All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος; Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. …

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.   Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση …

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει; Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται …

Οι Χιονάνοι στο Θέατρο Πόρτα λέγονται Κούρτογλου.

Παραμύθι δίχως αλήθειες δεν έχει σκοπό και όποιος μεγάλωσε με ψέμματα, ψέμματα αναζήτησε και στην ενηλικίωση του. Η Χιονάτη είναι άλλωστε κι αυτή ένα κανονικό κορίτσι όπως όλα τα άλλα. Σε αυτήν εδώ την ιστορία έχει όνομα. Την λένε Άννυ. Ζει και στέκεται από την μία πλευρά της σκηνής ακριβώς αντίθετα από αυτή που ζει και στέκεται η μητριά της. Δυο τους θα έλεγε κανείς ότι συμβολίζουν  το καλό και το κακό μα στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι μονόπλευρος. Και οι δυο αυτές υπάρξεις έχουν τις αδυναμίες τους, τις επιθυμίες τους και τις επιλογές τους. Οι επιλογές αυτές είναι που θα καθορίσουν και τις προσωπικές τους ευτυχίες καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής. Οι μικροί θεατές βλέπουν παράλληλα τα βαθειά συναισθήματα και των δύο υπάρξεων. Η μεν «κακιά» μητριά που επιβάλλει τον φόβο για να κερδίσει αφοσίωση και να καλύψει την δικιά της ανασφάλεια και η δε «καλή» χιονάτη που με υπεροψία επιβάλλει τις επιθυμίες της χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους γύρω της.  Τα παιδιά θα γνωρίσουν δύο ξεχωριστές κοπέλες που αλληλοσπαράζονται ζηλεύοντας η μία την άλλη …

Να πιεστείτε για να την αντέξετε. «Στέλλα Κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη

Είσαι θεατής ενός οικογενειακού καβγά χωρίς τέλος. Βρίσκεσαι συνεχώς στο σαλόνι και εσύ όπως όλα τα μέλη της οικογένειας. Τα φώτα που άλλες φορές σβήνουν για να αναδείξουν την θεατρική πράξη, αυτή τη φορά είναι ανοιχτά και σε προδίδουν. Οι ηθοποιοί μπορούν να σε δουν όπως ακριβώς τους βλέπεις και εσύ.  Η συνθήκη που τοποθετεί το θέατρο ο Γιάννης Οικονομίδης είναι η ίδια που γνωρίζουμε και στις ταινίες του.  Το έργο «Στέλλα Κοιμήσου» ανοίγει ένα πεδίο ενδοοικογενειακής σύγκρουσης που μοιάζει με κοινωνικό πείραμα. Το story επίτηδες βαρετό χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να είναι σενάριο ελληνικής ταινίας ή λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Δεν μας απασχολεί η πλοκή τόσο όσο η ένταση του λόγου, οι ίδιες οι λέξεις που αποφασίζει ο Βαγγέλης Μουρίκης να επιμεληθεί. Η κόρη Στέλλα θέλει να εξομολογηθεί στην οικογένεια της τον κρυφό δεσμό με τον Πίκο και την ματαίωση του επερχόμενου αρραβώνα με τον γιο ενός πολιτικού προσώπου. Η υπερένταση της υποδηλώνει φόβο αλλά μέχρι τα μισά της παράστασης είναι όλα ελεύθερα. Μπορούν όλοι να ειρωνευτούν, να επιβληθούν, να βρίσουν. Η παρουσία του πατέρα …

Ο Άρης Σερβετάλης ξανά στη σκηνή.Ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλά μία παράσταση.

Σαν αγριόχορτο εμφανίστηκε, παράσταση σε κλειστό χώρο, για λίγες μέρες στη καρδιά του καλοκαιριού και παρόλα αυτά ρούφηξε το Αθηναϊκό κοινό δημιουργώντας ιδιαίτερες εντυπώσεις. Δεν περιμέναμε λιγότερα από την ομάδα της Έφης Μπίρμπα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη. Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» γιατί περί performance πρόκειται, μετά από τα sold out του περασμένου Ιουλίου επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για 10 μόνο παραστάσεις. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται …

Χειλάκης, Μαξίμου και Σαράντης σε όλους τους ρόλους της «Αντιγόνης»

