Συντάκτης: Duduka Theater

Μια μέρα χωρίς…

Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι σε παιδιά ηλικίας 5-12 ετών το 78% χρησιμοποιεί το ίντερνετ, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει στο 90% σε ηλικίες 10-12 ετών και φτάνει στο 95% σε ηλικίες άνω των 12 ετών. Τα παιδιά που έχουν εθιστεί στη χρήση του διαδικτύου ζουν απομονωμένα, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν καλλιεργούν πραγματικές φιλίες, παρουσιάζουν φοβίες. Η πραγματική ζωή περνάει σε δεύτερο πλάνο. Η ασθένεια της εποχής μας λέγεται Fomo (Fear of Missing Out) δηλαδή το αίσθημα ανασφάλειας που μας δημιουργείται όταν παρακολουθώντας τα κοινωνικά δίκτυα διαπιστώνουμε ή μάλλον υποθέτουμε ότι οι άλλοι περνάνε καλύτερα από εμάς: είναι ομορφότεροι, πλουσιότεροι, εξυπνότεροι και σίγουρα πιο ευτυχισμένοι. Αυτή ακριβώς η ανασφάλεια επιτείνει την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε με τη σειρά μας την ψευδαίσθηση μιας «υπέροχης ζωής», της ζωής που θα θέλαμε να είχαμε, ή πιο σωστά της ζωής που θα κερδίσει τα περισσότερα likes. Κι έτσι αφήνουμε την πραγματική ζωή να μας προσπεράσει, όσο σκηνοθετούμε τα στιγμιότυπα της διαδικτυακής μας ζωής. Μια θεατρική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν για τις εξαρτήσεις, σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ. Απευθύνεται …

Σε λίγο θα γίνουμε όλοι Ρινόκεροι.

Κάποιες φορές δε νιώθετε να στεγνώνει ο λαιμός σας και να μην μπορείτε να καταπιείτε; Να μαζεύεται το σάλιο στο στόμα και να μην κατεβαίνει; Να σε πνίγει και να μην μπορείς να προχωρήσεις φυσικά στην επόμενή σου σκέψη. Τρομερό δεν είναι να πρέπει να δίνεις εντολή στον εαυτό σου για κάτι τόσο απλό;  Κατάπιε! Κατάπιε! Σαν να αναστέλλεται η ανθρώπινη λειτουργία σταδιακά. Εμένα μου συμβαίνει συχνά. Χάνομαι από το περιβάλλον μου και βλέπω ανθρώπους να κάνουν κινήσεις αφύσικες. Δάχτυλα που πάνε πάνω κάτω σε οθόνες. Κεφάλια να κρέμονται από τον αυχένα. Μάτια να μεγαλώνουν μπροστά σε φως. Λέξεις. Λέξεις, φράσεις, τίτλοι παντού με κρυφά μηνύματα. Ήχοι επαναλαμβανόμενοι από πλήκτρα, στα κουδούνια. Πολλά κουδούνια. Όλοι δείχνουν να γνωρίζουν. Μασουλάνε τις πληροφορίες και φτύνουν γνώμες για τα πάντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι η ταχύτητα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Τόσο φευγαλέα. Όλοι είναι σε μία διαρκή κίνηση. Ένα τρέξιμο ασύλληπτο. Ένα κυνηγητό συνεχόμενο προς κάτι ανικανοποίητο. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο διαβάζω πληροφορίες για διάφορα ζώα της ζούγκλας. Με χαλαρώνει. Ξέρατε …

Η μέθοδος Γκρονχολμ στο Άνεσις

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Διαγόρα Χρονόπουλου, διατηρώντας –στο μέτρο του δυνατού– τους συντελεστές και το πνεύμα της πρώτης  παράστασης. Η Μέθοδος Γκρόνχολμ επιστρέφει στην αθηναϊκή σκηνή 12 χρόνια (πρώτη παράσταση: 31 Ιανουαρίου 2008) μετά το πρώτο ανέβασμα στην Ελλάδα. Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 2007-2008 στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, γνωρίζοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία (παίχτηκε για 6 σεζόν, Ιανουάριος  2008 – Ιούνιος 2013). Οι συντελεστές του πρώτου ανεβάσματος αναβιώνουν την παράσταση, τιμώντας τη μνήμη του Διαγόρα Χρονόπουλου (1939-2015), του σημαντικού αυτού σκηνοθέτη που διατέλεσε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1995-1997), καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1998-2001), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2001-2005) και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (2004-2014). Ο συγγραφέας, Τζόρντι  Γκαλθεράν, αναφέρει για το έργο: «Η Μέθοδος Γκρόνχολμ αποπειράται να μιλήσει για τη σκληρότητα στις εργασιακές σχέσεις. Και θέλησα να το κάνω αυτό με αφορμή μία από τις πλέον απάνθρωπες διαδικασίες που υφίστανται στον εργασιακό κόσμο: την επιλογή προσωπικού. Η υπόθεση είναι απλή: οι …

