Συντάκτης: Duduka Theater

Θυμάστε όλοι το Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη;

Γνωστός για την κινηματογραφική του  ωμή έκφραση στο  Σπιρτόκουτο, ο Γιάννης Οικονομίδης δύο χρόνια πριν μας εξέπληξε με την θεατρική του εισαγωγή στο Εθνικό  με το έργο Στέλλα Κοιμήσου,  δημιουργώντας σούσουρο στα τραπέζια της Αθήνας. Ήταν η παράσταση που ολοκληρώθηκε μέσα από τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών στις πρόβες και μετουσιωνόταν κάθε μέρα  σε κάτι διαφορετικό. Ήταν η παράσταση για την οποία τιμήθηκαν  η Ιωάννα Κολλιοπούλου με το βραβείο Μελίνα Μερκούρη και ο Γιάννης Νιάρρος με το βραβείο Δημήτρης Χορν. Το ίδιο έργο πλέον επανέρχεται σε καινούργια στέγη και προστίθεται στο πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου για όσους δεν μυρίστηκαν ή δεν αντιλήφθηκαν για ποιον Οικονομίδη μιλάμε. Από 1η Οκτωβρίου 2018 λοιπόν  στο Θέατρο Τζένη Καρέζη το Στέλλα Κοιμήσου θα ανεβαίνει για 20 μόνο φορές. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο  Γιάννης Οικονομίδης έρχεται σε επαφή με τη θεατρική διαδικασία. Το 2006 είχε αναθέσει στην ομάδα 90οC τη διασκευή και τη μεταφορά στο θέατρο της ταινίας του «Σπιρτόκουτο». Την αμέσως επόμενη περίοδο βραβεύτηκε με βραβείο κοινού στην κατηγορία «νεοελληνικού έργου». Κι αν το έργο …

Πως να ξεπεράσετε την φθινοπωρινή άρνηση σε τρία θεατρικά βήματα.

Κάποιοι επέστρεψαν και κάποιοι συνεχίζουν να μας σπάν τα νεύρα με καλοκαιρινά posts λες και δεν έχει μπει ο Σεπτέμβρης πχια. Αυτή η άρνηση που σας έχει πιάσει ότι το καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμα και δεν τολμά κανείς να ευχηθεί καλό χειμώνα, έστω καλό φθινόπωρο εν ανάγκη συμβιβασμού, είναι άκρως καταπιεστική. Αλλά όooχι σας αρέσει να βασανίζεστε, να αυτομαστιγώνεστε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα επιστροφής. Αυτό που αποφεύγετε να ξέρετε θα έρθει ότι και να κάνετε. Το καλοκαίρι χάθηκε και θα αργήσει ξεκάθαρα – τουλάχιστον 8 και βάλε μήνες. Mε τις βροχές του Ιούνη ας το βάλουμε 9 για να μην πάθουμε καμιά λαχτάρα. Μην ανοίγετε φακέλους με φωτογραφίες, σβήστε το ίνσταγκραμ γιατί υπάρχουν ακόμα προκλητικοί και ελάτε να δούμε τι έχει αυτή τη βδομάδα – να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Δευτέρα κουτσή, αντιπαθητική, του τσαγκάρη, φέρνει πρεμιέρα Ερρίκου Ίψεν στο Tempus Verum –Εν Αθήναις. Η Κυρά της Θάλασσας μιλάει για έναν  άντρα που ζει με τη γυναίκα και τις δυο του κόρες. Η γυναίκα, όμως, νοσταλγεί μια άλλη ζωή. Τη ζωή στην ανοιχτή θάλασσα, το …

Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη στο Θέατρο Τέχνης

Η παράσταση «Ασκητική» (Salvatores dei) του Νίκου Καζαντζάκη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία  Aνδρέα Κουτσουρέλη,  μετά από ένα επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων σε Ελλάδα και Εξωτερικό, φιλοξενείται από το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στη σκηνή της Φρυνίχου, τηνΠέμπτη 13, την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, στις 21:15. «Ασκητική», μια  θεατροποιημένη εκδοχή του γνωστού έργου του Νίκου Καζαντζάκη, ενός πυκνού κειμένου που εκφράζει τη μεταφυσική πίστη τουμεγάλου Κρητικού συγγραφέα. Ο ίδιος υποστήριζε ότι η «Ασκητική» είναι μια Κραυγή και όλο το έργο του ένα σχόλιο που μεταφέρει την αγωνία του να ξεπεράσει τα σύνορα του νου, τα φαινόμενα και να λύσει το μυστήριο της ύπαρξης. «Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» Το ΚΘΒΕ προσπαθώντας να μεταγγίσει το λόγο του σπουδαίου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη έχει πραγματοποιήσει παραστάσεις σε επιλεγμένους χώρους της Θεσσαλονίκης, σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας αλλά και σε κάθε  γωνιά της χώρας (Δίον, Καβάλα, Λάρισα, Κέρκυρα, Κιλκίς, Γιαννιτσά, Κατερίνη, Βέροια, Σέρρες, Δράμα, Ηράκλειο Κρήτης, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Φλώρινα, Άργος Ορεστικό). Η παράσταση επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι, όπου παρουσιάστηκε στο Βασιλικό Θέατρο, μετά τις sold out παρουσιάσεις της στην Κίνα, στο «18thMeet In Beijing Arts Festival» του Πεκίνου, όπου εκπροσώπησε την Ελλάδα με την υποστήριξη και …

Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη, σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

Μετά από μια πετυχημένη περιοδεία, η παραγωγή «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα και με μια στρατιά σπουδαίων ηθοποιών στη διανομή, κορυφώνει την πορεία της με μια σειρά παραστάσεων στην Αττική το διάστημα 3 με 19 Σεπτεμβρίου. Το έργο, ένα από τα «γυναικεία» του Αριστοφάνη, κατορθώνει να προσεγγίσει με αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία  -και με όπλα το χιούμορ και την εξυπνάδα- ζητήματα φύλου, θεατρικότητας και πολιτικής. Πρωταγωνιστούν οι Μάκης Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου, Νάντια Κοντογεώργη, Ελένη Ουζουνίδου, Άνδρη Θεοδότου, Μαρία Κατσανδρή, Γιώργος Παπαγεωργίου.       Περιγραφή Παράστασης   Ο Ευριπίδης είναι ταραγμένος, γιατί οι γυναίκες, που σήμερα τελούν την μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια, είναι αποφασισμένες να τον τιμωρήσουν, επειδή τις δυσφημίζει στα έργα του. Μοναδικός τρόπος για να αποτρέψει τον κίνδυνο, είναι να στείλει στα Θεσμοφόρια έναν δικό του άνθρωπο, ντυμένο γυναικεία, για να τον υπερασπιστεί. Τη δύσκολη αποστολή αναλαμβάνει ο Μνησίλοχος. Πράγματι οι Θεσμοφοριάζουσες − που αποτελούν τον Χορό της κωμωδίας −, αρχίζουν να κατηγορούν τον Ευριπίδη. Όταν πάρει τον λόγο, ο μεταμφιεσμένος Μνησίλοχος επιτίθεται κι αυτός προσχηματικά στον Ευριπίδη, έπειτα όμως προσπαθεί να …

Η Κυρά της Θάλασσας του Ε. Ίψεν

Πρεμιέρα: Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2ος χρόνος Για 10 παραστάσεις     «Ήμασταν, λέει, πλάσματα του νερού που χάσαμε το δρόμο μας και βγήκαμε στη στεριά. Κι έπειτα συνηθίσαμε. Αυτό, όμως, το ξέρει ο άνθρωπος. Ξέρει, ότι κάπου αλλού θα’ πρεπε να είναι κι αυτή είναι η πραγματική αιτία της ανθρώπινης θλίψης».     Το αριστούργημα του Ερρίκου Ίψεν, “Η Κυρά της Θάλασσας”, σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη ανεβαίνει για 2ο χρόνο, στο Tempus Verum|Εν Αθήναις, από τις 10 Σεπτεμβρίου, για 10 μόνο παραστάσεις. Ένα ζεστό καλοκαίρι, σε μια λουτρόπολη. Ένας άντρας ζει με τη γυναίκα και τις δυο του κόρες. Η γυναίκα, όμως, νοσταλγεί μια άλλη ζωή. Τη ζωή στην ανοιχτή θάλασσα, το δυνατό καλοκαιρινό έρωτα που κάποτε αρνήθηκε. Όταν το όνειρο της φυγής, το φάντασμα του ιδανικού έρωτα την επισκέπτεται, αυτή πρέπει να διαλέξει: τον έρωτα ή την ασφαλή πραγματικότητα. Άνθρωποι υπέροχοι. Γελοίοι και θλιβεροί μαζί. Δεν τους χωράει ο τόπος. Γνώριμες, καθημερινές καταστάσεις και συμπεριφορές για να περάσει η μέρα. Στο στενό κιόσκι του κήπου κάνουν αστεία, μιλούν για τη ζέστη, το φαγητό, πόσο …

Τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Χρήστου Καρασαββίδη

Η παράσταση που άφησε άφωνο το κοινό, με την ποιητική της γλώσσα και τον γόνιμο πειραματισμό, παρουσιάζεται ξανά στην ανανεωμένη της εκδοχή, εξακολουθώντας ν’ αναζητά τη μορφή του νέου δημιουργικού θεάτρου. Στα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τέσσερα κοριτσάκια σ’ έναν λαχανόκηπο που θα μπορούσε να είναι πεδίο μάχης, καράβι ή φεγγάρι, παίζουν βίαια παιχνίδια. Ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναμη του έρωτα και την αδυναμία του πολέμου. Ο Χρήστος Καρασαββίδης εμπνέεται από ένα από τα ποιητικότερα κείμενα του 20ου αιώνα, «Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» του Πάμπλο Πικάσο και το γράφει ξανά από την αρχή. Το αποτέλεσμα; Ένα μανιφέστο πάνω στον έρωτα και τις μάχες των λαών, όπου τα χρώματα και τα παιδικά παιχνίδια μπερδεύονται με την ανήλικη σεξουαλικότητα. Συντελεστές Κείμενο – Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης Σκηνογράφος: Ηλέκτρα Σταμπούλου Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα Βοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Κούδα, Φένια Προβελεγγίου Trailer: Σπύρος Μαλτέζος Παίζουν: Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Έλενα Μεγγρέλη Tempus Verum Εν Αθήναις     Πρεμιέρα 12 Οκτωβρίου

Χειλάκης, Μαξίμου και Σαράντης σε όλους τους ρόλους της «Αντιγόνης»

Θέρος και νύχτα συνυφαίνονται χρόνια με το αρχαίο δράμα στα πέτρινα θέατρα του τόπου μας.  Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα εξ αυτών, ίσως το πιο δημοφιλές σε όλες τις γενιές, φέτος παρουσιάζεται από τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον  Μανώλη Δούνια. Δυο τους σκηνοθετούν με βάση την καθαρότητα του κειμένου. Δεν δοκιμάζουν να εντυπωσιάσουν ή να προκαλέσουν παρά επιχειρούν να μεταφέρουν την τραγωδία της Αντιγόνης στο κόσμο απλά και διακριτικά. Ήσυχη σκηνοθεσία με λίγα σκηνικά, μονόχρωμη και ταπεινή μπροστά στο κείμενο, απ΄ότι φαίνεται σκόπιμα. Ο Αιμιλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και ο Μιχάλης Σαράντης είναι οι τρείς ηθοποιοί που θα μοιράσουν τους ρόλους πλαισιώνοντας τον χορό. Στον μύθο των Λαβδακιδών συναντάμε τα δύο αδέρφια Ετεοκλή και Πολυνείκη, γιους του Οιδίποδα να μάχονται για την εξουσία μέχρι και τον θάνατό τους. Αλληλοσκοτώνονται και την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο θείος των παιδιών Κρέων όπου και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη ως τραγική τιμωρία για την εχθρική στάση στον τόπο του. Η Αντιγόνη όμως αποφασίζει να παραβλέψει τις εντολές και να θάψει τον αδερφό της χωρίς να φοβάται …

Παραισθησιογόνος Δον Κιχώτης με τον Άρη Σερβετάλη.

23ο Κεφάλαιο 2ο Βιβλίο. Ο ιππότης κατακρημνίζεται στη σπηλιά του Μοντεσίνου και βιώνει ένα ενύπνιο παραλήρημα. Ο Δον Κιχώτης κρεμάμενος στον πάτο της σπηλιάς προσγειώνεται σε έναν άλλο κόσμο. Ελάχιστος φωτισμός βοηθάει αρχικά στο να αντιληφθούμε την ύπαρξη μάλλον παιδιών που τρέχουν ακανόνιστα γύρω του. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται με την αποτυχία στην περίπτωση του Δον Κιχώτη. Συνδέεται με κάτι άλλο μεγαλύτερο και δυνατότερο κάθε φορά. Κάτι που μπορεί ίσως να μοιάζει και στον …

To φετινό μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου από τον Simon Mcburney

Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου: «Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;» Μου χαμογέλασε. «Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες». Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή. Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου. Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: «Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς …

Τι ξέρετε για τον Μισάνθρωπο που ανεβαίνει στο Σύγχρονο Θέατρο;

  Έξι ήρωες επί σκηνής, όλοι θύτες και θύματα μιας μακράς, ατομικής και ομαδικής, υποκρισίας με σκοπό το κέρδος των εντυπώσεων και μια καλή θέση στα μάτια των άλλων. Μόνος αντίπαλος με την πραγματικότητα, ο ειλικρινής Άλκηστος. Με την εμμονική του ροπή προς την αλήθεια με κάθε κόστος και κυρίως τον ατελείωτο και ατελέσφορο έρωτά του για τη γοητευτική Σελιμένη, να δεσπόζουν ως πηγές της δυστυχίας του. Τα πρόσωπα του έργου Άλκηστος, η ψυχή που βασανίζεται βαθιά μέσα στη σύγκρουση μεταξύ της πραγματικότητας και της εξιδανικευμένες ηθικής τελειότητας, την οποία αποζητά από τον καθένα και με κάθε κόστος. Σελιμένη, ο θηλυκός Δον Ζουάν. Ομορφιά, ευγλωττία, κοινωνική λάμψη. Η νεαρή χείρα με τη μεγάλη κοινωνική επιφάνεια, τους χειραφετημένους τρόπους και τους αμέτρητους θαυμαστές. Αγαπημένο της παιχνίδι: ο  Άλκηστος.   Αρσινόη, ο θηλυκός Ταρτούφος. Γυναίκα με μεγάλη επιρροή στους κοσμικούς κύκλους της εποχής και υπόδειγμα κοινωνικής υποκρισίας. Πρόσωπο χυδαίο και φθονερό, μασκαρεμένο ωστόσο πάντα με το πέπλο της προσποιητής ευγένειας και της θρησκευτικής ευλάβειας. Ορόντης, ο αντίζηλος του Άλκηστου, στη ζωή και την τέχνη. Διεκδικεί επί ίσοις …