Συντάκτης: Duduka Theater

«Ο Ρινόκερος» του Γιάννη Κακλέα με τον Άρη Σερβετάλη

  Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ Καμία κοινωνία δεν κατάφερε να διώξει την μελαγχολία μας. Κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να μας απελευθερώσει από την οδύνη της ζωής,τον φόβο του θανάτου, την δίψα μας για τελειότητα, την απληστία μας για υλικά αγαθά και την ανάγκη να εκλογικεύουμε τα πάντα. Πώς να αποδείξεις ένα νόημα εκεί που δεν βρίσκεις κανένα; Πώς να αποδεχτείς την «τάξη» όταν αυτή είναι συνώνυμη με την αγριάδα; ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ Στα έργα μου προσπάθησα να κάνω ορατά αυτά που κρυβόταν βαθιά μέσα μου: τον φόβο, την μετάνοια, τις τύψεις, την αποξένωση και την μοναξιά. Να παίξω με τις λέξεις. Να προεκτείνω την γλώσσα του θεάτρου. ΤΟ ΓΕΛΙΟ Μόνο το γέλιο δεν σέβεται κανένα ταμπού. Μόνο το γέλιο αναχαιτίζει την δημιουργία μιας κατάστασης ολοκληρωτισμού. Μόνο το κωμικό μπορεί να μας δώσει δύναμη να αντέξουμε την τραγωδία της ύπαρξης. Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ Η αληθινή φύση των πραγμάτων, η αλήθεια, μόνο στην φαντασία μπορεί να μας αποκαλυφθεί. Μια φαντασία που είναι πιο ρεαλιστική από τους ρεαλισμούς. Ο ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ Ο «Ρινόκερος» είναι ένα έργο που αντιτίθεται σε κάθε μαζική υστερία, …

Δικαστικό Θρίλερ στη Νομική Αθηνών

Το δικαστικό θρίλερ TERROR κάνει πρεμιέρα στην Νομική Αθηνών! Η παγκόσμια θεατρική εμπειρία του Ferdinand von Schirach, που βάζει τους θεατές στη θέση των ενόρκων να αποφασίζουν για την τελική έκβαση της δίκης, λίγες μόλις μέρες πριν την έναρξη παραστάσεων στο Θέατρο Αθηνών (14.10), παρουσιάζεται στον φυσικό του χώρο: το αμφιθέατρο Σαριπόλων, στο Παλιό Κτήριο της Νομικής Αθηνών (Σόλωνος 57). Για μια και μόνο παράσταση, παρουσία φοιτητών Νομικής και ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό. Την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου στις 19.00.

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

Old fashioned κωμωδία χωρίς νόημα.

Ένα σαλονάκι σχετικά μοντέρνο, ένα ψυγείο vintage, μια γωνιά με πλαστικά φυτά για αυλή και ένα ρομαντικό κιτς κάδρο με ηλιοβασίλεμα αναγνωρίσιμο σε πολλές κρεβατοκάμαρες μέχρι το ’90. Το σκηνικό αρκετά περιποιημένο αλλά όχι χαρακτηριστικό της εποχής. Δεκαετία του ’70, καμπάνα και ψιλοκάβαλο παντελόνι, χαίτη με φράντζα στο μαλλί και Φαραντούρη στο πικ απ. Αν και δεν έχουμε φτάσει ακόμα Απρίλιο, το σενάριο αφορά μία Κυριακή του Πάσχα στην πόλη. Το ζευγάρι Ντίνος -Μαίρη φαίνεται να εκφράζει μία μέση κατάσταση της εποχής. Ούτε και πολύ αντιστασιακοί, ούτε όμως και χουντικοί.  Λίγο να πάνε με τα νερά του πολιτεύματος για να έχουν τον ποπό τους καλυμμένο, αν και στην πραγματικότητα θα θέλανε να ζούνε κάπου μεταξύ Λονδίνο και Παρίσι. Η υπόθεση εξελίσσεται στο σπίτι του ζευγαριού όπου εισβάλλουν δυο τρία πρόσωπα της οικογένειας δημιουργώντας υποτίθεται παρεξηγήσεις που θυμίζουν θέατρο Τσιβιλίκα. Κάποιος να κρυφτεί στην κουζίνα, κάποιος να μην μπει στο σαλόνι και τέλοσπαντων μία εξάντληση πραγματική αλλά και θεατρική χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Μουσική επένδυση επιτυχημένη από ξένα και ελληνικά χιτάκια που μας έχουν (ή και όχι) …

Μετά τη θετική ανταπόκριση κοινού και κριτικών, οι Φυλές παίρνουν παράταση.

Εντυπωσιακή από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι Φυλές είναι ένα υπέροχο έργο, βαρύ και αληθινό που καθρεφτίζει την οικογενειακή δομή στην σύγχρονη εποχή και φέρνει μπροστά τα ψεγάδια της. Όσο απομακρυνόμαστε από την σκηνή, μεγαλώνουν τα όρια και η φυλή μετατρέπεται σε κοινωνία και η κοινωνία σε έθνος. Όλοι είμαστε μέλη μιας μικρότερης ή/και μεγαλύτερης φυλής και η διαφορετικότητα πότε δεν είναι εύκολα αποδεκτή και κυρίως σωστά διαχειρίσιμη, γράφει η Άννα Κάντα για την παράσταση. Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση μια σειρά ευαίσθητων θεμάτων: την απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς, τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας, την ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Ο Μπίλυ, αν και εκ γενετής κωφός, έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της διαφορετικότητάς του. Η εισβολή όμως της Σύλβιας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ανατρέπει ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Παρότι o Κρίστοφερ, ο πατέρας της οικογένειας, επιμένει πως «χωρίς τις …

Ο έρωτας σε μεταμορφώνει. Εξαιρετικό μελόδραμα με κωμικά στοιχεία.

