All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Να πιεστείτε για να την αντέξετε. «Στέλλα Κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη

Είσαι θεατής ενός οικογενειακού καβγά χωρίς τέλος. Βρίσκεσαι συνεχώς στο σαλόνι και εσύ όπως όλα τα μέλη της οικογένειας. Τα φώτα που άλλες φορές σβήνουν για να αναδείξουν την θεατρική πράξη, αυτή τη φορά είναι ανοιχτά και σε προδίδουν. Οι ηθοποιοί μπορούν να σε δουν όπως ακριβώς τους βλέπεις και εσύ.  Η συνθήκη που τοποθετεί το θέατρο ο Γιάννης Οικονομίδης είναι η ίδια που γνωρίζουμε και στις ταινίες του.  Το έργο «Στέλλα Κοιμήσου» ανοίγει ένα πεδίο ενδοοικογενειακής σύγκρουσης που μοιάζει με κοινωνικό πείραμα. Το story επίτηδες βαρετό χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να είναι σενάριο ελληνικής ταινίας ή λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Δεν μας απασχολεί η πλοκή τόσο όσο η ένταση του λόγου, οι ίδιες οι λέξεις που αποφασίζει ο Βαγγέλης Μουρίκης να επιμεληθεί. Η κόρη Στέλλα θέλει να εξομολογηθεί στην οικογένεια της τον κρυφό δεσμό με τον Πίκο και την ματαίωση του επερχόμενου αρραβώνα με τον γιο ενός πολιτικού προσώπου. Η υπερένταση της υποδηλώνει φόβο αλλά μέχρι τα μισά της παράστασης είναι όλα ελεύθερα. Μπορούν όλοι να ειρωνευτούν, να επιβληθούν, να βρίσουν. Η παρουσία του πατέρα …

Ο Άρης Σερβετάλης ξανά στη σκηνή.Ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλά μία παράσταση.

Σαν αγριόχορτο εμφανίστηκε, παράσταση σε κλειστό χώρο, για λίγες μέρες στη καρδιά του καλοκαιριού και παρόλα αυτά ρούφηξε το Αθηναϊκό κοινό δημιουργώντας ιδιαίτερες εντυπώσεις. Δεν περιμέναμε λιγότερα από την ομάδα της Έφης Μπίρμπα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη. Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» γιατί περί performance πρόκειται, μετά από τα sold out του περασμένου Ιουλίου επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για 10 μόνο παραστάσεις. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται …

Χειλάκης, Μαξίμου και Σαράντης σε όλους τους ρόλους της «Αντιγόνης»

Θέρος και νύχτα συνυφαίνονται χρόνια με το αρχαίο δράμα στα πέτρινα θέατρα του τόπου μας.  Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα εξ αυτών, ίσως το πιο δημοφιλές σε όλες τις γενιές, φέτος παρουσιάζεται από τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον  Μανώλη Δούνια. Δυο τους σκηνοθετούν με βάση την καθαρότητα του κειμένου. Δεν δοκιμάζουν να εντυπωσιάσουν ή να προκαλέσουν παρά επιχειρούν να μεταφέρουν την τραγωδία της Αντιγόνης στο κόσμο απλά και διακριτικά. Ήσυχη σκηνοθεσία με λίγα σκηνικά, μονόχρωμη και ταπεινή μπροστά στο κείμενο, απ΄ότι φαίνεται σκόπιμα. Ο Αιμιλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και ο Μιχάλης Σαράντης είναι οι τρείς ηθοποιοί που θα μοιράσουν τους ρόλους πλαισιώνοντας τον χορό. Στον μύθο των Λαβδακιδών συναντάμε τα δύο αδέρφια Ετεοκλή και Πολυνείκη, γιους του Οιδίποδα να μάχονται για την εξουσία μέχρι και τον θάνατό τους. Αλληλοσκοτώνονται και την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο θείος των παιδιών Κρέων όπου και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη ως τραγική τιμωρία για την εχθρική στάση στον τόπο του. Η Αντιγόνη όμως αποφασίζει να παραβλέψει τις εντολές και να θάψει τον αδερφό της χωρίς να φοβάται …

Παραισθησιογόνος Δον Κιχώτης με τον Άρη Σερβετάλη.

23ο Κεφάλαιο 2ο Βιβλίο. Ο ιππότης κατακρημνίζεται στη σπηλιά του Μοντεσίνου και βιώνει ένα ενύπνιο παραλήρημα. Ο Δον Κιχώτης κρεμάμενος στον πάτο της σπηλιάς προσγειώνεται σε έναν άλλο κόσμο. Ελάχιστος φωτισμός βοηθάει αρχικά στο να αντιληφθούμε την ύπαρξη μάλλον παιδιών που τρέχουν ακανόνιστα γύρω του. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται με την αποτυχία στην περίπτωση του Δον Κιχώτη. Συνδέεται με κάτι άλλο μεγαλύτερο και δυνατότερο κάθε φορά. Κάτι που μπορεί ίσως να μοιάζει και στον …

Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα μαγεύουν στο θέατρο Σταθμός.

Δύο υπέροχοι, ολοζώντανοι, καυτοί μονόλογοι ερωτικής απογοήτευσης να γελάς και να κλαις παράλληλα. Ένας ο καραφλομπέκατσος 50άρης, προσφάτως χωρισμένος και μία η Σπυριδούλα με την ζήλεια για την καινούργια κοντή κατάκτηση του πρώην κύριου Άρη μας. Αυτοί οι δύο είναι πάνω κάτω, μέσες άκρες οι χαρακτήρες της Λένας Κιτσοπούλου που πήραν διάσταση στη σκηνή με μίνιμαλ έξυπνο και πρακτικό ντεκόρ σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Τι γοητευτικό όμως έχουν οι δύο αυτοί χαρακτήρες και έχουν ήδη έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στην Αθηναϊκή σκηνή; Ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.  Πρώτος στο παραλήρημα μοναξιάς, ανάμεσα σε κούτες βαριές σαν πέτρες, προσπαθεί να πείσει το κοινό πόσο καλύτερα νιώθει τώρα που χώρισε. Όσο χτυπάει τον φραπέ με μανία παραμιλά για την πρώην του, για τον Μπάχ, για το νέο του διαμέρισμα με  νευρικό στυλ και αυτοσαρκασμό. Μας εκπροσωπεί στο απόγειο της απελπισίας του αναζητώντας ένα κάποιο συναίσθημα ενώ εστιάζει στο  καινούργιο του μπάνιο. Ναι στο μπάνιο! Το μπάνιο με αυτά τα λουλουδάτα μπλέ πλακάκια που κι αν έχουμε σιχαθεί στην ελληνική διακόσμηση του ‘60 μαζί με τον αξιολάτρευτο και πρακτικό …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Όταν οι νέοι του 21ου αιώνα συναντούν τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα του 16ου αιώνα.

Πρωινό συννεφιασμένης Παρασκευής και 200 περίπου έφηβοι στην οδό Πατησίων γελάνε, καπνίζουν, βγάζουν selfies, γκρινιάζουν ότι πεινάνε… Τα γνωστά δηλαδή πριν από μια εκπαιδευτική επίσκεψη. Όχι όμως μια τυχαία επίσκεψη. Θα παρακολουθήσουν σαιξπηρική τραγωδία, λίγο διαφορετική αλλά σαιξπηρική τραγωδία. Ας τρέξουμε λίγο το χρόνο και ας τους παρατηρήσουμε δυο ώρες μετά στο ίδιο σημείο, στην οδό Πατησίων. Τα γέλια παραμένουν, η γκρίνια επίσης και εννοείται οι selfies. Κάτι όμως  έχει αλλάξει… Τα παιδιά αυτά, μαθητές ενός «δύσκολου» σχολείου μιας «δύσκολης» γειτονιάς της Αττικής, βαπτίστηκαν λίγη ώρα πριν στην κολυμπήθρα της θεατρικής μέθεξης. Μαγεύτηκαν από το θέατρο, από το λόγο του Σαίξπηρ, από την καταπληκτική δουλειά μιας ομάδας νέων ανθρώπων, της ομάδας Ιδέα που εδώ και πέντε χρόνια παρουσιάζει με αμείωτο μεράκι το πιο γνωστό έργο του μεγάλου δραματουργού, Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Μόνο που αυτός ο Ρωμαίος και αυτή η Ιουλιέτα είναι μόνο για δύο, για τον Κωνσταντίνο Μπιμπή και την Αθηνά Μουστάκα, τους δύο υπερταλαντούχους ηθοποιούς που καλούνται να παρουσιάσουν επί σκηνής όλα τα πρόσωπα του έργου, σε ένα ξέφρενο παιχνίδι παρενδυσίας, εναλλαγής …

Είδαμε με τα μάτια του έρωτα στο Skrowtheater και περιμένουμε και εμείς την έκλειψη.

Λίγο καιρό πριν εδώ στη DUDUKA σας επισημάναμε τρεις ξεχωριστές ερωτιάρικες παραστάσεις που δεν θα έπρεπε να χάσει κανένας χίπστερ ή όχι χίπστερ Αθηναίος. Εκεί λοιπόν που η πιάτσα θέλει να πίνει το βραδινό ποτό της, το  Skrowtheater απλώνει βαθιά τις ρίζες του και μας συντείνει για φέτος  κάτι που θυμίζει σαιξπηρικό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η ιστορία μας λίγο διαφορετική από το γνώριμο παραμύθι με ζωντανή όμως την γοητευτική ατμόσφαιρα του έρωτα. Η ονειρική πλάνη που στον Σαίξπηρ προέρχεται από τα μεσαιωνικά δαιμόνια και ξωτικά, στην περίπτωσή μας έρχεται από κάτι περισσότερο επιστημονικό και αποδεκτό για την εποχή μας. Την έκλειψη ηλίου. Οι χαρακτήρες παραμένουν 6 στον αριθμό. Ανάμεσά τους ο ορθολογιστής γιατρός που θα παντρευτεί την όμορφη κοπέλα του.  Το αγαπημένο ζευγάρι, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, καλωσορίζει δύο φιλικά ζευγάρια, το ένα διαφορετικό από το άλλο. Οι δύο πρώτοι χρόνια σε γάμο και οι άλλοι δύο ελεύθεροι και παιχνιδιάρηδες. Η έκλειψη θα αποκαλύψει ένα μεθύσι αισθήσεων που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν τα ίδια υπάρχοντα σχέδια τους για την ζωή. Ο  έρωτας …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά.. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα μέσα σε ένα άγχος που όλο και μεγαλώνει. Το έργο μένει πιστό στον συγγραφέα που δεν προχωρά σε βαθιά ψυχολογική ανάλυση των πρωταγωνιστή του, πάρα …