All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

Old fashioned κωμωδία χωρίς νόημα.

Ένα σαλονάκι σχετικά μοντέρνο, ένα ψυγείο vintage, μια γωνιά με πλαστικά φυτά για αυλή και ένα ρομαντικό κιτς κάδρο με ηλιοβασίλεμα αναγνωρίσιμο σε πολλές κρεβατοκάμαρες μέχρι το ’90. Το σκηνικό αρκετά περιποιημένο αλλά όχι χαρακτηριστικό της εποχής. Δεκαετία του ’70, καμπάνα και ψιλοκάβαλο παντελόνι, χαίτη με φράντζα στο μαλλί και Φαραντούρη στο πικ απ. Αν και δεν έχουμε φτάσει ακόμα Απρίλιο, το σενάριο αφορά μία Κυριακή του Πάσχα στην πόλη. Το ζευγάρι Ντίνος -Μαίρη φαίνεται να εκφράζει μία μέση κατάσταση της εποχής. Ούτε και πολύ αντιστασιακοί, ούτε όμως και χουντικοί.  Λίγο να πάνε με τα νερά του πολιτεύματος για να έχουν τον ποπό τους καλυμμένο, αν και στην πραγματικότητα θα θέλανε να ζούνε κάπου μεταξύ Λονδίνο και Παρίσι. Η υπόθεση εξελίσσεται στο σπίτι του ζευγαριού όπου εισβάλλουν δυο τρία πρόσωπα της οικογένειας δημιουργώντας υποτίθεται παρεξηγήσεις που θυμίζουν θέατρο Τσιβιλίκα. Κάποιος να κρυφτεί στην κουζίνα, κάποιος να μην μπει στο σαλόνι και τέλοσπαντων μία εξάντληση πραγματική αλλά και θεατρική χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Μουσική επένδυση επιτυχημένη από ξένα και ελληνικά χιτάκια που μας έχουν (ή και όχι) …

Ο έρωτας σε μεταμορφώνει. Εξαιρετικό μελόδραμα με κωμικά στοιχεία.

Φως. Σκοτάδι. Ξανά σκοτάδι και πάλι φως. Ο Πάμπλο είναι τυφλός. Τυφλός εκ γενετής. Ο κόσμος του έχει όλες τις άλλες αισθήσεις εκτός από την όραση. Δεν φαίνεται να τον πειράζει όμως και πολύ γιατί έχει την Νέλα του. Η Νέλα τον αγαπάει πολύ. Του περιγράφει τα πάντα με λεπτομέρειες. Πρέπει να είναι ερωτευμένη μαζί του. Τον πήγε να γνωρίσει και την μαμά της, την Νατάλια. Η Νέλα πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του! Το φωνάζει και στην Παναγίτσα συνέχεια. Αν όμως ο Πάμπλο δει; Αν ποτέ καταφέρει και ζωντανέψει τα μάτια του θα συνεχίσει να θέλει την Νέλα; Τα μάτια του Πάμπλο Μέσιες είναι το πρώτο του έργο που μεταφράζεται στα ελληνικά και εκφράζει την δική του οπτική πάνω στον έρωτα και τη ζωή. Οι ήρωες του ιδιόρρυθμοι αφοπλίζουν με την ειλικρίνεια τους και ο έρωτας δεν φαίνεται να είναι απλά κάτι ευχάριστο αλλά κάτι που σε μεταμορφώνει. Άλλες φορές σε κάτι όμορφο, άλλες σε κάτι άβολο. Η μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ ταίριαξε απίστευτα στα χέρια του Παντελή Δεντάκη, γνωστού για την πολυμορφική …

Όλοι μεγαλώνουμε σε φυλές. Ιδιοφυές έργο σε εξαιρετική απόδοση.

Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνεις να βρίσκεις λέξεις και να τις συνδυάζεις στο ανάλογο συναίσθημα. Να βάζεις ύφος, χρώμα και ένταση απαιτώντας από τους γύρω σου να σε κατανοήσουν. Κάπως έτσι η γλώσσα γίνεται το σημαντικότερο εργαλείο στη ζωή μας. Χωρίς λέξεις, όπως λέει και ο Μανώλης Μαυροματάκης στην παράσταση  Φυλές, δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε κανένα συναίσθημα. Ήχοι, λόγια, φωνές.  Πως θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε αλλιώς και πως να αγαπηθούμε τελικά; Ιδιοφυής έμπνευση της Νίνα Ρέιν, συγγραφέας του έργου, να πλάσει μια πενταμελής οικογένεια της οποίας κάθε μέλος έχει ισχυρούς και καθοριστικούς δεσμούς με τη γλώσσα. Δεμένοι ασφυκτικά σαν μία φυλή, τα μέλη της οικογένειας ψάχνουν τρόπους να συμβιώσουν, όχι πάντα ειρηνικά, μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες φυλές της κοινωνίας.  Ισχυρή προσωπικότητα ο πατέρας Μανώλης Μαυροματάκης. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός εμφανίζεται φυσικότατα ισχυρογνώμον και συχνά εριστικός σε οποιαδήποτε νέα εισβολή στην φυλή του. Κανένας ξένος δεν είναι ισάξιος να εισχωρήσει και ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει την υπεροψία του αρχηγού που μπορεί και κρίνει με αυστηρότητα όλους όσους προφανώς θεωρεί κατώτερούς του. …

Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Είδαμε το Χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα.

