Συντάκτης: Duduka Theater

Τι είναι το Μυγοφαές;

  Μια οικολογική κωμωδία για την τραγωδία της οικονομίας.   Τέσσερις φίλοι παίρνουν την τύχη στα χέρια τους δημιουργώντας μια start-up επιχείρηση. Το προϊόν τους: μια παιδική τροφή, επαναστατικά υγιεινή και οικολογική, που όμως φτιάχνεται από… προνύμφες μύγας! Το Μυγοφαές είναι μια παράσταση για τις start-up, το innovation, το entrepreneurship, για όλες αυτές τις άγνωστες λέξεις που υπόσχονται επιτυχία. Η τεχνολογία και η επιχειρηματικότητα λένε ότι αν σκεφτούμε μια καλή ιδέα μπορούμε, όχι μόνο να λύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα, αλλά να γιατρέψουμε ανθρώπους, να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και να αλλάξουμε τον κόσμο. Στο “Μυγοφαές”, οι τέσσερις 35ρηδες ήρωες του Ζοάν Γιάγκο, κουρασμένοι να αγωνίζονται απέναντι σε απολύσεις και περικοπές, συλλαμβάνουν μια καλή ιδέα – μια μεγάλη ιδέα – από αυτές που αλλάζουν τον κόσμο. Θα καταφέρουν όμως να την υλοποιήσουν; Θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος; Το “Μυγοφαές” ανέβηκε για πρώτη φορά στη Βαρκελώνη το 2017, με μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας δύο βραβεία MAX για καλύτερο συγγραφέα και για καλύτερο έργο – αποκάλυψη. Πρόκειται για ένα …

Προσπαθώ να αποτινάξω το σύνδρομο του καλού παιδιού από πάνω μου.

Η πρώτη μου θεατρική γνωριμία μαζί του ήταν στο Σκυλί του Ωρίωνα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Συγκρατώ το όνομα και τον παρακολουθώ. Νομίζω η καλύτερη στιγμή για να τον ανακρίνω είναι τώρα. Με δύο παραστάσεις να τρέχουν και συγγραφική πρεμιέρα στο θέατρο Άβατον μαζί με συν- σκηνοθεσία… Τον λες και υπερ-δραστήριο! Ο Στέφανος Παπατρέχας ζει τον πιο δημιουργικό χειμώνα και απαντάει σε ότι τον ρωτάμε.   Διάλεξες να γράψεις για μία γυναίκα που δέχθηκε την κοινωνική κατακραυγή και πλήρωσε με την ζωή της το τίμημα των επιλογών της; Τι ακριβώς σε γοητεύει στο μύθο της Φροσύνης; Διαβάζοντας για το θρύλο της Κυρά – Φροσύνης αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν το πόσα επίπεδα υπάρχουν σε αυτήν την ιστορία. Αρχικά μιλάμε για μία γυναίκα ερωτευμένη – άρα υπάρχει ο έρωτας. Είναι όμως μία παντρεμένη γυναίκα και μάλιστα με παιδιά – άρα υπάρχει η απιστία της συζύγου και μητέρας. Όλο αυτό, τώρα, συνέβη στα Γιάννενα το 1801, σε μία δηλαδή κλειστή κοινωνία – οπότε υπάρχει και το κοινωνικό επίπεδο. Η Φροσύνη, όμως, δεν απάτησε τον σύζυγό της με …

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Με λένε Έμμα – People, Places and Things

