Συντάκτης: Duduka Theater

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Με λένε Έμμα – People, Places and Things

  Ναι, το ‘χω αυτό. Τίποτα δεν τελειώνω. Μαθήματα βιολί. Δίαιτες. Απόπειρες αυτοκτονίας. Τα αρχίζω αλλά ποτέ δεν τα τελειώνω.             Με το έργο του βραβευμένου βρετανού συγγραφέα Ντάνκαν ΜακΜίλαν Με λένε Έμμα, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση και σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, η Ομάδα Νάμα του Επί Κολωνώ εγκαινιάζει μια νέα περίοδο με μόνιμη πλέον παρουσία και στο Σύγχρονο Θέατρο, τη διεύθυνση του οποίου αναλαμβάνει από κοινού με την εταιρεία Λυκόφως.   Το Με λένε Έμμα (πρωτότυπος τίτλος People, PlacesandThings) είναι ένα έργο για τον αγώνα του ανθρώπου να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο. Ένα καταιγιστικό κείμενο για το σήμερα, με μια ξέφρενη στους ρυθμούς και τις εναλλαγές δραματουργία. Ένα έργο-πρόκληση, που συγκινεί καθώς τολμά να μιλήσει διεισδυτικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, για ένα θέμα τόσο σύνθετο και ακανθώδες: την εξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίεςκαι τις άγριες καταστάσεις που συνεπάγονται.   Μια νεαρή ηθοποιός, η Έμμα, ζει μια ζωή εκτός ελέγχου, μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης. Είναι νέα, έξυπνη, ταλαντούχα, θυμωμένη αλλά και εξαρτημένη από ναρκωτικές ουσίες και αλκοόλ. Θέατρο και πραγματικότητα, οι …

Μύρτος από τους 4Frontal στο Θέατρο Νέου Κόσμου

 «…-Χρόνια τό περιμέναμε, ακούστηκε από απέναντι. Η τιμωρία των αμαρτωλών είναι ημέρα έορτάσιμος. Επιτέλους, ο Θεός σας εκδικήθηκε… -Λες; Εκδικήθηκε Σταύρο μου; -Γιατί ρε Διονυσία; Αυτή δεν είναι η δουλειά του;…» Το 1939, σε μια ελληνική κωμόπολη, ο Μύρτος, οκτώ χρονών, κοιμάται εκ γενετής. Απέναντί του, η ευυπόληπτη οικογένεια Γαβριήλ. Προύχοντες και φορείς  της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Φαινομενικά καθωσπρέπει αλλά ουσιαστικά «λοιμών καθέδρα», όπως τους αποκαλούν οι απέναντι  που παρακολουθούν ηδονοβλεπτικά κάθε τους κίνηση. Μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, ονόματι Περσεφόνη, μια μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα και προσπαθεί να καλύψει ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τις κοινωνικές επιταγές, ένας πατέρας επιρρεπής στη μοιχεία και τη βία, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένας εικοσάχρονος που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα ζευγάρι υποτακτικών –βουβοί θεατές των εγκλημάτων των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της, ένας ευνούχος υποτακτικός που παλεύει να καλύψει τις «βρωμιές» τους, πριν γίνουν εφιάλτης. Ο Μύρτος ξυπνά σ’ ένα λογοτεχνικό σύμπαν που επαναπροσδιορίζει την έννοια …

