All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Σε λίγο θα γίνουμε όλοι Ρινόκεροι.

Κάποιες φορές δε νιώθετε να στεγνώνει ο λαιμός σας και να μην μπορείτε να καταπιείτε; Να μαζεύεται το σάλιο στο στόμα και να μην κατεβαίνει; Να σε πνίγει και να μην μπορείς να προχωρήσεις φυσικά στην επόμενή σου σκέψη. Τρομερό δεν είναι να πρέπει να δίνεις εντολή στον εαυτό σου για κάτι τόσο απλό;  Κατάπιε! Κατάπιε! Σαν να αναστέλλεται η ανθρώπινη λειτουργία σταδιακά. Εμένα μου συμβαίνει συχνά. Χάνομαι από το περιβάλλον μου και βλέπω ανθρώπους να κάνουν κινήσεις αφύσικες. Δάχτυλα που πάνε πάνω κάτω σε οθόνες. Κεφάλια να κρέμονται από τον αυχένα. Μάτια να μεγαλώνουν μπροστά σε φως. Λέξεις. Λέξεις, φράσεις, τίτλοι παντού με κρυφά μηνύματα. Ήχοι επαναλαμβανόμενοι από πλήκτρα, στα κουδούνια. Πολλά κουδούνια. Όλοι δείχνουν να γνωρίζουν. Μασουλάνε τις πληροφορίες και φτύνουν γνώμες για τα πάντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι η ταχύτητα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Τόσο φευγαλέα. Όλοι είναι σε μία διαρκή κίνηση. Ένα τρέξιμο ασύλληπτο. Ένα κυνηγητό συνεχόμενο προς κάτι ανικανοποίητο. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο διαβάζω πληροφορίες για διάφορα ζώα της ζούγκλας. Με χαλαρώνει. Ξέρατε …

Εσείς τι ξέρετε για τους ρινόκερους;

Κάποιες φορές δε νιώθετε να στεγνώνει ο λαιμός σας και να μην μπορείτε να καταπιείτε; Να μαζεύεται το σάλιο στο στόμα και να μην κατεβαίνει; Να σε πνίγει και να μην μπορείς να προχωρήσεις φυσικά στην επόμενή σου σκέψη. Τρομερό δεν είναι να πρέπει να δίνεις εντολή στον εαυτό σου για κάτι τόσο απλό;  Κατάπιε! Κατάπιε! Σαν να αναστέλλεται η ανθρώπινη λειτουργία σταδιακά. Εμένα μου συμβαίνει συχνά. Χάνομαι από το περιβάλλον μου και βλέπω ανθρώπους να κάνουν κινήσεις αφύσικες. Δάχτυλα που πάνε πάνω κάτω σε οθόνες. Κεφάλια να κρέμονται από τον αυχένα. Μάτια να μεγαλώνουν μπροστά σε φως. Λέξεις. Λέξεις, φράσεις, τίτλοι παντού με μηνύματα. Ήχοι επαναλαμβανόμενοι από πλήκτρα και κουδούνια. Πολλά κουδούνια. Όλοι δείχνουν να γνωρίζουν. Μασουλάνε τις πληροφορίες και φτύνουν γνώμες για τα πάντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι η ταχύτητα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Τόσο φευγαλέα. Όλοι είναι σε μία διαρκή κίνηση. Ένα τρέξιμο ασύλληπτο. Ένα κυνηγητό συνεχόμενο προς κάτι ανικανοποίητο. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο διαβάζω πληροφορίες για διάφορα ζώα της ζούγκλας. Με χαλαρώνει. Ξέρατε …

Οι θεατές πρέπει να φοβηθούν για να καταλάβουν

ΗΙV «Απόψε, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την υπόθεση της  Επίφανι Γκούντμαν. Είναι η Νιγηριανή πόρνη που αυτοκτόνησε το 2013 στην Αθήνα. Δέκα μέρες πριν βγάλανε την φωτογραφία της στην δημοσιότητα για να μας ενημερώσουν πως έχει τον ιο του HIV.. Για λόγους Δημόσιας Υγείας… Δέκα μέρες μετά αυτοκτόνησε στο Κατάστημα Προσωρινής Κράτησης. Φυλακή είναι – αλλά έτσι το λένε επίσημα: Κατάστημα. Είχε γίνει μεγάλος σαματάς τότε. Το θυμάστε, σωστά; Το Υπουργείο είχε δώσει στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες με τις πόρνες που είχαν τον ιό του AIDS. Για να τις δούνε οι πελάτες τους και να πάνε να κάνουν εξέταση. Οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα ξεσηκώθηκαν. Είπαν για διαπόμπευση. Είπαν πολλά. Πολύς κόσμος πήρε το μέρος τους. Ανθρωπιστικές οργανώσεις, φορείς για τα δικαιώματα των γυναικών και τέτοια. Μετά το πράγμα έκατσε… Όμως, το είπαμε και πριν, τώρα πια μπορούμε να μαθαίνουμε όσα δεν μπορούμε να διανοηθούμε. Πλέον όλοι έχουμε κινητά. Ό,τι και να μας πούνε, το ψάχνουμε στο Google. Δεν δικαιούμαστε να λέμε “αδιανόητη δυστυχία”. Οφείλουμε να την διανοηθούμε.» Γεγονότα Το κορίτσι αυτό …

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

Old fashioned κωμωδία χωρίς νόημα.

Ένα σαλονάκι σχετικά μοντέρνο, ένα ψυγείο vintage, μια γωνιά με πλαστικά φυτά για αυλή και ένα ρομαντικό κιτς κάδρο με ηλιοβασίλεμα αναγνωρίσιμο σε πολλές κρεβατοκάμαρες μέχρι το ’90. Το σκηνικό αρκετά περιποιημένο αλλά όχι χαρακτηριστικό της εποχής. Δεκαετία του ’70, καμπάνα και ψιλοκάβαλο παντελόνι, χαίτη με φράντζα στο μαλλί και Φαραντούρη στο πικ απ. Αν και δεν έχουμε φτάσει ακόμα Απρίλιο, το σενάριο αφορά μία Κυριακή του Πάσχα στην πόλη. Το ζευγάρι Ντίνος -Μαίρη φαίνεται να εκφράζει μία μέση κατάσταση της εποχής. Ούτε και πολύ αντιστασιακοί, ούτε όμως και χουντικοί.  Λίγο να πάνε με τα νερά του πολιτεύματος για να έχουν τον ποπό τους καλυμμένο, αν και στην πραγματικότητα θα θέλανε να ζούνε κάπου μεταξύ Λονδίνο και Παρίσι. Η υπόθεση εξελίσσεται στο σπίτι του ζευγαριού όπου εισβάλλουν δυο τρία πρόσωπα της οικογένειας δημιουργώντας υποτίθεται παρεξηγήσεις που θυμίζουν θέατρο Τσιβιλίκα. Κάποιος να κρυφτεί στην κουζίνα, κάποιος να μην μπει στο σαλόνι και τέλοσπαντων μία εξάντληση πραγματική αλλά και θεατρική χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Μουσική επένδυση επιτυχημένη από ξένα και ελληνικά χιτάκια που μας έχουν (ή και όχι) …

Ο έρωτας σε μεταμορφώνει. Εξαιρετικό μελόδραμα με κωμικά στοιχεία.

Φως. Σκοτάδι. Ξανά σκοτάδι και πάλι φως. Ο Πάμπλο είναι τυφλός. Τυφλός εκ γενετής. Ο κόσμος του έχει όλες τις άλλες αισθήσεις εκτός από την όραση. Δεν φαίνεται να τον πειράζει όμως και πολύ γιατί έχει την Νέλα του. Η Νέλα τον αγαπάει πολύ. Του περιγράφει τα πάντα με λεπτομέρειες. Πρέπει να είναι ερωτευμένη μαζί του. Τον πήγε να γνωρίσει και την μαμά της, την Νατάλια. Η Νέλα πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του! Το φωνάζει και στην Παναγίτσα συνέχεια. Αν όμως ο Πάμπλο δει; Αν ποτέ καταφέρει και ζωντανέψει τα μάτια του θα συνεχίσει να θέλει την Νέλα; Τα μάτια του Πάμπλο Μέσιες είναι το πρώτο του έργο που μεταφράζεται στα ελληνικά και εκφράζει την δική του οπτική πάνω στον έρωτα και τη ζωή. Οι ήρωες του ιδιόρρυθμοι αφοπλίζουν με την ειλικρίνεια τους και ο έρωτας δεν φαίνεται να είναι απλά κάτι ευχάριστο αλλά κάτι που σε μεταμορφώνει. Άλλες φορές σε κάτι όμορφο, άλλες σε κάτι άβολο. Η μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ ταίριαξε απίστευτα στα χέρια του Παντελή Δεντάκη, γνωστού για την πολυμορφική …

Όλοι μεγαλώνουμε σε φυλές. Ιδιοφυές έργο σε εξαιρετική απόδοση.

Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνεις να βρίσκεις λέξεις και να τις συνδυάζεις στο ανάλογο συναίσθημα. Να βάζεις ύφος, χρώμα και ένταση απαιτώντας από τους γύρω σου να σε κατανοήσουν. Κάπως έτσι η γλώσσα γίνεται το σημαντικότερο εργαλείο στη ζωή μας. Χωρίς λέξεις, όπως λέει και ο Μανώλης Μαυροματάκης στην παράσταση  Φυλές, δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε κανένα συναίσθημα. Ήχοι, λόγια, φωνές.  Πως θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε αλλιώς και πως να αγαπηθούμε τελικά; Ιδιοφυής έμπνευση της Νίνα Ρέιν, συγγραφέας του έργου, να πλάσει μια πενταμελής οικογένεια της οποίας κάθε μέλος έχει ισχυρούς και καθοριστικούς δεσμούς με τη γλώσσα. Δεμένοι ασφυκτικά σαν μία φυλή, τα μέλη της οικογένειας ψάχνουν τρόπους να συμβιώσουν, όχι πάντα ειρηνικά, μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες φυλές της κοινωνίας.  Ισχυρή προσωπικότητα ο πατέρας Μανώλης Μαυροματάκης. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός εμφανίζεται φυσικότατα ισχυρογνώμον και συχνά εριστικός σε οποιαδήποτε νέα εισβολή στην φυλή του. Κανένας ξένος δεν είναι ισάξιος να εισχωρήσει και ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει την υπεροψία του αρχηγού που μπορεί και κρίνει με αυστηρότητα όλους όσους προφανώς θεωρεί κατώτερούς του. …

Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Είδαμε το Χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα.

12 Ιουνίου 2016, Ορλάντο, Φλόριντα. Στο gay bar Pulse περίπου 350 άνθρωποι διασκεδάζουν. Είναι Σάββατο βράδυ και έχουν κάθε δικαίωμα να ξεφαντώνουν, είναι νέοι και ζουν τη στιγμή  πίνοντας, χορεύοντας, βγάζοντας φωτογραφίες. Η ζωή είναι δική τους, έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους, ή μήπως δεν έχουν; Όχι όλοι γιατί στις 2 περίπου τα ξημερώματα εισβάλλει στο club ένας ένοπλος και αρχίζει να πυροβολεί στα τυφλά. Με μίσος στρέφει τα φονικά του όπλα εναντίον των ανυποψίαστων νέων και σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει, χωρίς έλεος, χωρίς διάκριση, μόνο με μίσος… Χειμώνας 2019, Αθήνα, κέντρο. Στο Μικρό θέατρο Γκλόρια συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «Το χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα, ενός από τους πιο αξιόλογους Καταλανούς συγγραφείς. Αφόρμηση για τον δημιουργό στάθηκε  η τρομοκρατική επίθεση στο Ορλάντο, μια από τις μαζικότερες δολοφονίες στην ιστορία των ΗΠΑ. Η υπόθεση του έργου είναι μια μικρή, καθημερινή ιστορία σαν αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε γεγονός και που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα. Και ενώ θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα έργο-μνημόσυνο για τα θύματα ή μια παράσταση γεμάτη διδακτισμούς και κοινωνικά σχόλια πάνω …