Το Top Girls ανεβάζει ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Το διάσημο θεατρικό έργο TOP GIRLS (1982) της σπουδαίας Caryl Churchill έρχεται στις 2 Νοεμβρίου στο θέατρο ΠΟΡΤΑ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Παίζουν επτά απ’ τις πιο σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς της γενιάς τους: Μαρία Καβογιάννη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Ειρήνη Μακρή, Άλκηστις Πολυχρόνη. Κεντρική ηρωίδα του TOP GIRLS είναι η Marlene, μια φιλόδοξη γυναίκα καριέρας, υπεύθυνη ενός γραφείου ευρέσεως εργασίας για γυναίκες, μια «σιδηρά κυρία» που ανέρχεται θυσιάζοντας συνεργάτες, καθώς και τη δική της ευαίσθητη, ανθρώπινη πλευρά στον βωμό της επιτυχίας. Παρόλο που το έργο είναι γραμμένο σε ρεαλιστικό κώδικα, ξεκινά με μια διάσημη ονειρική πρώτη σκηνή, όπου ιστορικοί και διάσημοι μυθοπλαστικοί γυναικείοι χαρακτήρες καταθέτουν με ευφάνταστο τρόπο τις ιστορικά διαφορετικές πτυχές του ζητήματος της κοινωνικής θέσης των γυναικών. Στη συνέχεια, η δράση μεταφέρεται στον χρόνο συγγραφής του έργου, όπου με μια σειρά από συναρπαστικές συγκρούσεις ανάμεσα σε σύγχρονες γυναίκες και σημαντικές ανατροπές, η συγγραφέας αναπτύσσει τις θέσεις και τους προβληματισμούς της με θεατρικά ευφρόσυνο τρόπο και υπέροχους σκηνικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα θέαμα με παλμό.   Έργο πρωτότυπο ως προς τη …

Η Φαλακρή Τραγουδίστρια του Ιονέσκο

  Μετά από έναν σύντομο επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων την περσινή χρονιά, «Η φαλακρή τραγουδίστρια» επανέρχεται στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Το αριστούργημα του Ευγένιου Ιονέσκο, που σκηνοθέτησε η Σοφία Μαραθάκη, ανεβαίνει ξανά τον Οκτώβριο στη Σκηνή της Φρυνίχου για λίγες παραστάσεις.   Γραμμένο το 1948, το έργο «Η φαλακρή τραγουδίστρια» καθιερώνει ουσιαστικά το Θέατρο του Παραλόγου, καταρρίπτοντας όλους τους συμβατικούς κανόνες τις κλασικής δραματουργίας. Περιγράφοντας με παράδοξο τρόπο την τυποποιημένη καθημερινότητα της αστικής κοινωνίας, ο Ευγένιος Ιονέσκο αποκαλύπτει την ανεπάρκεια της γλώσσας ως μέσο επικοινωνίας και επιτίθεται σ΄ έναν κόσμο που μοιάζει να έχει χάσει τη μεταφυσική του διάσταση.   Ο κύριος και η κυρία Σμιθ υποδέχονται τον κύριο και την κυρία Μαρτέν μέσα στο εγγλέζικο αστικό σαλόνι τους. Όλοι μαζί προσπαθούν να διασκεδάσουν την ανία τους καταφεύγοντας σε κοινοτοπίες, όταν εισβάλλει ο Αρχηγός της Πυροσβεστικής, ο οποίος βρίσκεται σε μυστική αποστολή. Παράλληλα, η υπηρέτρια του σπιτιού, η Μαίρυ, φαντασιώνεται πως είναι ο Σέρλοκ Χολμς και απαγγέλει αυτοσχέδια ποιήματα.   Αιχμάλωτοι της συνήθειας, των άσκοπων γλωσσικών επαναλήψεων και των επιφανειακών σχέσεων, οι ήρωες του Ιονέσκο …

Εσείς τι ξέρετε για τους ρινόκερους;