Θέρος και νύχτα συνυφαίνονται χρόνια με το αρχαίο δράμα στα πέτρινα θέατρα του τόπου μας.  Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα εξ αυτών, ίσως το πιο δημοφιλές σε όλες τις γενιές, φέτος παρουσιάζεται από τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον  Μανώλη Δούνια. Δυο τους σκηνοθετούν με βάση την καθαρότητα του κειμένου. Δεν δοκιμάζουν να εντυπωσιάσουν ή να προκαλέσουν παρά επιχειρούν να μεταφέρουν την τραγωδία της Αντιγόνης στο κόσμο απλά και διακριτικά. Ήσυχη σκηνοθεσία με λίγα σκηνικά, μονόχρωμη και ταπεινή μπροστά στο κείμενο, απ΄ότι φαίνεται σκόπιμα. Ο Αιμιλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και ο Μιχάλης Σαράντης είναι οι τρείς ηθοποιοί που θα μοιράσουν τους ρόλους πλαισιώνοντας τον χορό. Στον μύθο των Λαβδακιδών συναντάμε τα δύο αδέρφια Ετεοκλή και Πολυνείκη, γιους του Οιδίποδα να μάχονται για την εξουσία μέχρι και τον θάνατό τους. Αλληλοσκοτώνονται και την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο θείος των παιδιών Κρέων όπου και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη ως τραγική τιμωρία για την εχθρική στάση στον τόπο του. Η Αντιγόνη όμως αποφασίζει να παραβλέψει τις εντολές και να θάψει τον αδερφό της χωρίς να φοβάται …

Παραισθησιογόνος Δον Κιχώτης με τον Άρη Σερβετάλη.

23ο Κεφάλαιο 2ο Βιβλίο. Ο ιππότης κατακρημνίζεται στη σπηλιά του Μοντεσίνου και βιώνει ένα ενύπνιο παραλήρημα. Ο Δον Κιχώτης κρεμάμενος στον πάτο της σπηλιάς προσγειώνεται σε έναν άλλο κόσμο. Ελάχιστος φωτισμός βοηθάει αρχικά στο να αντιληφθούμε την ύπαρξη μάλλον παιδιών που τρέχουν ακανόνιστα γύρω του. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται με την αποτυχία στην περίπτωση του Δον Κιχώτη. Συνδέεται με κάτι άλλο μεγαλύτερο και δυνατότερο κάθε φορά. Κάτι που μπορεί ίσως να μοιάζει και στον …

Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα μαγεύουν στο θέατρο Σταθμός.

Δύο υπέροχοι, ολοζώντανοι, καυτοί μονόλογοι ερωτικής απογοήτευσης να γελάς και να κλαις παράλληλα. Ένας ο καραφλομπέκατσος 50άρης, προσφάτως χωρισμένος και μία η Σπυριδούλα με την ζήλεια για την καινούργια κοντή κατάκτηση του πρώην κύριου Άρη μας. Αυτοί οι δύο είναι πάνω κάτω, μέσες άκρες οι χαρακτήρες της Λένας Κιτσοπούλου που πήραν διάσταση στη σκηνή με μίνιμαλ έξυπνο και πρακτικό ντεκόρ σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Τι γοητευτικό όμως έχουν οι δύο αυτοί χαρακτήρες και έχουν ήδη έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στην Αθηναϊκή σκηνή; Ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.  Πρώτος στο παραλήρημα μοναξιάς, ανάμεσα σε κούτες βαριές σαν πέτρες, προσπαθεί να πείσει το κοινό πόσο καλύτερα νιώθει τώρα που χώρισε. Όσο χτυπάει τον φραπέ με μανία παραμιλά για την πρώην του, για τον Μπάχ, για το νέο του διαμέρισμα με  νευρικό στυλ και αυτοσαρκασμό. Μας εκπροσωπεί στο απόγειο της απελπισίας του αναζητώντας ένα κάποιο συναίσθημα ενώ εστιάζει στο  καινούργιο του μπάνιο. Ναι στο μπάνιο! Το μπάνιο με αυτά τα λουλουδάτα μπλέ πλακάκια που κι αν έχουμε σιχαθεί στην ελληνική διακόσμηση του ‘60 μαζί με τον αξιολάτρευτο και πρακτικό …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …