Συντάκτης: Duduka Theater

Φροσύνη, μία γυναίκα που μέλλεται να πνιγεί.

Μία γυναίκα ηθοποιός καλείται, στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιασμού, να ετοιμάσει ένα μονόλογο πάνω στην Κυρά-Φροσύνη, το ιστορικό πρόσωπο-θρύλο των Ιωαννίνων που πνίγηκε από τον Αλί Πασά στη λίμνη Παμβώτιδα. Ψάχνοντας πληροφορίες και υλικό για εκείνη, βρίσκει πράγματα που τη γοητεύουν, την προκαλούν. Δοκιμάζει ρούχα, στάσεις, φωνές, αυτοσχεδιάζει πάνω στην τελευταία νύχτα της Φροσύνης, πάνω στη ζωή, το γάμο, τα παιδιά της, τον έρωτά της για τον γιο του Αλί Πασά, Μουχτάρ, τις απαιτήσεις των άλλων για εκείνη, τις απαιτήσεις του έρωτά της για Εκείνον. Πια δεν είναι η ηθοποιός, δεν είναι η Φροσύνη. Είναι μια γυναίκα δέσμια των επιθυμιών τόσο των γύρω της, όσο και των δικών της. Μια γυναίκα που της μέλλεται να πνιγεί, να μείνει στη μνήμη όλων ως αυτό που οι άλλοι κατάλαβαν για εκείνη, αφήνοντας ξεχασμένο το πραγματικό της πρόσωπο. «Η πόρνη, η γυναίκα που πρόδωσε την πατρίδα, η ξεδιάντροπη… Κι εγώ σαν ένα παιδί σε ένα σταυροδρόμι, μόνη, μετέωρη ανάμεσα σε όλα αυτά. Σαν απλός θεατής της ζωής μου»   Συντελεστές: Κείμενο: Στέφανος Παπατρέχας Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας …

Φυλές της Νίνα Ρέιν στο θέατρο Σταθμός

Πέντε χρόνια μετά το «Ποιός σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» ο Τάκης Τζαμαργιάς κι ο Μάνος Καρατζογιάννης συναντιούνται ξανά στο πολυβραβευμένο έργο της Νίνα Ρέιν «Φυλές» (Drama Desk Award for Outstanding Play, New York Drama Critics’ Circle Award, Off-Broadway Alliance Award – Best Play, υποψήφιο για Olivier Award), που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα με μια εξαιρετική διανομή.   Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση μια σειρά ευαίσθητων θεμάτων: την απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς, τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας, την ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Ο Μπίλυ, αν και εκ γενετής κωφός, έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της διαφορετικότητάς του. Η εισβολή όμως της Σύλβιας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ανατρέπει ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Παρότι o Κρίστοφερ, ο πατέρας της οικογένειας, επιμένει πως «χωρίς τις λέξεις δεν μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας», τα μέλη της άλλοτε μέσα από τη …

Όλοι μεγαλώνουμε σε φυλές. Ιδιοφυές έργο σε εξαιρετική απόδοση.

Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνεις να βρίσκεις λέξεις και να τις συνδυάζεις στο ανάλογο συναίσθημα. Να βάζεις ύφος, χρώμα και ένταση απαιτώντας από τους γύρω σου να σε κατανοήσουν. Κάπως έτσι η γλώσσα γίνεται το σημαντικότερο εργαλείο στη ζωή μας. Χωρίς λέξεις, όπως λέει και ο Μανώλης Μαυροματάκης στην παράσταση  Φυλές, δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε κανένα συναίσθημα. Ήχοι, λόγια, φωνές.  Πως θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε αλλιώς και πως να αγαπηθούμε τελικά; Ιδιοφυής έμπνευση της Νίνα Ρέιν, συγγραφέας του έργου, να πλάσει μια πενταμελής οικογένεια της οποίας κάθε μέλος έχει ισχυρούς και καθοριστικούς δεσμούς με τη γλώσσα. Δεμένοι ασφυκτικά σαν μία φυλή, τα μέλη της οικογένειας ψάχνουν τρόπους να συμβιώσουν, όχι πάντα ειρηνικά, μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες φυλές της κοινωνίας.  Ισχυρή προσωπικότητα ο πατέρας Μανώλης Μαυροματάκης. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός εμφανίζεται φυσικότατα ισχυρογνώμον και συχνά εριστικός σε οποιαδήποτε νέα εισβολή στην φυλή του. Κανένας ξένος δεν είναι ισάξιος να εισχωρήσει και ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει την υπεροψία του αρχηγού που μπορεί και κρίνει με αυστηρότητα όλους όσους προφανώς θεωρεί κατώτερούς του. …

Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Είδαμε το Χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα.

12 Ιουνίου 2016, Ορλάντο, Φλόριντα. Στο gay bar Pulse περίπου 350 άνθρωποι διασκεδάζουν. Είναι Σάββατο βράδυ και έχουν κάθε δικαίωμα να ξεφαντώνουν, είναι νέοι και ζουν τη στιγμή  πίνοντας, χορεύοντας, βγάζοντας φωτογραφίες. Η ζωή είναι δική τους, έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους, ή μήπως δεν έχουν; Όχι όλοι γιατί στις 2 περίπου τα ξημερώματα εισβάλλει στο club ένας ένοπλος και αρχίζει να πυροβολεί στα τυφλά. Με μίσος στρέφει τα φονικά του όπλα εναντίον των ανυποψίαστων νέων και σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει, χωρίς έλεος, χωρίς διάκριση, μόνο με μίσος… Χειμώνας 2019, Αθήνα, κέντρο. Στο Μικρό θέατρο Γκλόρια συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «Το χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα, ενός από τους πιο αξιόλογους Καταλανούς συγγραφείς. Αφόρμηση για τον δημιουργό στάθηκε  η τρομοκρατική επίθεση στο Ορλάντο, μια από τις μαζικότερες δολοφονίες στην ιστορία των ΗΠΑ. Η υπόθεση του έργου είναι μια μικρή, καθημερινή ιστορία σαν αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε γεγονός και που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα. Και ενώ θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα έργο-μνημόσυνο για τα θύματα ή μια παράσταση γεμάτη διδακτισμούς και κοινωνικά σχόλια πάνω …

Έχω παίξει σε παράσταση με 4 άτομα κοινό και τη θεωρώ παράσημο στην καριέρα μου.

Ο Δημήτρης Δημόπουλος μας μιλά για την Καφρόκρεμά του και την επερχόμενη περιοδεία του! Είναι από τους πρώτους έλληνες standup κωμικούς -από την δεκαετία ’90-, και συνεχίζει ακάθεκτος στον 3ο standup μονόλογό του!  Έχει ένα μοναδικά έξυπνο χιούμορ, που δεν είναι εύκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Ακόμα και οι βωμολοχίες στο νέο του έργο, δεν ακολουθούν τα κλασσικά μοτίβα άλλων κωμικών. Το χιούμορ προκύπτει από τον δικό του χαρακτήρα στην σκηνή, από τις καταστάσεις, ενώ ταυτόγχρονα δεν λείπουν και οι «ατάκες» που μένουν χαρακτηριστικές στο κοινό. Τώρα είναι έτοιμος για την νέα του περιοδεία σε επαρχία και Αθήνα, οπότε ήταν η καλύτερη αφορμή να μας απαντήσει σε κάποια καυτά ερωτήματα για την δουλειά του, το youtube και την ελληνική standup σκηνή. Μετά το «Αντί Διδακτορικού» και την «Υπερπαραγωγή», ήρθε η ώρα για τον τρίτο σου standup μονόλογο, την «Καφρόκρεμα». Από πού αντλείς υλικό για τις παραστάσεις σου και πώς καταλήγεις σ’ένα ολοκληρωμένο υλικό; Αποκάλυψε τα όλα!   Όπως όλοι, υποθέτω, σημειώνω ιδέες, τις επεξεργάζομαι, τις ξεχνάω, τις ξαναθυμάμαι, γράφω, σβήνω, σβήνω, γράφω και αυτό όλο μέχρι …

Όταν ανήκουμε στο σύνολο, δεν έχουμε ενοχές. Ευθύμης Φιλίππου και Vasistas.

Κάθε άνθρωπος έχει κάτι που να του αρέσει πολύ να κάνει. Να το απολαμβάνει ολοκληρωτικά! Σίγουρα αν το στερούνταν θα ήταν δύσκολο να συνεχίσει να ζει. «Αν το κολύμπι με ευχαριστεί, να μην βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά» Έτσι είναι ο ιδανικός όρκος που έφτιαξε ο Ευθύμης Φιλίππου για τους Vasistas. Λόγος αναφερόμενος μόνο στο υπέρτατο εγώ μας, αφέντη της ύπαρξής μας. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να επιδώσουμε και μία ανάλογη τιμωρία στους εαυτούς μας. Ή καλύτερα σε κάποιον άλλον που μισούμε. Που δεν τον θέλουμε ή που τον θεωρούμε ψεύτη, υποκριτή. Κάποιον σίγουρα χειρότερο από εμάς. Μια τιμωρία ας πουμε όπως να του κόψουμε το νερό στο σπίτι. Πως θα ζήσει χωρίς νερό στο σπίτι; Θα είναι αναμφίβολα βασανιστικό.  Εναλλακτικά μπορούμε να του κόψουμε πολύ κοντά τα νύχια, να μπαίνουν στο κρέας και να πονάει. Οι απολογίες 4 και 5 είναι μια ιερά εξέταση της υποκειμενικότητάς μας. Κάτι που εμείς θεωρούμε σωστό ή λάθος, κάτι που επιθυμήσαμε πολύ κάποτε ή μισήσαμε αρκετά. Γι αυτές τις μικρές στιγμές, φαινομενικά ασήμαντες, γι αυτές θα …

Επιτέλους μία κωμωδία με σύγχρονο ελληνικό κείμενο. Είδαμε την Μαύρη Σαμπούκα

Ελληνική κωμωδία επιτέλους! Για να μην σχολιαστώ εθνικόφρων, ο ενθουσιασμός μου προκύπτει από ένα χαρακτηριστικό χιούμορ που μόνο εντός συνόρων μπορεί να γίνει κατανοητό. Η υπερβολή –εντός ορίων-, η ανατροπή ρόλων και η απλότητα,  όσο δύσκολη και να είναι, χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κωμωδία όπως η «Μαύρη Σαμπούκα» του Τόλη Παπαδημητρίου Ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει το κείμενο, την σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του ταξιτζή Βλάση Κουρούπα από τις Κουκουβάουνες που καταλήγει να κλέψει κατά λάθος τον πάμπλουτο μουσικοσυνθέτη Διονύση Αβέρωφ (Αντώνης Στάμος), γεγονός που οδηγεί σε μια θύελλα παρεξηγήσεων, ανατροπών και γέλιου. Μαζί με ακόμα τρεις ηθοποιούς -σε αρκετά μικρότερους ρόλους (Δημήτρης Δημάκης, Ζέτα Λιάλιου, Δημοσθένης Μπουντούρης)- έχουν το δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για κάτι παραπάνω από δύο ώρες, και το καταφέρνουν έξοχα! Με την μουσική σύμμαχο στα ευτράπελα που συμβαίνουν στο σανίδι και τα εξαιρετικά σκηνικά – κοστούμια της Νίκη Δημητρίου, βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές, από παντελώς άγνωστοι και αντίθετοι, να γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, ο ρυθμός εκρηκτικός και οι ερμηνείες μοναδικές. Το κείμενο σύγχρονο …

Συγκινητικά όμοια η Έφη Σταμούλη στο ρόλο της Σωτηρίας Μπέλλου.

Κωλόπαιδο για πολλούς της πιάτσας, η Σωτήρα όπως την φωνάζανε, έζησε την ζωή της στο τέρμα της ψυχής. Δεν έκανε πίσω ποτέ και δεν έχανε ευκαιρίες να ξεσπάει την οργή που είχε μέσα της. Μανιοκαταθλιπτική, βίωνε τα πάντα με ένταση και παρασυρόταν από έρωτες και εξαρτήσεις. Το ένα πέμπτο όσων έζησε δεν κάνει ούτε μία δικιά μας ζωή. Κατοχή, φυλακή, ξύλο, ένας γάμος λάθος, ένα παιδί που έχασε και πόσα ακόμα που ακολούθησαν την ιδιαίτερη φωνή της. «Σωτηρία με λένε», την ακούμε να φωνάζει στην νοσοκόμα (Έλλη Χατζεϊπίδου) λίγες ώρες πριν την εγχείρηση. Σε νοσοκομειακό κρεβάτι λοιπόν θα την βρούμε στη κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου, μάρτυρες της προσωπικής της πορείας μέσα από την Έφη Σταμούλη. Η ηθοποιός μοιάζει χαρακτηριστικά στην περσόνα Μπέλλου και μας πείθει για τα συναισθήματα της όπως τα έχει περιγράψει η συγγραφέας Σοφία Αδαμίδου στο βιβλίο της. Η δραματουργική επεξεργασία είναι της Χριστίνας Χατζηβασιλείου. Η ίδια σκηνοθετεί έναν σχεδόν μονόλογο με στιγμιότυπα από το παρελθόν της Μπέλλου για όσο διαρκεί το τελευταίο βράδυ πριν το χειρουργείο. Με ένταση και θυμό η Έφη …

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί. Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα Χριστοδούλου) είναι ντυμένα σαν μπαλαρίνες και ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναµη του έρωτα και την αδυναµία του πολέµου. …

Εξαιρετικά υποχθόνιες και υπέροχα εγκληματικές οι Δούλες στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Ένα κρεβάτι θανάτου σε μαύρο χρώμα και το φως  να χάνεται νωχελικά.  Λουλούδια σαπισμένα στο χώρο ανάμεσα σε νοούμενο πλούτο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού κάπου στο χρόνο. Δύο αδερφές, η Σολάνζ και η Κλερ στήνουν ένα παράξενο παιχνίδι που τις διασκεδάζει στις βαθιές απουσίες της Κυρίας. Κάνουν πρόβες για το απεχθές έγκλημα προς την ερωτεύσιμη και γοητευτικά πλούσια γυναίκα του σπιτιού. «Οι δούλες» λέγεται ότι βασίστηκε στην πραγματική ιστορία των αδερφών Παπέν και την δολοφονία που διέπραξαν στο σπίτι που εργάζονταν ως υπηρέτριες. Το θεατρικό όμως έργο γεννήθηκε από τα «βρώμικα» χέρια του Γάλλου Ζαν Ζενέ που μεγάλωσε και επέλεξε να ζει στην σαγηνευτική πλευρά των κακοποιών και όχι των διανοούμενων. Αδυναμία του μεγάλου Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ γράφει ένα μεγαλειώδες σκοτεινό και υποχθόνιο έργο για τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά και μέσα μας. Σχολιάζει την σχέση, δούλου και αφεντικού αλλά κυρίως εισέρχεται στην εσωτερική πάλη των δύο εαυτών μας. Τα δίπολα σε αυτό το έργο είναι παντού και υπερισχύουν. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όχι με τον πιο προφανή τρόπο. Πότε δεν γνωρίζεις ποιος κυριαρχεί …