Συντάκτης: Duduka Theater

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

Old fashioned κωμωδία χωρίς νόημα.

Ένα σαλονάκι σχετικά μοντέρνο, ένα ψυγείο vintage, μια γωνιά με πλαστικά φυτά για αυλή και ένα ρομαντικό κιτς κάδρο με ηλιοβασίλεμα αναγνωρίσιμο σε πολλές κρεβατοκάμαρες μέχρι το ’90. Το σκηνικό αρκετά περιποιημένο αλλά όχι χαρακτηριστικό της εποχής. Δεκαετία του ’70, καμπάνα και ψιλοκάβαλο παντελόνι, χαίτη με φράντζα στο μαλλί και Φαραντούρη στο πικ απ. Αν και δεν έχουμε φτάσει ακόμα Απρίλιο, το σενάριο αφορά μία Κυριακή του Πάσχα στην πόλη. Το ζευγάρι Ντίνος -Μαίρη φαίνεται να εκφράζει μία μέση κατάσταση της εποχής. Ούτε και πολύ αντιστασιακοί, ούτε όμως και χουντικοί.  Λίγο να πάνε με τα νερά του πολιτεύματος για να έχουν τον ποπό τους καλυμμένο, αν και στην πραγματικότητα θα θέλανε να ζούνε κάπου μεταξύ Λονδίνο και Παρίσι. Η υπόθεση εξελίσσεται στο σπίτι του ζευγαριού όπου εισβάλλουν δυο τρία πρόσωπα της οικογένειας δημιουργώντας υποτίθεται παρεξηγήσεις που θυμίζουν θέατρο Τσιβιλίκα. Κάποιος να κρυφτεί στην κουζίνα, κάποιος να μην μπει στο σαλόνι και τέλοσπαντων μία εξάντληση πραγματική αλλά και θεατρική χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Μουσική επένδυση επιτυχημένη από ξένα και ελληνικά χιτάκια που μας έχουν (ή και όχι) …

Μετά τη θετική ανταπόκριση κοινού και κριτικών, οι Φυλές παίρνουν παράταση.

Εντυπωσιακή από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι Φυλές είναι ένα υπέροχο έργο, βαρύ και αληθινό που καθρεφτίζει την οικογενειακή δομή στην σύγχρονη εποχή και φέρνει μπροστά τα ψεγάδια της. Όσο απομακρυνόμαστε από την σκηνή, μεγαλώνουν τα όρια και η φυλή μετατρέπεται σε κοινωνία και η κοινωνία σε έθνος. Όλοι είμαστε μέλη μιας μικρότερης ή/και μεγαλύτερης φυλής και η διαφορετικότητα πότε δεν είναι εύκολα αποδεκτή και κυρίως σωστά διαχειρίσιμη, γράφει η Άννα Κάντα για την παράσταση. Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση μια σειρά ευαίσθητων θεμάτων: την απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς, τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας, την ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Ο Μπίλυ, αν και εκ γενετής κωφός, έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της διαφορετικότητάς του. Η εισβολή όμως της Σύλβιας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ανατρέπει ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Παρότι o Κρίστοφερ, ο πατέρας της οικογένειας, επιμένει πως «χωρίς τις …

Ο έρωτας σε μεταμορφώνει. Εξαιρετικό μελόδραμα με κωμικά στοιχεία.

Φως. Σκοτάδι. Ξανά σκοτάδι και πάλι φως. Ο Πάμπλο είναι τυφλός. Τυφλός εκ γενετής. Ο κόσμος του έχει όλες τις άλλες αισθήσεις εκτός από την όραση. Δεν φαίνεται να τον πειράζει όμως και πολύ γιατί έχει την Νέλα του. Η Νέλα τον αγαπάει πολύ. Του περιγράφει τα πάντα με λεπτομέρειες. Πρέπει να είναι ερωτευμένη μαζί του. Τον πήγε να γνωρίσει και την μαμά της, την Νατάλια. Η Νέλα πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του! Το φωνάζει και στην Παναγίτσα συνέχεια. Αν όμως ο Πάμπλο δει; Αν ποτέ καταφέρει και ζωντανέψει τα μάτια του θα συνεχίσει να θέλει την Νέλα; Τα μάτια του Πάμπλο Μέσιες είναι το πρώτο του έργο που μεταφράζεται στα ελληνικά και εκφράζει την δική του οπτική πάνω στον έρωτα και τη ζωή. Οι ήρωες του ιδιόρρυθμοι αφοπλίζουν με την ειλικρίνεια τους και ο έρωτας δεν φαίνεται να είναι απλά κάτι ευχάριστο αλλά κάτι που σε μεταμορφώνει. Άλλες φορές σε κάτι όμορφο, άλλες σε κάτι άβολο. Η μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ ταίριαξε απίστευτα στα χέρια του Παντελή Δεντάκη, γνωστού για την πολυμορφική …

