Συντάκτης: Duduka Theater

To φετινό μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου από τον Simon Mcburney

Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου: «Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;» Μου χαμογέλασε. «Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες». Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή. Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου. Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: «Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς …

Τι ξέρετε για τον Μισάνθρωπο που ανεβαίνει στο Σύγχρονο Θέατρο;

  Έξι ήρωες επί σκηνής, όλοι θύτες και θύματα μιας μακράς, ατομικής και ομαδικής, υποκρισίας με σκοπό το κέρδος των εντυπώσεων και μια καλή θέση στα μάτια των άλλων. Μόνος αντίπαλος με την πραγματικότητα, ο ειλικρινής Άλκηστος. Με την εμμονική του ροπή προς την αλήθεια με κάθε κόστος και κυρίως τον ατελείωτο και ατελέσφορο έρωτά του για τη γοητευτική Σελιμένη, να δεσπόζουν ως πηγές της δυστυχίας του. Τα πρόσωπα του έργου Άλκηστος, η ψυχή που βασανίζεται βαθιά μέσα στη σύγκρουση μεταξύ της πραγματικότητας και της εξιδανικευμένες ηθικής τελειότητας, την οποία αποζητά από τον καθένα και με κάθε κόστος. Σελιμένη, ο θηλυκός Δον Ζουάν. Ομορφιά, ευγλωττία, κοινωνική λάμψη. Η νεαρή χείρα με τη μεγάλη κοινωνική επιφάνεια, τους χειραφετημένους τρόπους και τους αμέτρητους θαυμαστές. Αγαπημένο της παιχνίδι: ο  Άλκηστος.   Αρσινόη, ο θηλυκός Ταρτούφος. Γυναίκα με μεγάλη επιρροή στους κοσμικούς κύκλους της εποχής και υπόδειγμα κοινωνικής υποκρισίας. Πρόσωπο χυδαίο και φθονερό, μασκαρεμένο ωστόσο πάντα με το πέπλο της προσποιητής ευγένειας και της θρησκευτικής ευλάβειας. Ορόντης, ο αντίζηλος του Άλκηστου, στη ζωή και την τέχνη. Διεκδικεί επί ίσοις …

Η Λωρίνα Χατζημανώλη παίζει σε μία παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους.

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, υποδύεται την μητέρα ενός έφηβου που δεν έχει τις ίδιες ανησυχίες με τους υπόλοιπους. Ο ρόλος της στην παράσταση Μάρτυρας του Marius von Mayenburg που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Λάσκαρης είναι γνώριμος στην κοινωνία που γαλουχεί  λάθος αντιδράσεις μπροστά στον φόβο. Το έργο Μάρτυρας είναι σκληρό και βαθύ. Δύσκολο για να το δεις πόσο μάλλον για να το αντιμετωπίσεις στην πραγματικότητα.  Δώσαμε στην Λωρίνα Χατζημανώλη μία λίστα με λέξεις που καίνε και η ίδια μας έδωσε τις σκέψεις της. Θρησκεία      |        «Εδώ μάχεται ο διάβολος με τον Θεό και το πεδίο της μάχης είναι οι καρδιές των ανθρώπων» από το μυθιστόρημα «Οι αδελφοί Καραμαζόφ» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι…. Δεν είχα καλύτερα δικά μου λόγια. Οικογένεια     |      Από τις μεγαλύτερες ευθύνες! Εκπαίδευση   |      Σε νεαρή ηλικία, άλλοι έχουν την επίβλεψη της εκπαίδευσής μας. Αργότερα, γίνεται πια προσωπική ευθύνη του καθενός για τον εαυτό του μέσα από την ίδια τη ζωή. Γυμνό               |     Συγκινητικό, γι ‘αυτό και θέλει …

Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα μαγεύουν στο θέατρο Σταθμός.