12 Ιουνίου 2016, Ορλάντο, Φλόριντα. Στο gay bar Pulse περίπου 350 άνθρωποι διασκεδάζουν. Είναι Σάββατο βράδυ και έχουν κάθε δικαίωμα να ξεφαντώνουν, είναι νέοι και ζουν τη στιγμή  πίνοντας, χορεύοντας, βγάζοντας φωτογραφίες. Η ζωή είναι δική τους, έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους, ή μήπως δεν έχουν; Όχι όλοι γιατί στις 2 περίπου τα ξημερώματα εισβάλλει στο club ένας ένοπλος και αρχίζει να πυροβολεί στα τυφλά. Με μίσος στρέφει τα φονικά του όπλα εναντίον των ανυποψίαστων νέων και σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει, χωρίς έλεος, χωρίς διάκριση, μόνο με μίσος… Χειμώνας 2019, Αθήνα, κέντρο. Στο Μικρό θέατρο Γκλόρια συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «Το χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα, ενός από τους πιο αξιόλογους Καταλανούς συγγραφείς. Αφόρμηση για τον δημιουργό στάθηκε  η τρομοκρατική επίθεση στο Ορλάντο, μια από τις μαζικότερες δολοφονίες στην ιστορία των ΗΠΑ. Η υπόθεση του έργου είναι μια μικρή, καθημερινή ιστορία σαν αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε γεγονός και που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα. Και ενώ θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα έργο-μνημόσυνο για τα θύματα ή μια παράσταση γεμάτη διδακτισμούς και κοινωνικά σχόλια πάνω …

Όταν ανήκουμε στο σύνολο, δεν έχουμε ενοχές. Ευθύμης Φιλίππου και Vasistas.

Κάθε άνθρωπος έχει κάτι που να του αρέσει πολύ να κάνει. Να το απολαμβάνει ολοκληρωτικά! Σίγουρα αν το στερούνταν θα ήταν δύσκολο να συνεχίσει να ζει. «Αν το κολύμπι με ευχαριστεί, να μην βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά» Έτσι είναι ο ιδανικός όρκος που έφτιαξε ο Ευθύμης Φιλίππου για τους Vasistas. Λόγος αναφερόμενος μόνο στο υπέρτατο εγώ μας, αφέντη της ύπαρξής μας. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να επιδώσουμε και μία ανάλογη τιμωρία στους εαυτούς μας. Ή καλύτερα σε κάποιον άλλον που μισούμε. Που δεν τον θέλουμε ή που τον θεωρούμε ψεύτη, υποκριτή. Κάποιον σίγουρα χειρότερο από εμάς. Μια τιμωρία ας πουμε όπως να του κόψουμε το νερό στο σπίτι. Πως θα ζήσει χωρίς νερό στο σπίτι; Θα είναι αναμφίβολα βασανιστικό.  Εναλλακτικά μπορούμε να του κόψουμε πολύ κοντά τα νύχια, να μπαίνουν στο κρέας και να πονάει. Οι απολογίες 4 και 5 είναι μια ιερά εξέταση της υποκειμενικότητάς μας. Κάτι που εμείς θεωρούμε σωστό ή λάθος, κάτι που επιθυμήσαμε πολύ κάποτε ή μισήσαμε αρκετά. Γι αυτές τις μικρές στιγμές, φαινομενικά ασήμαντες, γι αυτές θα …

