Είδαμε
Σχολιάστε

Να καταργηθεί η μέρα της γυναίκας.

Δεν συμπάθησα ποτέ τα τσιτάτα, ούτε τους διαχωρισμούς. Είμαι υπερ του διαλόγου και της ενότητας. Το γυναικείο ζήτημα μάλλον άρχισε να φουντώνει στον δημόσιο διάλογο με αφορμή κινήματα (metoo), tags και  πραγματικά γεγονότα (σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βιασμοί) . Φαίνεται σαν να δόθηκαν μάχες κάποτε –  Πολλά να θεωρήθηκαν κεκτημένα αλλά να που πάλι φτάνουμε να χρειαζόμαστε επαναπροσδιορισμό. Σίγουρα, καμία ισότητα δεν είναι προφανής. Ακόμα και στον δυτικό πολιτισμό η γυναίκα δεν είναι κυρίαρχος των επιθυμιών της και η ευθύνη είναι όλη δικιά της.

Ακούω γυναίκες να φωνάζουν και να ωρύονται στα social media για κάτι που έως τώρα λένε ότι καταπιέστηκαν. Τους ζητάει, λένε,  πολλά η μόδα, η εργασία, η οικονομία, η κοινωνία, η οικογένεια και ο αντρας εν προκειμένω.  Ένας τεράστιος θυμός συνήθως προσωποποιημένος για αυτά που υπονοούνται ή και όχι. Παραμένω με την απορία τι συνέβη και ξύπνησε τώρα η σουφραζέτα μέσα μας. Πως σηκώθηκε ξανά το λάβαρο; Γιατί τώρα;  Δεν πιστεύω ότι η σιωπή μας ήταν από φόβο αλλά από αδιαφορία, βόλεμα ίσως και βαρεμάρα στον ντεμεκ σύγχρονο πολιτισμό μας.  Αναρωτιέμαι αν οι ίδιες γυναίκες που φωνάζουν με την πρώτη αφορμή, παλεύουν στην προσωπική τους ζωή να ξεπετσιαστούν από κοινωνικά στερεότυπα που είτε υπάρχουν από τον προηγούμενο αιώνα είτε γεννήθηκαν στην πρόσφατη ιστορία μας (βλέπε Θατσερισμός). Το γεγονός ότι μια γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο μέσα από την μητρότητα και επιβεβαιώνει την υπόστασή της ως σύζυγος ή ως καριερίστα είναι μία τεράστια απόδειξη ότι πολλά έχουν πάρει το στραβό το δρόμο.  Το αν ξαφνικά θέλει να γίνεται αποδεκτή ως αξύριστη και με παραπανίσια κιλά δεν είναι από προσωπική επιλογή αλλά από μία τεράστια αγορά που ακολουθεί τάσεις και απορρίπτει πρότυπα. Τίποτα από αυτά δεν κάνει έναν άνθρωπο πιο ευτυχισμένο. Ίσα ίσα που τον μπερδεύει περισσότερο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η γυναίκα δεν μπορεί να είναι όλα όσα απαιτεί η κοινωνία. Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια δεν έχει αντιληφθεί ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Στο έργο της Caryl Churchill “Top Girls”,  η συγγραφέας με τη μέθοδο κολάζ θίγει τις επιπτώσεις του θατσερισμού και γεννάει προβληματισμούς της σύγχρονης εποχής μετά το ’80 όπου ο ρόλος της γυναίκας έφυγε από την κουζίνα και την ποδιά και πέρασε δυναμικά στην εργασιακή αγορά. Όλες οι ηρωίδες που παρελαύνουν είναι εντυπωσιακές προσωπικότητες (και υπέροχες ηθοποιοί)  που έχουν θυσιάσει ένα κομμάτι του εαυτού τους για να κερδίσουν κάτι άλλο. Η ικανοποίηση  φαίνεται να είναι κάτι άπιαστο και η υιοθέτηση επιβλητικών συμπεριφορών από γυναίκες μία εντυπωσιακή εξέλιξη του φύλλου. Το έργο χαρακτηρίζεται φεμινιστικό χωρίς να το φωνάζει, φωτίζοντας το συναισθηματικό βάρος που κουβαλάει ένας θηλυκός ρόλος. Κρατάω την πρώτη σκηνή του έργου ως πιο δυναμική και την τελευταία ως πιο συναισθηματική και επιστρέφω στο τώρα.

Προσωπικά δεν παλεύω σε κοινές συζητήσεις να αλλάξω απόψεις, ακούω υπομονετικά πολλά σχόλια για τις γυναικείες επιλογές, για τις δικές μου επιλογές και μια τεράστια ταμπέλα που προσπαθεί να φορεθεί σε κάθε στήθος. Βλέπω γυναίκες να μπερδεύονται στην επαγγελματική καταξίωση, να θεωρούν τον εαυτό τους μοναδικό ικανό για την ανατροφή των παιδιών τους, άλλες να αυτομαστιγωνονται για ένα τσιμπούκι που δεν πήραν και άλλες να ξεμαλλιάζονται για το ποια είναι η πιο όμορφη. Κανένας χουλιγκανισμός δεν αξίζει στο κίνημα του φεμινισμού και δεν θα βοηθήσει σίγουρα η ενδυνάμωση του hating στα social.  Δεν βιάζομαι να διαφωνήσω με κανέναν ούτε πιστεύω ότι ο εχθρός είναι αρσενικού φύλλου. Επιπλέον πάντα σιχαινόμουν τη γιορτή της γυναίκας και δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να γιορτάζουμε ξεχωριστά. Ελπίζω μόνο  στην σιωπηλή αντίσταση μέσω των επιλογών και στην καλύτερη ανατροφή των παιδιών μας  χωρίς μπλέ και ροζ διαχωρισμούς.  Όπως γράφει ο Θωμάς Μοσχόπουλος (σκηνοθέτης της παράστασης Top Girls)  «οι πραγματικές μάχες δεν περιορίζονται σε συνθηματολογία και συναισθηματολογία, δίνονται χαμηλότονα και σε προσωπικό επίπεδο, μέσα από την ενδοσκόπηση και την ανάληψη ευθυνών».

Κείμενο| Άννα Κάντα

TOP GIRLS (7)

 

Παίζουν: Μαρία Καβογιάννη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Ειρήνη Μακρή, Άλκηστις Πολυχρόνη

Θέατρο Πόρτα

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος      
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ   
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης
Βοηθός σκηνογράφου: Έλλη Παπαδάκη

Βοηθός ενδυματολόγου: Σοφία Βάσο

Γραφιστική επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης – Χρυσούλα Κοροβέση [mavra gidia]

Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλλάρη
Γραφεία Τύπου & Επικοινωνίας: Ανζελίκα Καψαμπέλη (STEFI & Lynx PRODUCTIONS) –  Ελεάννα Γεωργίου (θέατρο ΠΟΡΤΑ)

Φωτογραφίες-Video: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s