Συντάκτης: Duduka Theater

Δυστυχώς φίλοι μου περιμένουμε και εμείς το Γκοντό.

Τίποτα δεν γίνεται. Καμία εξέλιξη. Κανείς δεν έρχεται παρά το γεγονός ότι η νεότερη γενιά μας διαβεβαιώνει ότι σίγουρα θα έρθει. Θα έρθει οπωσδήποτε αύριο! Τι βασανιστικό να περιμένεις. Τι βασανιστικό να αναμένεις κάτι που πιστεύεις ότι πιθανότατα υπάρχει και θα έρθει και όσο αργεί, τόσο πιο πολύ απελπίζεσαι για αυτό που περιμένεις. Στο έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» δεν έχει σημασία ο Γκοντό για τους δύο φίλους. Σαν περιπλανώμενοι ζωής και θραύσματα του χρόνου ο Σπύρος Παπαδόπουλος και ο Θανάσης Παπαγεωργίου, με απόλυτη αθωότητα, προσπαθούν να ξεγελάσουν την αναμονή που τόσο πολύ δεν αντέχουν αλλά και δεν εγκαταλείπουν ποτέ. Πόσο υπέροχα απλά δοσμένο έκανε ο Γιάννης Κακλέας να φανεί το βασανιστήριο αυτό ανάμεσα τους. Σχεδόν παιδικά προσπαθούσαν να παρασύρουν ο ένας τον άλλον σε τερτίπια διασκέδασης και με μία απόλυτη διαύγεια, που δεν είχε ποτέ κανείς σε αυτό τον κόσμο, αναρωτιόντουσαν πόσο δέσμιοι είναι σ’αυτήν εδώ την αναμονή. Οι δύο φίλοι έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασής τους και φλερτάρουν μεταξύ της ζωής και του θανάτου, μα δεν αισθάνονται βολικά σε καμία συνθήκη. Η …

Restart Πολιτισμού με Μπέκετ

Η επιθυμία μας να ανεβάσουμε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» γεννήθηκε από μια εσωτερική ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα της θεατρικής πράξης σε αυτές τις ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές. Για πρώτη φορά στους καιρούς που ζούμε κλείσανε τα Θέατρα και σταμάτησε κάθε καλλιτεχνική δημιουργία. Τώρα όμως που ο κίνδυνος απομακρύνεται, το θέατρο οφείλει να δηλώσει παρόν στην επικοινωνία με τους ανθρώπους που αγαπούν την τέχνη, όπως έκανε αιώνες τώρα, με στόχο την ευχαρίστηση, τη διδαχή, την ψυχαγωγία και να προσφέρει ελπίδα και αισιοδοξία στον άνθρωπο που παλεύει να υπάρξει σε ένα κόσμο σκληρό και αβέβαιο. Η ομάδα του «Περιμένοντας τον Γκοντό»   ΤΟ ΕΡΓΟ Το «Περιμένοντας τον Γκοντό», το αριστουργηματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, του σημαντικότερου, ίσως, θεατρικού συγγραφέα του καιρού μας, παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο, μέσα στην αφοπλιστική του αλήθεια σχετικά με τη διαχρονική προσπάθεια του ανθρώπου να λύσει το αίνιγμα της ίδιας του της ύπαρξης. Στο έργο ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν δύο επιζήσαντες μοναχικοί χαρακτήρες, συναντιούνται στο ίδιοσημείο για άλλη μια φορά. Μετέωροι σε ένα έρημο τοπίο, μιλούν, αστειεύονται, παίζουν , σιωπούν και περιμένουν. …

Ζούμε σε μια δυστοπία του Ιονέσκο

Η φαντασία και το ταλέντο κάποιων, χρόνια πριν, πρόλαβε να μας δείξει την κενότητα του ανθρώπινου είδους ακόμα και την ύστατη στιγμή. Το θέατρο του Παραλόγου υπήρξε ξεκάθαρα, αγαπητοί μου, στυλ θεάτρου και συγγραφής για πολλές δεκαετίες. Στα σχετικά έργα, συναντάμε μεγάλους διαλόγους χωρίς τέλος, ασυνάρτητες κινήσεις και μια διαρκής επανάληψη. Το θέατρο του παραλόγου συχνά έχει κωμικό χαρακτήρα και λιγότερο προφανές μήνυμα. Το κωμικό το έχουμε ήδη πιάσει στην περίπτωση του Covid – το μήνυμα βέβαια ούτε καν. Εδώ και μέρες ο κόσμος παραπαίει ανάμεσα στο αστείο και στο παράφρον. Τις προάλλες για παράδειγμα, βρισκόμουνα στην αίθουσα αναμονής γενικού ιατρού και μπαίνοντας μία άγνωστη κυρία, με ρωτάει έντρομη με πανικό στα μάτια: Μη μου πείτε πως είστε άρρωστη;;; Θα μπορούσα να συνεχίσω λέγοντας (στην αίθουσα αναμονής ιατρείου ξαναλέω) : Δεν έχω αρρωστήσει ποτέ στη ζωή μου και ούτε προτίθεμαι. Μη σας παρασύρουν όσα ακούτε στα media. Είναι μία σκευωρία των Αμερικάνων για να ξεπαστρέψουν τους Κινέζους. Ο Μητσοτάκης έχει κρυμμένες δεξαμενές με οινόπνευμα και περιμένει την έσχατη στιγμή. Η κουβέντα θα κυλούσε ομαλά χωρίς …