Κάποιες φορές δε νιώθετε να στεγνώνει ο λαιμός σας και να μην μπορείτε να καταπιείτε; Να μαζεύεται το σάλιο στο στόμα και να μην κατεβαίνει; Να σε πνίγει και να μην μπορείς να προχωρήσεις φυσικά στην επόμενή σου σκέψη. Τρομερό δεν είναι να πρέπει να δίνεις εντολή στον εαυτό σου για κάτι τόσο απλό;  Κατάπιε! Κατάπιε! Σαν να αναστέλλεται η ανθρώπινη λειτουργία σταδιακά. Εμένα μου συμβαίνει συχνά. Χάνομαι από το περιβάλλον μου και βλέπω ανθρώπους να κάνουν κινήσεις αφύσικες. Δάχτυλα που πάνε πάνω κάτω σε οθόνες. Κεφάλια να κρέμονται από τον αυχένα. Μάτια να μεγαλώνουν μπροστά σε φως. Λέξεις. Λέξεις, φράσεις, τίτλοι παντού με μηνύματα. Ήχοι επαναλαμβανόμενοι από πλήκτρα και κουδούνια. Πολλά κουδούνια. Όλοι δείχνουν να γνωρίζουν. Μασουλάνε τις πληροφορίες και φτύνουν γνώμες για τα πάντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι η ταχύτητα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Τόσο φευγαλέα. Όλοι είναι σε μία διαρκή κίνηση. Ένα τρέξιμο ασύλληπτο. Ένα κυνηγητό συνεχόμενο προς κάτι ανικανοποίητο. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο διαβάζω πληροφορίες για διάφορα ζώα της ζούγκλας. Με χαλαρώνει. Ξέρατε …

Mute του Γιώργου Χρυσοστόμου

Ένας άνθρωπος που κυνηγά το μυαλό του, ένας άνθρωπος που αρνείται τις λέξεις. Μια πολυκατοικία. Ένας μαέστρος, ένας ηλικιωμένος, ένας φοβιτσιάρης, ένας γυμναστής, ένας σεξομανής, ένας γκαντέμης… Τι τους συνδέει; Είναι ένας ή περισσότεροι; Κάποτε όλα διαλύονται· οι λέξεις έρχονται απρόσμενα. Μια παράσταση με μουσική χωρίς μουσικούς, με λέξεις χωρίς λέξεις. Μια παράσταση που κάποιος τολμά να ανοίξει την πόρτα του δωματίου του και να δείξει τι πραγματικά υπάρχει μέσα σε αυτό.     MUTE. 1998 Θεσσαλονίκη. Μπλε βαμμένο δωμάτιο. Συγκάτοικος με τρεις αγνώστους. Ένα cd player. Ενα mini disk. Κανένα κινητό τηλέφωνο. Μουσική με ακουστικά στ’ αυτιά. Το αριστερό δεν δουλεύει. Μονοφωνικό αποτέλεσμα. Κατά τη διάρκεια ακρόασης τζαζ κομματιού γεννήθηκε ο Μαέστρος. Και άλλοι ήρωες που παρέα με τον εφευρέτη τους δεν τραγουδήσανε ποτέ. Ούτε στη χαρά, ούτε στον πόνο. Λαχτάρα για μουσική, φόβος για τραγούδι όμως. Οι ήρωες αυτοί βγήκανε να δουλέψουνε βαθιά στη νύχτα. Για να φάει ψωμί ο εφευρέτης. Με σοφία η Σοφία θα τα βγάλει όλα αυτά στο φως. Που θα το σχεδιάσει η άλλη Σοφία. Και με τα φώτα …

Οι θεατές πρέπει να φοβηθούν για να καταλάβουν

ΗΙV «Απόψε, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την υπόθεση της  Επίφανι Γκούντμαν. Είναι η Νιγηριανή πόρνη που αυτοκτόνησε το 2013 στην Αθήνα. Δέκα μέρες πριν βγάλανε την φωτογραφία της στην δημοσιότητα για να μας ενημερώσουν πως έχει τον ιο του HIV.. Για λόγους Δημόσιας Υγείας… Δέκα μέρες μετά αυτοκτόνησε στο Κατάστημα Προσωρινής Κράτησης. Φυλακή είναι – αλλά έτσι το λένε επίσημα: Κατάστημα. Είχε γίνει μεγάλος σαματάς τότε. Το θυμάστε, σωστά; Το Υπουργείο είχε δώσει στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες με τις πόρνες που είχαν τον ιό του AIDS. Για να τις δούνε οι πελάτες τους και να πάνε να κάνουν εξέταση. Οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα ξεσηκώθηκαν. Είπαν για διαπόμπευση. Είπαν πολλά. Πολύς κόσμος πήρε το μέρος τους. Ανθρωπιστικές οργανώσεις, φορείς για τα δικαιώματα των γυναικών και τέτοια. Μετά το πράγμα έκατσε… Όμως, το είπαμε και πριν, τώρα πια μπορούμε να μαθαίνουμε όσα δεν μπορούμε να διανοηθούμε. Πλέον όλοι έχουμε κινητά. Ό,τι και να μας πούνε, το ψάχνουμε στο Google. Δεν δικαιούμαστε να λέμε “αδιανόητη δυστυχία”. Οφείλουμε να την διανοηθούμε.» Γεγονότα Το κορίτσι αυτό …