευτέρης Παυλόπουλος έχουν συμπράξει με τρόπο μοναδικό στην υλοποίηση αυτού του ονείρου. Τέλος, το «Έλα να παίξουμε» είναι μία παράσταση που με αγγίζει βαθιά και χαίρομαι πολύ που θα ξαναπαιχτεί και που θα συνυπάρξω σκηνικά με τη Γεωργία Πιερρουτσάκου, την οποία εκτιμώ πολύ και θαυμάζω και ως ηθοποιό και ως συγγραφέα. Η χημεία μας ήταν και είναι πολύ δυνατή. Οπότε ανυπομονώ.

 

image3

Πες μας για τις παραστάσεις που συμμετέχεις !

Στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» ο Δημήτρης Μαυρίκιος μού ζήτησε να παίξω έναν γυναικείο ρόλο, τη Μεμέ, γεγονός που με ενθουσίασε και φυσικά δέχτηκα με χαρά την πρόκληση. Είναι μία παράσταση για το ίδιο το θέατρο που πήγε πολύ καλά και απολαμβάνω κάθε στιγμή της. Το «Έλα να παίξουμε» της Γεωργίας Πιερρουτσάκου σε σκηνοθεσία της ίδιας και του Λάζαρου Βαρτάνη θα παιχτεί για δεύτερη φορά, από 28 Φεβρουαρίου κάθε Πέμπτη στο Θέατρο Faust. Είναι ένα έργο που, κατά τη γνώμη μου, δε γίνεται να μη σε αγγίξει, μιας που πραγματεύεται τον έρωτα σε όλες του τις φάσεις: τον ενθουσιασμό, το πάθος, τη συνήθεια, τους τσακωμούς, τον χωρισμό, την επανασύνδεση, τον εγωισμό, τον ανταγωνισμό. Πολύ δυνατό το κείμενο της Γεωργίας και η παράσταση επίσης.

 

Προσδοκίες και Όνειρα ;

Στο άμεσο μέλλον εύχομαι και ελπίζω να πάνε καλά οι παραστάσεις στις οποίες συμμετέχω είτε ως ηθοποιός είτε ως σκηνοθέτης και συγγραφέας. Στο μακρινό μέλλον θα ήθελα να συνεχίσω να υπάρχω θεατρικά μέσα από δουλειές που με εκφράζουν, με προχωράνε και με κάνουν καλύτερο και να έχω γύρω μου ανθρώπους που αγαπώ και έχουν αγάπη για ό,τι κάνουν.

 

*Συνέντευξη | Άννα Κάντα

 

 

Η παράσταση «Φροσύνη» ξεκινάει 20 Φεβρουαρίου 2019

Πληροφορίες

Τοποθεσία: Θέατρο Άβατον, Ευπατρίδων 3, Κεραμεικός (ΜετρόΚεραμεικός)

Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 20.30

Πρεμιέρα: Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2019

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3412689

Τιμές εισιτηρίων: €10 κανονικό, €8 φοιτητικό, €5 ανέργων

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s