Επιτέλους μία κωμωδία με σύγχρονο ελληνικό κείμενο. Είδαμε την Μαύρη Σαμπούκα

Ελληνική κωμωδία επιτέλους! Για να μην σχολιαστώ εθνικόφρων, ο ενθουσιασμός μου προκύπτει από ένα χαρακτηριστικό χιούμορ που μόνο εντός συνόρων μπορεί να γίνει κατανοητό. Η υπερβολή –εντός ορίων-, η ανατροπή ρόλων και η απλότητα,  όσο δύσκολη και να είναι, χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κωμωδία όπως η «Μαύρη Σαμπούκα» του Τόλη Παπαδημητρίου Ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει το κείμενο, την σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του ταξιτζή Βλάση Κουρούπα από τις Κουκουβάουνες που καταλήγει να κλέψει κατά λάθος τον πάμπλουτο μουσικοσυνθέτη Διονύση Αβέρωφ (Αντώνης Στάμος), γεγονός που οδηγεί σε μια θύελλα παρεξηγήσεων, ανατροπών και γέλιου. Μαζί με ακόμα τρεις ηθοποιούς -σε αρκετά μικρότερους ρόλους (Δημήτρης Δημάκης, Ζέτα Λιάλιου, Δημοσθένης Μπουντούρης)- έχουν το δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για κάτι παραπάνω από δύο ώρες, και το καταφέρνουν έξοχα! Με την μουσική σύμμαχο στα ευτράπελα που συμβαίνουν στο σανίδι και τα εξαιρετικά σκηνικά – κοστούμια της Νίκη Δημητρίου, βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές, από παντελώς άγνωστοι και αντίθετοι, να γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, ο ρυθμός εκρηκτικός και οι ερμηνείες μοναδικές. Το κείμενο σύγχρονο …

Συγκινητικά όμοια η Έφη Σταμούλη στο ρόλο της Σωτηρίας Μπέλλου.

Κωλόπαιδο για πολλούς της πιάτσας, η Σωτήρα όπως την φωνάζανε, έζησε την ζωή της στο τέρμα της ψυχής. Δεν έκανε πίσω ποτέ και δεν έχανε ευκαιρίες να ξεσπάει την οργή που είχε μέσα της. Μανιοκαταθλιπτική, βίωνε τα πάντα με ένταση και παρασυρόταν από έρωτες και εξαρτήσεις. Το ένα πέμπτο όσων έζησε δεν κάνει ούτε μία δικιά μας ζωή. Κατοχή, φυλακή, ξύλο, ένας γάμος λάθος, ένα παιδί που έχασε και πόσα ακόμα που ακολούθησαν την ιδιαίτερη φωνή της. «Σωτηρία με λένε», την ακούμε να φωνάζει στην νοσοκόμα (Έλλη Χατζεϊπίδου) λίγες ώρες πριν την εγχείρηση. Σε νοσοκομειακό κρεβάτι λοιπόν θα την βρούμε στη κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου, μάρτυρες της προσωπικής της πορείας μέσα από την Έφη Σταμούλη. Η ηθοποιός μοιάζει χαρακτηριστικά στην περσόνα Μπέλλου και μας πείθει για τα συναισθήματα της όπως τα έχει περιγράψει η συγγραφέας Σοφία Αδαμίδου στο βιβλίο της. Η δραματουργική επεξεργασία είναι της Χριστίνας Χατζηβασιλείου. Η ίδια σκηνοθετεί έναν σχεδόν μονόλογο με στιγμιότυπα από το παρελθόν της Μπέλλου για όσο διαρκεί το τελευταίο βράδυ πριν το χειρουργείο. Με ένταση και θυμό η Έφη …

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί. Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα Χριστοδούλου) είναι ντυμένα σαν μπαλαρίνες και ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναµη του έρωτα και την αδυναµία του πολέµου. …

Εξαιρετικά υποχθόνιες και υπέροχα εγκληματικές οι Δούλες στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Ένα κρεβάτι θανάτου σε μαύρο χρώμα και το φως  να χάνεται νωχελικά.  Λουλούδια σαπισμένα στο χώρο ανάμεσα σε νοούμενο πλούτο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού κάπου στο χρόνο. Δύο αδερφές, η Σολάνζ και η Κλερ στήνουν ένα παράξενο παιχνίδι που τις διασκεδάζει στις βαθιές απουσίες της Κυρίας. Κάνουν πρόβες για το απεχθές έγκλημα προς την ερωτεύσιμη και γοητευτικά πλούσια γυναίκα του σπιτιού. «Οι δούλες» λέγεται ότι βασίστηκε στην πραγματική ιστορία των αδερφών Παπέν και την δολοφονία που διέπραξαν στο σπίτι που εργάζονταν ως υπηρέτριες. Το θεατρικό όμως έργο γεννήθηκε από τα «βρώμικα» χέρια του Γάλλου Ζαν Ζενέ που μεγάλωσε και επέλεξε να ζει στην σαγηνευτική πλευρά των κακοποιών και όχι των διανοούμενων. Αδυναμία του μεγάλου Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ γράφει ένα μεγαλειώδες σκοτεινό και υποχθόνιο έργο για τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά και μέσα μας. Σχολιάζει την σχέση, δούλου και αφεντικού αλλά κυρίως εισέρχεται στην εσωτερική πάλη των δύο εαυτών μας. Τα δίπολα σε αυτό το έργο είναι παντού και υπερισχύουν. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όχι με τον πιο προφανή τρόπο. Πότε δεν γνωρίζεις ποιος κυριαρχεί …