Φως. Σκοτάδι. Ξανά σκοτάδι και πάλι φως. Ο Πάμπλο είναι τυφλός. Τυφλός εκ γενετής. Ο κόσμος του έχει όλες τις άλλες αισθήσεις εκτός από την όραση. Δεν φαίνεται να τον πειράζει όμως και πολύ γιατί έχει την Νέλα του. Η Νέλα τον αγαπάει πολύ. Του περιγράφει τα πάντα με λεπτομέρειες. Πρέπει να είναι ερωτευμένη μαζί του. Τον πήγε να γνωρίσει και την μαμά της, την Νατάλια. Η Νέλα πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του! Το φωνάζει και στην Παναγίτσα συνέχεια. Αν όμως ο Πάμπλο δει; Αν ποτέ καταφέρει και ζωντανέψει τα μάτια του θα συνεχίσει να θέλει την Νέλα; Τα μάτια του Πάμπλο Μέσιες είναι το πρώτο του έργο που μεταφράζεται στα ελληνικά και εκφράζει την δική του οπτική πάνω στον έρωτα και τη ζωή. Οι ήρωες του ιδιόρρυθμοι αφοπλίζουν με την ειλικρίνεια τους και ο έρωτας δεν φαίνεται να είναι απλά κάτι ευχάριστο αλλά κάτι που σε μεταμορφώνει. Άλλες φορές σε κάτι όμορφο, άλλες σε κάτι άβολο. Η μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ ταίριαξε απίστευτα στα χέρια του Παντελή Δεντάκη, γνωστού για την πολυμορφική …

Τι είναι το Μυγοφαές;

  Μια οικολογική κωμωδία για την τραγωδία της οικονομίας.   Τέσσερις φίλοι παίρνουν την τύχη στα χέρια τους δημιουργώντας μια start-up επιχείρηση. Το προϊόν τους: μια παιδική τροφή, επαναστατικά υγιεινή και οικολογική, που όμως φτιάχνεται από… προνύμφες μύγας! Το Μυγοφαές είναι μια παράσταση για τις start-up, το innovation, το entrepreneurship, για όλες αυτές τις άγνωστες λέξεις που υπόσχονται επιτυχία. Η τεχνολογία και η επιχειρηματικότητα λένε ότι αν σκεφτούμε μια καλή ιδέα μπορούμε, όχι μόνο να λύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα, αλλά να γιατρέψουμε ανθρώπους, να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και να αλλάξουμε τον κόσμο. Στο “Μυγοφαές”, οι τέσσερις 35ρηδες ήρωες του Ζοάν Γιάγκο, κουρασμένοι να αγωνίζονται απέναντι σε απολύσεις και περικοπές, συλλαμβάνουν μια καλή ιδέα – μια μεγάλη ιδέα – από αυτές που αλλάζουν τον κόσμο. Θα καταφέρουν όμως να την υλοποιήσουν; Θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος; Το “Μυγοφαές” ανέβηκε για πρώτη φορά στη Βαρκελώνη το 2017, με μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας δύο βραβεία MAX για καλύτερο συγγραφέα και για καλύτερο έργο – αποκάλυψη. Πρόκειται για ένα …

Προσπαθώ να αποτινάξω το σύνδρομο του καλού παιδιού από πάνω μου.

Η πρώτη μου θεατρική γνωριμία μαζί του ήταν στο Σκυλί του Ωρίωνα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Συγκρατώ το όνομα και τον παρακολουθώ. Νομίζω η καλύτερη στιγμή για να τον ανακρίνω είναι τώρα. Με δύο παραστάσεις να τρέχουν και συγγραφική πρεμιέρα στο θέατρο Άβατον μαζί με συν- σκηνοθεσία… Τον λες και υπερ-δραστήριο! Ο Στέφανος Παπατρέχας ζει τον πιο δημιουργικό χειμώνα και απαντάει σε ότι τον ρωτάμε.   Διάλεξες να γράψεις για μία γυναίκα που δέχθηκε την κοινωνική κατακραυγή και πλήρωσε με την ζωή της το τίμημα των επιλογών της; Τι ακριβώς σε γοητεύει στο μύθο της Φροσύνης; Διαβάζοντας για το θρύλο της Κυρά – Φροσύνης αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν το πόσα επίπεδα υπάρχουν σε αυτήν την ιστορία. Αρχικά μιλάμε για μία γυναίκα ερωτευμένη – άρα υπάρχει ο έρωτας. Είναι όμως μία παντρεμένη γυναίκα και μάλιστα με παιδιά – άρα υπάρχει η απιστία της συζύγου και μητέρας. Όλο αυτό, τώρα, συνέβη στα Γιάννενα το 1801, σε μία δηλαδή κλειστή κοινωνία – οπότε υπάρχει και το κοινωνικό επίπεδο. Η Φροσύνη, όμως, δεν απάτησε τον σύζυγό της με …