Τι είναι το Μυγοφαές;

  Μια οικολογική κωμωδία για την τραγωδία της οικονομίας.   Τέσσερις φίλοι παίρνουν την τύχη στα χέρια τους δημιουργώντας μια start-up επιχείρηση. Το προϊόν τους: μια παιδική τροφή, επαναστατικά υγιεινή και οικολογική, που όμως φτιάχνεται από… προνύμφες μύγας! Το Μυγοφαές είναι μια παράσταση για τις start-up, το innovation, το entrepreneurship, για όλες αυτές τις άγνωστες λέξεις που υπόσχονται επιτυχία. Η τεχνολογία και η επιχειρηματικότητα λένε ότι αν σκεφτούμε μια καλή ιδέα μπορούμε, όχι μόνο να λύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα, αλλά να γιατρέψουμε ανθρώπους, να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και να αλλάξουμε τον κόσμο. Στο “Μυγοφαές”, οι τέσσερις 35ρηδες ήρωες του Ζοάν Γιάγκο, κουρασμένοι να αγωνίζονται απέναντι σε απολύσεις και περικοπές, συλλαμβάνουν μια καλή ιδέα – μια μεγάλη ιδέα – από αυτές που αλλάζουν τον κόσμο. Θα καταφέρουν όμως να την υλοποιήσουν; Θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος; Το “Μυγοφαές” ανέβηκε για πρώτη φορά στη Βαρκελώνη το 2017, με μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας δύο βραβεία MAX για καλύτερο συγγραφέα και για καλύτερο έργο – αποκάλυψη. Πρόκειται για ένα …

Προσπαθώ να αποτινάξω το σύνδρομο του καλού παιδιού από πάνω μου.

Η πρώτη μου θεατρική γνωριμία μαζί του ήταν στο Σκυλί του Ωρίωνα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Συγκρατώ το όνομα και τον παρακολουθώ. Νομίζω η καλύτερη στιγμή για να τον ανακρίνω είναι τώρα. Με δύο παραστάσεις να τρέχουν και συγγραφική πρεμιέρα στο θέατρο Άβατον μαζί με συν- σκηνοθεσία… Τον λες και υπερ-δραστήριο! Ο Στέφανος Παπατρέχας ζει τον πιο δημιουργικό χειμώνα και απαντάει σε ότι τον ρωτάμε.   Διάλεξες να γράψεις για μία γυναίκα που δέχθηκε την κοινωνική κατακραυγή και πλήρωσε με την ζωή της το τίμημα των επιλογών της; Τι ακριβώς σε γοητεύει στο μύθο της Φροσύνης; Διαβάζοντας για το θρύλο της Κυρά – Φροσύνης αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν το πόσα επίπεδα υπάρχουν σε αυτήν την ιστορία. Αρχικά μιλάμε για μία γυναίκα ερωτευμένη – άρα υπάρχει ο έρωτας. Είναι όμως μία παντρεμένη γυναίκα και μάλιστα με παιδιά – άρα υπάρχει η απιστία της συζύγου και μητέρας. Όλο αυτό, τώρα, συνέβη στα Γιάννενα το 1801, σε μία δηλαδή κλειστή κοινωνία – οπότε υπάρχει και το κοινωνικό επίπεδο. Η Φροσύνη, όμως, δεν απάτησε τον σύζυγό της με …

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Με λένε Έμμα – People, Places and Things

  Ναι, το ‘χω αυτό. Τίποτα δεν τελειώνω. Μαθήματα βιολί. Δίαιτες. Απόπειρες αυτοκτονίας. Τα αρχίζω αλλά ποτέ δεν τα τελειώνω.             Με το έργο του βραβευμένου βρετανού συγγραφέα Ντάνκαν ΜακΜίλαν Με λένε Έμμα, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση και σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, η Ομάδα Νάμα του Επί Κολωνώ εγκαινιάζει μια νέα περίοδο με μόνιμη πλέον παρουσία και στο Σύγχρονο Θέατρο, τη διεύθυνση του οποίου αναλαμβάνει από κοινού με την εταιρεία Λυκόφως.   Το Με λένε Έμμα (πρωτότυπος τίτλος People, PlacesandThings) είναι ένα έργο για τον αγώνα του ανθρώπου να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο. Ένα καταιγιστικό κείμενο για το σήμερα, με μια ξέφρενη στους ρυθμούς και τις εναλλαγές δραματουργία. Ένα έργο-πρόκληση, που συγκινεί καθώς τολμά να μιλήσει διεισδυτικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, για ένα θέμα τόσο σύνθετο και ακανθώδες: την εξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίεςκαι τις άγριες καταστάσεις που συνεπάγονται.   Μια νεαρή ηθοποιός, η Έμμα, ζει μια ζωή εκτός ελέγχου, μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης. Είναι νέα, έξυπνη, ταλαντούχα, θυμωμένη αλλά και εξαρτημένη από ναρκωτικές ουσίες και αλκοόλ. Θέατρο και πραγματικότητα, οι …

Μύρτος από τους 4Frontal στο Θέατρο Νέου Κόσμου

 «…-Χρόνια τό περιμέναμε, ακούστηκε από απέναντι. Η τιμωρία των αμαρτωλών είναι ημέρα έορτάσιμος. Επιτέλους, ο Θεός σας εκδικήθηκε… -Λες; Εκδικήθηκε Σταύρο μου; -Γιατί ρε Διονυσία; Αυτή δεν είναι η δουλειά του;…» Το 1939, σε μια ελληνική κωμόπολη, ο Μύρτος, οκτώ χρονών, κοιμάται εκ γενετής. Απέναντί του, η ευυπόληπτη οικογένεια Γαβριήλ. Προύχοντες και φορείς  της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Φαινομενικά καθωσπρέπει αλλά ουσιαστικά «λοιμών καθέδρα», όπως τους αποκαλούν οι απέναντι  που παρακολουθούν ηδονοβλεπτικά κάθε τους κίνηση. Μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, ονόματι Περσεφόνη, μια μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα και προσπαθεί να καλύψει ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τις κοινωνικές επιταγές, ένας πατέρας επιρρεπής στη μοιχεία και τη βία, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένας εικοσάχρονος που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα ζευγάρι υποτακτικών –βουβοί θεατές των εγκλημάτων των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της, ένας ευνούχος υποτακτικός που παλεύει να καλύψει τις «βρωμιές» τους, πριν γίνουν εφιάλτης. Ο Μύρτος ξυπνά σ’ ένα λογοτεχνικό σύμπαν που επαναπροσδιορίζει την έννοια …

O Δον Ζουαν του Μολιέρου στο Skrow Theater

Το πρόσωπο του Δον Ζουάν κατοικεί στο βλέμμα τεσσάρων ηθοποιών εναλλάσσοντας τη μορφή του όχι όμως την ανάγκη του να προκαλεί χλευάζοντας ένα σύμπαν χωρίς τέλος.   Ο Δον Ζουάν ο άνθρωπος που αναζητάει και ποθεί ακόρεστα χρησιμοποιεί κάθε επιχείρημα -χωρίς να πιστεύει κανένα- για να ικανοποιήσει την σεξουαλική του αδηφαγία.   Ο Μολιέρος σατιρίζει την φεουδαρχική αντίληψη του έρωτα σαν κυνηγιού, πλάθοντας ένα κωμικό πρόσωπο της αυλικής αριστοκρατίας της εποχής, που με την κυνική απιστία του αποφεύγει τις στοιχειώδεις ηθικές απαιτήσεις.   ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ   Επιμέλεια σκηνοθεσίας:  Νέλλη Καρρά Δραματουργία: Αλκίνοος Δωρής Σκηνογραφία / Σκηνικά κοστούμια: Δημήτρης Ταμπάκης Φωτισμός: Θωμάς Οικονομάκος   Ευχαριστούμε θερμά  τον Πάρη Μαντόπουλο και τον Θάνο Δερμάτη.   Παίζουν: Μαριλένα Γερµανού, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Κατερίνα Καλουµένου, Δήµητρα Κολοκυθά   ® Με την υποστήριξη της δραματικής σχολής «ΑΡΧΗ»       ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Πρεμιέρα: Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 21:00 Διάρκεια:  80’ Εισιτήριο: 10€ γενική είσοδος, 8€ ανέργων/ΑΜΕΑ/ομαδικό (για κρατήσεις άνω των 10 ατόμων) Διεύθυνση: Αρχελάου 5, Παγκράτι Τηλέφωνο και ώρες κρατήσεων: 210 7235 842 (ώρες 11:00 π.μ. – 14:00 …