  Ναι, το ‘χω αυτό. Τίποτα δεν τελειώνω. Μαθήματα βιολί. Δίαιτες. Απόπειρες αυτοκτονίας. Τα αρχίζω αλλά ποτέ δεν τα τελειώνω.             Με το έργο του βραβευμένου βρετανού συγγραφέα Ντάνκαν ΜακΜίλαν Με λένε Έμμα, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση και σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, η Ομάδα Νάμα του Επί Κολωνώ εγκαινιάζει μια νέα περίοδο με μόνιμη πλέον παρουσία και στο Σύγχρονο Θέατρο, τη διεύθυνση του οποίου αναλαμβάνει από κοινού με την εταιρεία Λυκόφως.   Το Με λένε Έμμα (πρωτότυπος τίτλος People, PlacesandThings) είναι ένα έργο για τον αγώνα του ανθρώπου να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο. Ένα καταιγιστικό κείμενο για το σήμερα, με μια ξέφρενη στους ρυθμούς και τις εναλλαγές δραματουργία. Ένα έργο-πρόκληση, που συγκινεί καθώς τολμά να μιλήσει διεισδυτικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, για ένα θέμα τόσο σύνθετο και ακανθώδες: την εξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίεςκαι τις άγριες καταστάσεις που συνεπάγονται.   Μια νεαρή ηθοποιός, η Έμμα, ζει μια ζωή εκτός ελέγχου, μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης. Είναι νέα, έξυπνη, ταλαντούχα, θυμωμένη αλλά και εξαρτημένη από ναρκωτικές ουσίες και αλκοόλ. Θέατρο και πραγματικότητα, οι …

Μύρτος από τους 4Frontal στο Θέατρο Νέου Κόσμου

 «…-Χρόνια τό περιμέναμε, ακούστηκε από απέναντι. Η τιμωρία των αμαρτωλών είναι ημέρα έορτάσιμος. Επιτέλους, ο Θεός σας εκδικήθηκε… -Λες; Εκδικήθηκε Σταύρο μου; -Γιατί ρε Διονυσία; Αυτή δεν είναι η δουλειά του;…» Το 1939, σε μια ελληνική κωμόπολη, ο Μύρτος, οκτώ χρονών, κοιμάται εκ γενετής. Απέναντί του, η ευυπόληπτη οικογένεια Γαβριήλ. Προύχοντες και φορείς  της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Φαινομενικά καθωσπρέπει αλλά ουσιαστικά «λοιμών καθέδρα», όπως τους αποκαλούν οι απέναντι  που παρακολουθούν ηδονοβλεπτικά κάθε τους κίνηση. Μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, ονόματι Περσεφόνη, μια μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα και προσπαθεί να καλύψει ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τις κοινωνικές επιταγές, ένας πατέρας επιρρεπής στη μοιχεία και τη βία, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένας εικοσάχρονος που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα ζευγάρι υποτακτικών –βουβοί θεατές των εγκλημάτων των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της, ένας ευνούχος υποτακτικός που παλεύει να καλύψει τις «βρωμιές» τους, πριν γίνουν εφιάλτης. Ο Μύρτος ξυπνά σ’ ένα λογοτεχνικό σύμπαν που επαναπροσδιορίζει την έννοια …

O Δον Ζουαν του Μολιέρου στο Skrow Theater

Το πρόσωπο του Δον Ζουάν κατοικεί στο βλέμμα τεσσάρων ηθοποιών εναλλάσσοντας τη μορφή του όχι όμως την ανάγκη του να προκαλεί χλευάζοντας ένα σύμπαν χωρίς τέλος.   Ο Δον Ζουάν ο άνθρωπος που αναζητάει και ποθεί ακόρεστα χρησιμοποιεί κάθε επιχείρημα -χωρίς να πιστεύει κανένα- για να ικανοποιήσει την σεξουαλική του αδηφαγία.   Ο Μολιέρος σατιρίζει την φεουδαρχική αντίληψη του έρωτα σαν κυνηγιού, πλάθοντας ένα κωμικό πρόσωπο της αυλικής αριστοκρατίας της εποχής, που με την κυνική απιστία του αποφεύγει τις στοιχειώδεις ηθικές απαιτήσεις.   ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ   Επιμέλεια σκηνοθεσίας:  Νέλλη Καρρά Δραματουργία: Αλκίνοος Δωρής Σκηνογραφία / Σκηνικά κοστούμια: Δημήτρης Ταμπάκης Φωτισμός: Θωμάς Οικονομάκος   Ευχαριστούμε θερμά  τον Πάρη Μαντόπουλο και τον Θάνο Δερμάτη.   Παίζουν: Μαριλένα Γερµανού, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Κατερίνα Καλουµένου, Δήµητρα Κολοκυθά   ® Με την υποστήριξη της δραματικής σχολής «ΑΡΧΗ»       ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Πρεμιέρα: Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 21:00 Διάρκεια:  80’ Εισιτήριο: 10€ γενική είσοδος, 8€ ανέργων/ΑΜΕΑ/ομαδικό (για κρατήσεις άνω των 10 ατόμων) Διεύθυνση: Αρχελάου 5, Παγκράτι Τηλέφωνο και ώρες κρατήσεων: 210 7235 842 (ώρες 11:00 π.μ. – 14:00 …