Το Θέατρο Τέχνης ξεκινάει την διαδικτυακή παρακολούθηση από το σπίτι.

Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν σας ενημερώνει ότι όλες οι προγραμματισμένες παραστάσεις της χειμερινής σεζόν συνεχίζουν να παίζονται και στις δύο σκηνές του (Υπόγειο & Φρυνίχου) με επιπλέον προληπτικά μέτρα κατά της εξάπλωσης του κορωνοϊού (Covid-19), καθώς όλοι οι χώροι και των δύο σκηνών του Θεάτρου εξαερίζονται και απολυμαίνονται καθημερινά με ειδικά αντισηπτικά, ενώ η ταξιθεσία επιδιώκει να τηρείται η απόσταση ασφαλείας ενός μέτρου μεταξύ των θεατών κατά τη διάρκεια παρακολούθησης των παραστάσεων. Παράλληλα το Θέατρο Τέχνης, μπροστά σε αυτή την πρωτόγνωρη για όλους μας κατάσταση, ανακοινώνει το σχεδιασμό δυνατότητας παρακολούθησης των παραστάσεων μέσω διαδικτύου (πρόγραμμα «Το Θέατρο Τέχνης -και- στο σπίτι») για εκείνους που πρέπει να αποφεύγουν την έκθεση σε εξωτερικούς χώρους (νοσούντες, ευπαθείς ομάδες, παιδιά κτλ). Έτσι από την ερχόμενη εβδομάδα, οι φίλοι του Θεάτρου Τέχνης που αδυνατούν να έρθουν στις σκηνές μας, με ένα χαμηλό αντίτιμο, θα έχουν τη δυνατότητα on demand παρακολούθησης των τρεχουσών παραστάσεων μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Θεάτρου Τέχνης www.theatro-technis.gr. Η νέα αυτή δυνατότητα αφορά σε παραστάσεις της σεζόν που παίζονται αυτή τη στιγμή στις δύο σκηνές του και απευθύνονται τόσο στο ενήλικο, …

Να καταργηθεί η μέρα της γυναίκας.

Δεν συμπάθησα ποτέ τα τσιτάτα, ούτε τους διαχωρισμούς. Είμαι υπερ του διαλόγου και της ενότητας. Το γυναικείο ζήτημα μάλλον άρχισε να φουντώνει στον δημόσιο διάλογο με αφορμή κινήματα (metoo), tags και  πραγματικά γεγονότα (σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βιασμοί) . Φαίνεται σαν να δόθηκαν μάχες κάποτε –  Πολλά να θεωρήθηκαν κεκτημένα αλλά να που πάλι φτάνουμε να χρειαζόμαστε επαναπροσδιορισμό. Σίγουρα, καμία ισότητα δεν είναι προφανής. Ακόμα και στον δυτικό πολιτισμό η γυναίκα δεν είναι κυρίαρχος των επιθυμιών της και η ευθύνη είναι όλη δικιά της. Ακούω γυναίκες να φωνάζουν και να ωρύονται στα social media για κάτι που έως τώρα λένε ότι καταπιέστηκαν. Τους ζητάει, λένε,  πολλά η μόδα, η εργασία, η οικονομία, η κοινωνία, η οικογένεια και ο αντρας εν προκειμένω.  Ένας τεράστιος θυμός συνήθως προσωποποιημένος για αυτά που υπονοούνται ή και όχι. Παραμένω με την απορία τι συνέβη και ξύπνησε τώρα η σουφραζέτα μέσα μας. Πως σηκώθηκε ξανά το λάβαρο; Γιατί τώρα;  Δεν πιστεύω ότι η σιωπή μας ήταν από φόβο αλλά από αδιαφορία, βόλεμα ίσως και βαρεμάρα στον ντεμεκ σύγχρονο πολιτισμό μας.  Αναρωτιέμαι αν …

Μια μέρα χωρίς…

Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι σε παιδιά ηλικίας 5-12 ετών το 78% χρησιμοποιεί το ίντερνετ, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει στο 90% σε ηλικίες 10-12 ετών και φτάνει στο 95% σε ηλικίες άνω των 12 ετών. Τα παιδιά που έχουν εθιστεί στη χρήση του διαδικτύου ζουν απομονωμένα, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν καλλιεργούν πραγματικές φιλίες, παρουσιάζουν φοβίες. Η πραγματική ζωή περνάει σε δεύτερο πλάνο. Η ασθένεια της εποχής μας λέγεται Fomo (Fear of Missing Out) δηλαδή το αίσθημα ανασφάλειας που μας δημιουργείται όταν παρακολουθώντας τα κοινωνικά δίκτυα διαπιστώνουμε ή μάλλον υποθέτουμε ότι οι άλλοι περνάνε καλύτερα από εμάς: είναι ομορφότεροι, πλουσιότεροι, εξυπνότεροι και σίγουρα πιο ευτυχισμένοι. Αυτή ακριβώς η ανασφάλεια επιτείνει την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε με τη σειρά μας την ψευδαίσθηση μιας «υπέροχης ζωής», της ζωής που θα θέλαμε να είχαμε, ή πιο σωστά της ζωής που θα κερδίσει τα περισσότερα likes. Κι έτσι αφήνουμε την πραγματική ζωή να μας προσπεράσει, όσο σκηνοθετούμε τα στιγμιότυπα της διαδικτυακής μας ζωής. Μια θεατρική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν για τις εξαρτήσεις, σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ. Απευθύνεται …

Σε λίγο θα γίνουμε όλοι Ρινόκεροι.

Κάποιες φορές δε νιώθετε να στεγνώνει ο λαιμός σας και να μην μπορείτε να καταπιείτε; Να μαζεύεται το σάλιο στο στόμα και να μην κατεβαίνει; Να σε πνίγει και να μην μπορείς να προχωρήσεις φυσικά στην επόμενή σου σκέψη. Τρομερό δεν είναι να πρέπει να δίνεις εντολή στον εαυτό σου για κάτι τόσο απλό;  Κατάπιε! Κατάπιε! Σαν να αναστέλλεται η ανθρώπινη λειτουργία σταδιακά. Εμένα μου συμβαίνει συχνά. Χάνομαι από το περιβάλλον μου και βλέπω ανθρώπους να κάνουν κινήσεις αφύσικες. Δάχτυλα που πάνε πάνω κάτω σε οθόνες. Κεφάλια να κρέμονται από τον αυχένα. Μάτια να μεγαλώνουν μπροστά σε φως. Λέξεις. Λέξεις, φράσεις, τίτλοι παντού με κρυφά μηνύματα. Ήχοι επαναλαμβανόμενοι από πλήκτρα, στα κουδούνια. Πολλά κουδούνια. Όλοι δείχνουν να γνωρίζουν. Μασουλάνε τις πληροφορίες και φτύνουν γνώμες για τα πάντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι η ταχύτητα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Τόσο φευγαλέα. Όλοι είναι σε μία διαρκή κίνηση. Ένα τρέξιμο ασύλληπτο. Ένα κυνηγητό συνεχόμενο προς κάτι ανικανοποίητο. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο διαβάζω πληροφορίες για διάφορα ζώα της ζούγκλας. Με χαλαρώνει. Ξέρατε …

Η μέθοδος Γκρονχολμ στο Άνεσις

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Διαγόρα Χρονόπουλου, διατηρώντας –στο μέτρο του δυνατού– τους συντελεστές και το πνεύμα της πρώτης  παράστασης. Η Μέθοδος Γκρόνχολμ επιστρέφει στην αθηναϊκή σκηνή 12 χρόνια (πρώτη παράσταση: 31 Ιανουαρίου 2008) μετά το πρώτο ανέβασμα στην Ελλάδα. Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 2007-2008 στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, γνωρίζοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία (παίχτηκε για 6 σεζόν, Ιανουάριος  2008 – Ιούνιος 2013). Οι συντελεστές του πρώτου ανεβάσματος αναβιώνουν την παράσταση, τιμώντας τη μνήμη του Διαγόρα Χρονόπουλου (1939-2015), του σημαντικού αυτού σκηνοθέτη που διατέλεσε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1995-1997), καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1998-2001), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2001-2005) και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (2004-2014). Ο συγγραφέας, Τζόρντι  Γκαλθεράν, αναφέρει για το έργο: «Η Μέθοδος Γκρόνχολμ αποπειράται να μιλήσει για τη σκληρότητα στις εργασιακές σχέσεις. Και θέλησα να το κάνω αυτό με αφορμή μία από τις πλέον απάνθρωπες διαδικασίες που υφίστανται στον εργασιακό κόσμο: την επιλογή προσωπικού. Η υπόθεση είναι απλή: οι …