Δύο υπέροχοι, ολοζώντανοι, καυτοί μονόλογοι ερωτικής απογοήτευσης να γελάς και να κλαις παράλληλα. Ένας ο καραφλομπέκατσος 50άρης, προσφάτως χωρισμένος και μία η Σπυριδούλα με την ζήλεια για την καινούργια κοντή κατάκτηση του πρώην κύριου Άρη μας. Αυτοί οι δύο είναι πάνω κάτω, μέσες άκρες οι χαρακτήρες της Λένας Κιτσοπούλου που πήραν διάσταση στη σκηνή με μίνιμαλ έξυπνο και πρακτικό ντεκόρ σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Τι γοητευτικό όμως έχουν οι δύο αυτοί χαρακτήρες και έχουν ήδη έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στην Αθηναϊκή σκηνή; Ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.  Πρώτος στο παραλήρημα μοναξιάς, ανάμεσα σε κούτες βαριές σαν πέτρες, προσπαθεί να πείσει το κοινό πόσο καλύτερα νιώθει τώρα που χώρισε. Όσο χτυπάει τον φραπέ με μανία παραμιλά για την πρώην του, για τον Μπάχ, για το νέο του διαμέρισμα με  νευρικό στυλ και αυτοσαρκασμό. Μας εκπροσωπεί στο απόγειο της απελπισίας του αναζητώντας ένα κάποιο συναίσθημα ενώ εστιάζει στο  καινούργιο του μπάνιο. Ναι στο μπάνιο! Το μπάνιο με αυτά τα λουλουδάτα μπλέ πλακάκια που κι αν έχουμε σιχαθεί στην ελληνική διακόσμηση του ‘60 μαζί με τον αξιολάτρευτο και πρακτικό …

Talking Heads στο θέατρο Θησείον

Πώς, ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που τον δυσκολεύει, φτιάχνει μία δική του παράλληλη, που μέσα της αισθάνεται ασφαλής αλλά στην ουσία εκεί εγκλωβίζεται …  Πληροφορίες Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες, Δευτέρα και Τρίτη στις 19:00. Από 5 Μαρτίου μέχρι και 27 Μαρτίου. Διάρκεια παράστασης 85 λεπτά   Θέατρο «Θησείον» Τουρναβίτου 7,Ψυρρή τηλ.: 210 3255 444 Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ Η Αϊρήν είναι μια γυναίκα που ζει μόνη, με ελάχιστες κοινωνικές επαφές. Αντιμετωπίζει τη μοναξιά και την απομόνωση, παρακολουθώντας τους ανθρώπους από το παράθυρό της. Γράφει γράμματα για ότι την ενοχλεί, για ότι πιστεύει ότι έχει τη λύση. Το ενδιαφέρον της για ένα μικρό παιδί (που θεωρεί ότι κακοποιείται) την οδηγεί στο να αναστατώσει γιατρούς, εφημέριο, κοινωνικές υπηρεσίες και τελικά στον εγκλεισμό. Με ελαφρώς αστυνομικό σασπένς, χιούμορ και χωρίς καθόλου δραματικότητα, αποκαλύπτεται το πρόσωπο αυτής της γυναίκας που καταλαβαίνει τελικά ότι το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, η κατανόηση, είναι μια θέση που δεν λειτουργεί από απόσταση. Η Σούζαν είναι γυναίκα εφημέριου. Προσπαθεί ν ‘ανταποκριθεί στο ρόλο μιας αξιοπρεπούς Αγγλικανής κυρίας, ακόμη και με την συνδρομή αλκοόλ, αλλά …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Όταν οι νέοι του 21ου αιώνα συναντούν τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα του 16ου αιώνα.

Πρωινό συννεφιασμένης Παρασκευής και 200 περίπου έφηβοι στην οδό Πατησίων γελάνε, καπνίζουν, βγάζουν selfies, γκρινιάζουν ότι πεινάνε… Τα γνωστά δηλαδή πριν από μια εκπαιδευτική επίσκεψη. Όχι όμως μια τυχαία επίσκεψη. Θα παρακολουθήσουν σαιξπηρική τραγωδία, λίγο διαφορετική αλλά σαιξπηρική τραγωδία. Ας τρέξουμε λίγο το χρόνο και ας τους παρατηρήσουμε δυο ώρες μετά στο ίδιο σημείο, στην οδό Πατησίων. Τα γέλια παραμένουν, η γκρίνια επίσης και εννοείται οι selfies. Κάτι όμως  έχει αλλάξει… Τα παιδιά αυτά, μαθητές ενός «δύσκολου» σχολείου μιας «δύσκολης» γειτονιάς της Αττικής, βαπτίστηκαν λίγη ώρα πριν στην κολυμπήθρα της θεατρικής μέθεξης. Μαγεύτηκαν από το θέατρο, από το λόγο του Σαίξπηρ, από την καταπληκτική δουλειά μιας ομάδας νέων ανθρώπων, της ομάδας Ιδέα που εδώ και πέντε χρόνια παρουσιάζει με αμείωτο μεράκι το πιο γνωστό έργο του μεγάλου δραματουργού, Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Μόνο που αυτός ο Ρωμαίος και αυτή η Ιουλιέτα είναι μόνο για δύο, για τον Κωνσταντίνο Μπιμπή και την Αθηνά Μουστάκα, τους δύο υπερταλαντούχους ηθοποιούς που καλούνται να παρουσιάσουν επί σκηνής όλα τα πρόσωπα του έργου, σε ένα ξέφρενο παιχνίδι παρενδυσίας, εναλλαγής …

Είδαμε με τα μάτια του έρωτα στο Skrowtheater και περιμένουμε και εμείς την έκλειψη.

Λίγο καιρό πριν εδώ στη DUDUKA σας επισημάναμε τρεις ξεχωριστές ερωτιάρικες παραστάσεις που δεν θα έπρεπε να χάσει κανένας χίπστερ ή όχι χίπστερ Αθηναίος. Εκεί λοιπόν που η πιάτσα θέλει να πίνει το βραδινό ποτό της, το  Skrowtheater απλώνει βαθιά τις ρίζες του και μας συντείνει για φέτος  κάτι που θυμίζει σαιξπηρικό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η ιστορία μας λίγο διαφορετική από το γνώριμο παραμύθι με ζωντανή όμως την γοητευτική ατμόσφαιρα του έρωτα. Η ονειρική πλάνη που στον Σαίξπηρ προέρχεται από τα μεσαιωνικά δαιμόνια και ξωτικά, στην περίπτωσή μας έρχεται από κάτι περισσότερο επιστημονικό και αποδεκτό για την εποχή μας. Την έκλειψη ηλίου. Οι χαρακτήρες παραμένουν 6 στον αριθμό. Ανάμεσά τους ο ορθολογιστής γιατρός που θα παντρευτεί την όμορφη κοπέλα του.  Το αγαπημένο ζευγάρι, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, καλωσορίζει δύο φιλικά ζευγάρια, το ένα διαφορετικό από το άλλο. Οι δύο πρώτοι χρόνια σε γάμο και οι άλλοι δύο ελεύθεροι και παιχνιδιάρηδες. Η έκλειψη θα αποκαλύψει ένα μεθύσι αισθήσεων που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν τα ίδια υπάρχοντα σχέδια τους για την ζωή. Ο  έρωτας …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Να η ευκαιρία να δείτε την Frida ki allo με πρόσκληση.

Την αγαπήσαμε από τα σκαριά της και την στηρίξαμε με κλειστά μάτια. Αν ξεχαστήκαμε μέσα στη φουρτούνα του χειμώνα η Duduka σας δίνει την ευκαιρία της τελευταίας στιγμής. Αφήστε το σχόλιο σας στο τέλος του παρόντος άρθρου (με πλήρες ονοματεπώνυμο) και κερδίστε μία διπλή πρόσκληση για αυτή την Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 21:15 στο Θέατρο 104.      Μετά την επιτυχία της παράστασης «Αγγελική» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (2014-2016), οι FLY THEATRE εντυπωσιάζουν και πάλι αυτή τη φορά με μία παράσταση, στο Θέατρο 104, για την μυθική Frida Kahlo η σπαραχτική ιστορία της οποίας παρουσιάζεται όπως δεν την έχετε ξαναδεί. Η Κατερίνα Δαμβόγλου αναλαμβάνει το ρόλο της Μεξικανής ζωγράφου ενώ ο Robin Beer «επιστρατεύει», τις μαγικές δυνατότητες της τεχνολογίας δημιουργώντας, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ζωντανά ήχο και βίντεο. Με αυτόν τον τρόπο «ζωγραφίζει» τον περιβάλλοντα σκηνικό χώρο της Κατερίνας Δαμβόγλου που ως Φρίντα αλληλεπιδρά μαζί του άλλοτε με θυμό άλλοτε με οξύ μαύρο χιούμορ ξετυλίγοντας το – ματωμένο συχνά από τον πόνο – νήμα της ζωής της. Η Frida, σύμβολο επιμονής, αντοχής και …