Συντάκτης: Duduka Theater

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος; Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. …

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.   Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση …

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει; Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται …

Μετά τη Σταματία, η Ελένη Ουζουνίδου κάνει την Ψιλικατζού.

Το αιχμηρό, αστείο και βαθιά συγκινητικό Best Seller βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου «Η Ψιλικατζού» μεταφέρεται στη σκηνή του Πολυχώρου Vault, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με την Ελένη Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο.  Από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου, κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30, έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου.  Μια Ψιλικατζού (Ελένη Ουζουνίδου) που με τη βοήθεια της αδερφής της (Άννα Ψαρρά) θα μας αφηγηθεί την ιστορία της μέσα από το μαγαζάκι της. Την απίστευτη ιστορία μιας γυναίκας που το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει μητέρα. Και που με πολύ ανθρώπινο, αυθόρμητο και ειλικρινή τρόπο βγάζει από μέσα της όλα εκείνα που νιώθει και σπάει τη σιωπή για ένα θέμα – ταμπού, την υπογονιμότητα. Μια κατάθεση ψυχής, μια βαθιά κι αληθινή εξομολόγηση. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, με δύο όψεις. Η πρώτη είναι αυτή του e-ημερολογίου της «ψιλικατζούς». Η δεύτερη αυτή των προσπαθειών της να τεκνοποιήσει. Ένας αριστοτεχνικός συνδυασμός, χαράς – λύπης, εύθυμου – σοβαρού. Ένα βιβλίο χωρισμένο σε δύο κόσμους, βασισμένο σε δύο ημερολόγια. Από τη μια το …

Λίγο πριν το τέλος του κόσμου, τι επιθυμείς περισσότερο;

Το τέλος του κόσμου σε τέσσερις πράξεις σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη από 05 Νοεμβρίου 2018, κάθε Δευτέρα και  Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο Ροές Μία κωμωδία για την καταστροφή της ανθρωπότητας και τη Διόρθωση της Ιστορίας από τους Δύο Θεούς. Η εταιρεία παραγωγής Dino’s Film και ο σκηνοθέτης Παντελής Δεντάκης επιλέγουν ναεπανασυστήσουν στο θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας, αλλά και της Θεσσαλονίκης, το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη (βραβείο «Κάρολος Κουν», 1999) Δύο Θεοί, έχοντας στο πλευρό τους έναν έμπειρο θίασο ηθοποιών και συνεργατών: Σταύρο Σβήγκο, Ορέστη Τζιόβα, Σωκράτη Πατσίκα, Παύλο Παυλίδη και Νικολέτα Παπαδοπούλου. Βρισκόμαστε στο μέλλον, μάλλον όχι στο πολύ μακρινό. Ο Πάτρικ και ο Μιγκέλ είναι εδώ και δέκα χρόνια έγκλειστοι σ’ ένα κέντρο αποτοξίνωσης για άτομα εθισμένα στους υπολογιστές και στο διαδίκτυο. Η ζωή τους κυλάει βαρετά και χωρίς απολαύσεις, μέχρι τη στιγμή που μαθαίνουν πως πρόκειται να ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος ανάμεσα στα δύο υπερ-κράτη του κόσμου: την Αμερική και την Ευρασία. Τώρα –λίγο πριν από την ολική καταστροφή–, σκοπός τους γίνεται η καταγραφή της Ιστορίας, η καταγραφή των σημαντικότερων στιγμών και …

Οι Χιονάνοι στο Θέατρο Πόρτα λέγονται Κούρτογλου.

Παραμύθι δίχως αλήθειες δεν έχει σκοπό και όποιος μεγάλωσε με ψέμματα, ψέμματα αναζήτησε και στην ενηλικίωση του. Η Χιονάτη είναι άλλωστε κι αυτή ένα κανονικό κορίτσι όπως όλα τα άλλα. Σε αυτήν εδώ την ιστορία έχει όνομα. Την λένε Άννυ. Ζει και στέκεται από την μία πλευρά της σκηνής ακριβώς αντίθετα από αυτή που ζει και στέκεται η μητριά της. Δυο τους θα έλεγε κανείς ότι συμβολίζουν  το καλό και το κακό μα στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι μονόπλευρος. Και οι δυο αυτές υπάρξεις έχουν τις αδυναμίες τους, τις επιθυμίες τους και τις επιλογές τους. Οι επιλογές αυτές είναι που θα καθορίσουν και τις προσωπικές τους ευτυχίες καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής. Οι μικροί θεατές βλέπουν παράλληλα τα βαθειά συναισθήματα και των δύο υπάρξεων. Η μεν «κακιά» μητριά που επιβάλλει τον φόβο για να κερδίσει αφοσίωση και να καλύψει την δικιά της ανασφάλεια και η δε «καλή» χιονάτη που με υπεροψία επιβάλλει τις επιθυμίες της χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους γύρω της.  Τα παιδιά θα γνωρίσουν δύο ξεχωριστές κοπέλες που αλληλοσπαράζονται ζηλεύοντας η μία την άλλη …

Έντονη κοσμοσυρροή θα παρατηρηθεί έξω από συγκεκριμένο θέατρο της Αθήνας.

Μαλλιοτραβήγματα, σπρωξίματα, sold outs, παρατάσεις και λίστες αναμονής προβλέπεται για την καινούργια σκηνοθετική δουλειά της Κατερίνας Ευαγγελάτου στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου. Ο λόγος; Η γνωστή της επιτυχία και το δίδυμο των διδύμων που επιλέγει, γνωστό για τις μαγνητικές του δυνάμεις στο θεατρικό και όχι μόνο κοινό. Ορφέας Αυγουστίδης και Νίκος Κουρής καλούνται να ξεδιπλώσουν το νήμα της λιγότερο γνωστής σαιξπηρικής κωμωδίας με τιτλο «Η κωμωδία των Παρεξηγήσεων» που έπλασε ο ποιητής στην νεανικότητα του. Για πρώτη φορά η Κατερίνα Ευαγγελάτου καταπιάνεται με σαιξπηρικό έργο και ανυπομονούμε με τις μεγαλύτερες των προσδοκιών. Στο έργο δύο ζευγάρια πανομοιότυπων διδύμων που είχαν χωριστεί στη γέννα, βρίσκονται ξαφνικά στην ίδια πόλη χωρίς να το γνωρίζουν. Μέσα σε αυτή την αλλόκοτη συνθήκη εκτυλίσσεται μια ιλιγγιώδης φάρσα, στην οποία κυριαρχούν η πλάνη και οι αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις, καθώς τα πρόσωπα διασταυρώνονται. Το όριο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας σταδιακά θολώνει σε αυτό το νεανικό, αριστοτεχνικά γραμμένο έργο του Σαίξπηρ, όπου κάθε βεβαιότητα καταρρέει  και κανένας δεν είναι αυτός που νομίζει ότι είναι.   ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ   Πρόκειται για …

Να πιεστείτε για να την αντέξετε. «Στέλλα Κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη

Είσαι θεατής ενός οικογενειακού καβγά χωρίς τέλος. Βρίσκεσαι συνεχώς στο σαλόνι και εσύ όπως όλα τα μέλη της οικογένειας. Τα φώτα που άλλες φορές σβήνουν για να αναδείξουν την θεατρική πράξη, αυτή τη φορά είναι ανοιχτά και σε προδίδουν. Οι ηθοποιοί μπορούν να σε δουν όπως ακριβώς τους βλέπεις και εσύ.  Η συνθήκη που τοποθετεί το θέατρο ο Γιάννης Οικονομίδης είναι η ίδια που γνωρίζουμε και στις ταινίες του.  Το έργο «Στέλλα Κοιμήσου» ανοίγει ένα πεδίο ενδοοικογενειακής σύγκρουσης που μοιάζει με κοινωνικό πείραμα. Το story επίτηδες βαρετό χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να είναι σενάριο ελληνικής ταινίας ή λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Δεν μας απασχολεί η πλοκή τόσο όσο η ένταση του λόγου, οι ίδιες οι λέξεις που αποφασίζει ο Βαγγέλης Μουρίκης να επιμεληθεί. Η κόρη Στέλλα θέλει να εξομολογηθεί στην οικογένεια της τον κρυφό δεσμό με τον Πίκο και την ματαίωση του επερχόμενου αρραβώνα με τον γιο ενός πολιτικού προσώπου. Η υπερένταση της υποδηλώνει φόβο αλλά μέχρι τα μισά της παράστασης είναι όλα ελεύθερα. Μπορούν όλοι να ειρωνευτούν, να επιβληθούν, να βρίσουν. Η παρουσία του πατέρα …

Ο Άρης Σερβετάλης ξανά στη σκηνή.Ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλά μία παράσταση.

Σαν αγριόχορτο εμφανίστηκε, παράσταση σε κλειστό χώρο, για λίγες μέρες στη καρδιά του καλοκαιριού και παρόλα αυτά ρούφηξε το Αθηναϊκό κοινό δημιουργώντας ιδιαίτερες εντυπώσεις. Δεν περιμέναμε λιγότερα από την ομάδα της Έφης Μπίρμπα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη. Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» γιατί περί performance πρόκειται, μετά από τα sold out του περασμένου Ιουλίου επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για 10 μόνο παραστάσεις. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται …

Δε θα ήθελα πλέον ένα θέατρο.. να «σαστίζει» τον κόσμο με υπερβολική πληροφορία και να γεμίζει την αγορά παραγωγές αστόχαστα.

Γράφει ο Θωμάς Μοσχόπουλος με αφορμή τη νέα σεζόν στο θέατρο Πόρτα *φωτογραφία Κική Παπαδοπούλου Πέρασε, λοιπόν, μια τετραετία από την επαναλειτουργία του ΠΟΡΤΑ, μετά το προσωρινό κλείσιμό του λόγω «κρίσης» και την αλλαγή στο μοντέλο λειτουργίας του. Αν αυτή η τετραετία μεταφραστεί σε αριθμούς  έχουμε: 12 παραστάσεις για ενηλίκους (σύγχρονο και κλασικό ρεπερτόριο, στην πλειοψηφία τους άπαιχτα στην Ελλάδα έργα, εκ των οποίων τέσσερις πρωτότυπες διασκευές λογοτεχνικών αριστουργημάτων) πέντε για παιδικό, τέσσερις για βρέφη, τέσσερις παραστάσεις χοροθεάτρου, επτά θεατρο-παιδαγωγικές δράσεις, 57 (!) πρωτότυπα προγράμματα συναυλιών (13 μουσικά έργα σε παγκόσμια πρώτη, τρία σε πανελλήνια πρώτη) δύο όπερες και, τέλος, μια μεγάλη σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποκριτικής και σκηνοθεσίας. Οι παραγωγές υπήρξαν όλον αυτόν τον καιρό άλλοτε πολύ επιτυχημένες καλλιτεχνικά (ή/και εμπορικά) άλλοτε λιγότερο, υπήρξαν πάντως χωρίς εξαίρεση επιλογές για τις οποίες όλοι είμαστε περήφανοι. Ποιοι είμαστε αυτοί οι «όλοι»;  Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εκ των οποίων άλλοι σταθερά, άλλοι ευκαιριακά στο ΠΟΡΤΑ, άνθρωποι με τον επαγγελματισμό τους, τον κόπο τους, (με την αυτοθυσία τους, συγκεκριμένα, οι περισσότεροι από αυτούς) άλλοι συνειδητά συμπορευόμενοι, άλλοι πάλι όχι, …