O Δον Ζουαν του Μολιέρου στο Skrow Theater

Το πρόσωπο του Δον Ζουάν κατοικεί στο βλέμμα τεσσάρων ηθοποιών εναλλάσσοντας τη μορφή του όχι όμως την ανάγκη του να προκαλεί χλευάζοντας ένα σύμπαν χωρίς τέλος.   Ο Δον Ζουάν ο άνθρωπος που αναζητάει και ποθεί ακόρεστα χρησιμοποιεί κάθε επιχείρημα -χωρίς να πιστεύει κανένα- για να ικανοποιήσει την σεξουαλική του αδηφαγία.   Ο Μολιέρος σατιρίζει την φεουδαρχική αντίληψη του έρωτα σαν κυνηγιού, πλάθοντας ένα κωμικό πρόσωπο της αυλικής αριστοκρατίας της εποχής, που με την κυνική απιστία του αποφεύγει τις στοιχειώδεις ηθικές απαιτήσεις.   ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ   Επιμέλεια σκηνοθεσίας:  Νέλλη Καρρά Δραματουργία: Αλκίνοος Δωρής Σκηνογραφία / Σκηνικά κοστούμια: Δημήτρης Ταμπάκης Φωτισμός: Θωμάς Οικονομάκος   Ευχαριστούμε θερμά  τον Πάρη Μαντόπουλο και τον Θάνο Δερμάτη.   Παίζουν: Μαριλένα Γερµανού, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Κατερίνα Καλουµένου, Δήµητρα Κολοκυθά   ® Με την υποστήριξη της δραματικής σχολής «ΑΡΧΗ»       ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Πρεμιέρα: Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 21:00 Διάρκεια:  80’ Εισιτήριο: 10€ γενική είσοδος, 8€ ανέργων/ΑΜΕΑ/ομαδικό (για κρατήσεις άνω των 10 ατόμων) Διεύθυνση: Αρχελάου 5, Παγκράτι Τηλέφωνο και ώρες κρατήσεων: 210 7235 842 (ώρες 11:00 π.μ. – 14:00 …

Ελέφαντας, μια παράσταση με κεντρικό άξονα την μνήμη

Κι αν φτάνοντας στο τέλος έχεις ξεχάσει τα πάντα, ποιος μένει πίσω για να σε θυμάται;   Μια devised παράσταση με κεντρικό άξονα τη μνήμη   Η θεατρική ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ παρουσιάζει στο Θέατρο 104  την παράσταση «Ελέφαντας» από την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00.   Λίγα λόγια για την παράσταση «Ο ελέφαντας θυμάται. Ο ελέφαντας ξέρει πότε ήρθε η ώρα να πεθάνει και γι’ αυτό πηγαίνει αυτός να συναντήσει το θάνατο, πριν ο θάνατος προλάβει να τον συναντήσει. Όταν ο ελέφαντας σταματήσει να θυμάται, θυμάται μόνο ένα πράγμα. Την διαδρομή προς το θάνατο. Πρέπει να την εκτελέσει, πριν την ξεχάσει κι αυτήν. Αλλιώς θα τον προλάβει ο θάνατος. Οι υπόλοιποι ελέφαντες θυμούνται τον ελέφαντα που ξέχασε. Κι αν θυμούνται οι υπόλοιποι ελέφαντες, σημαίνει πως είναι ακόμη ελέφαντας.» Τέσσερις ελέφαντες διανύουν τη τελική διαδρομή τους προς το θάνατο, αφήνοντας ο καθένας πίσω ό, τι θυμάται από τη δική του ιστορία. Πως θυμόμαστε τους εαυτούς μας και πως θυμούνται οι άλλοι εμάς; Κι αν φτάνοντας στο τέλος έχεις ξεχάσει τα πάντα, ποιος …

Φροσύνη, μία γυναίκα που μέλλεται να πνιγεί.

Μία γυναίκα ηθοποιός καλείται, στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιασμού, να ετοιμάσει ένα μονόλογο πάνω στην Κυρά-Φροσύνη, το ιστορικό πρόσωπο-θρύλο των Ιωαννίνων που πνίγηκε από τον Αλί Πασά στη λίμνη Παμβώτιδα. Ψάχνοντας πληροφορίες και υλικό για εκείνη, βρίσκει πράγματα που τη γοητεύουν, την προκαλούν. Δοκιμάζει ρούχα, στάσεις, φωνές, αυτοσχεδιάζει πάνω στην τελευταία νύχτα της Φροσύνης, πάνω στη ζωή, το γάμο, τα παιδιά της, τον έρωτά της για τον γιο του Αλί Πασά, Μουχτάρ, τις απαιτήσεις των άλλων για εκείνη, τις απαιτήσεις του έρωτά της για Εκείνον. Πια δεν είναι η ηθοποιός, δεν είναι η Φροσύνη. Είναι μια γυναίκα δέσμια των επιθυμιών τόσο των γύρω της, όσο και των δικών της. Μια γυναίκα που της μέλλεται να πνιγεί, να μείνει στη μνήμη όλων ως αυτό που οι άλλοι κατάλαβαν για εκείνη, αφήνοντας ξεχασμένο το πραγματικό της πρόσωπο. «Η πόρνη, η γυναίκα που πρόδωσε την πατρίδα, η ξεδιάντροπη… Κι εγώ σαν ένα παιδί σε ένα σταυροδρόμι, μόνη, μετέωρη ανάμεσα σε όλα αυτά. Σαν απλός θεατής της ζωής μου»   Συντελεστές: Κείμενο: Στέφανος Παπατρέχας Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας …

Φυλές της Νίνα Ρέιν στο θέατρο Σταθμός

Πέντε χρόνια μετά το «Ποιός σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» ο Τάκης Τζαμαργιάς κι ο Μάνος Καρατζογιάννης συναντιούνται ξανά στο πολυβραβευμένο έργο της Νίνα Ρέιν «Φυλές» (Drama Desk Award for Outstanding Play, New York Drama Critics’ Circle Award, Off-Broadway Alliance Award – Best Play, υποψήφιο για Olivier Award), που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα με μια εξαιρετική διανομή.   Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση μια σειρά ευαίσθητων θεμάτων: την απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς, τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας, την ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Ο Μπίλυ, αν και εκ γενετής κωφός, έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της διαφορετικότητάς του. Η εισβολή όμως της Σύλβιας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ανατρέπει ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Παρότι o Κρίστοφερ, ο πατέρας της οικογένειας, επιμένει πως «χωρίς τις λέξεις δεν μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας», τα μέλη της άλλοτε μέσα από τη …

Όλοι μεγαλώνουμε σε φυλές. Ιδιοφυές έργο σε εξαιρετική απόδοση.

Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνεις να βρίσκεις λέξεις και να τις συνδυάζεις στο ανάλογο συναίσθημα. Να βάζεις ύφος, χρώμα και ένταση απαιτώντας από τους γύρω σου να σε κατανοήσουν. Κάπως έτσι η γλώσσα γίνεται το σημαντικότερο εργαλείο στη ζωή μας. Χωρίς λέξεις, όπως λέει και ο Μανώλης Μαυροματάκης στην παράσταση  Φυλές, δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε κανένα συναίσθημα. Ήχοι, λόγια, φωνές.  Πως θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε αλλιώς και πως να αγαπηθούμε τελικά; Ιδιοφυής έμπνευση της Νίνα Ρέιν, συγγραφέας του έργου, να πλάσει μια πενταμελής οικογένεια της οποίας κάθε μέλος έχει ισχυρούς και καθοριστικούς δεσμούς με τη γλώσσα. Δεμένοι ασφυκτικά σαν μία φυλή, τα μέλη της οικογένειας ψάχνουν τρόπους να συμβιώσουν, όχι πάντα ειρηνικά, μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες φυλές της κοινωνίας.  Ισχυρή προσωπικότητα ο πατέρας Μανώλης Μαυροματάκης. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός εμφανίζεται φυσικότατα ισχυρογνώμον και συχνά εριστικός σε οποιαδήποτε νέα εισβολή στην φυλή του. Κανένας ξένος δεν είναι ισάξιος να εισχωρήσει και ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει την υπεροψία του αρχηγού που μπορεί και κρίνει με αυστηρότητα όλους όσους προφανώς θεωρεί κατώτερούς του. …