Ελέφαντας, μια παράσταση με κεντρικό άξονα την μνήμη

Κι αν φτάνοντας στο τέλος έχεις ξεχάσει τα πάντα, ποιος μένει πίσω για να σε θυμάται;   Μια devised παράσταση με κεντρικό άξονα τη μνήμη   Η θεατρική ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ παρουσιάζει στο Θέατρο 104  την παράσταση «Ελέφαντας» από την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00.   Λίγα λόγια για την παράσταση «Ο ελέφαντας θυμάται. Ο ελέφαντας ξέρει πότε ήρθε η ώρα να πεθάνει και γι’ αυτό πηγαίνει αυτός να συναντήσει το θάνατο, πριν ο θάνατος προλάβει να τον συναντήσει. Όταν ο ελέφαντας σταματήσει να θυμάται, θυμάται μόνο ένα πράγμα. Την διαδρομή προς το θάνατο. Πρέπει να την εκτελέσει, πριν την ξεχάσει κι αυτήν. Αλλιώς θα τον προλάβει ο θάνατος. Οι υπόλοιποι ελέφαντες θυμούνται τον ελέφαντα που ξέχασε. Κι αν θυμούνται οι υπόλοιποι ελέφαντες, σημαίνει πως είναι ακόμη ελέφαντας.» Τέσσερις ελέφαντες διανύουν τη τελική διαδρομή τους προς το θάνατο, αφήνοντας ο καθένας πίσω ό, τι θυμάται από τη δική του ιστορία. Πως θυμόμαστε τους εαυτούς μας και πως θυμούνται οι άλλοι εμάς; Κι αν φτάνοντας στο τέλος έχεις ξεχάσει τα πάντα, ποιος …

Φροσύνη, μία γυναίκα που μέλλεται να πνιγεί.

Μία γυναίκα ηθοποιός καλείται, στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιασμού, να ετοιμάσει ένα μονόλογο πάνω στην Κυρά-Φροσύνη, το ιστορικό πρόσωπο-θρύλο των Ιωαννίνων που πνίγηκε από τον Αλί Πασά στη λίμνη Παμβώτιδα. Ψάχνοντας πληροφορίες και υλικό για εκείνη, βρίσκει πράγματα που τη γοητεύουν, την προκαλούν. Δοκιμάζει ρούχα, στάσεις, φωνές, αυτοσχεδιάζει πάνω στην τελευταία νύχτα της Φροσύνης, πάνω στη ζωή, το γάμο, τα παιδιά της, τον έρωτά της για τον γιο του Αλί Πασά, Μουχτάρ, τις απαιτήσεις των άλλων για εκείνη, τις απαιτήσεις του έρωτά της για Εκείνον. Πια δεν είναι η ηθοποιός, δεν είναι η Φροσύνη. Είναι μια γυναίκα δέσμια των επιθυμιών τόσο των γύρω της, όσο και των δικών της. Μια γυναίκα που της μέλλεται να πνιγεί, να μείνει στη μνήμη όλων ως αυτό που οι άλλοι κατάλαβαν για εκείνη, αφήνοντας ξεχασμένο το πραγματικό της πρόσωπο. «Η πόρνη, η γυναίκα που πρόδωσε την πατρίδα, η ξεδιάντροπη… Κι εγώ σαν ένα παιδί σε ένα σταυροδρόμι, μόνη, μετέωρη ανάμεσα σε όλα αυτά. Σαν απλός θεατής της ζωής μου»   Συντελεστές: Κείμενο: Στέφανος Παπατρέχας Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας …