All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά.. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα μέσα σε ένα άγχος που όλο και μεγαλώνει. Το έργο μένει πιστό στον συγγραφέα που δεν προχωρά σε βαθιά ψυχολογική ανάλυση των πρωταγωνιστή του, πάρα …

Τον είδαμε και εμείς τον Ρομπ στη Στέγη.

Κόκκινα τριαντάφυλλα; Ωραίο! Υπεροψία; Άσχημο! Πορτοκάλια; Ωραίο! Ωραίο κι όταν τα ξεφλουδίζουν στη σκηνή και μυρίζει όλη η Στέγη πορτοκάλι. Ωραίο ακόμα και όταν τα ρουφάνε με μικρόφωνα και ακούγεται το αδηφάγο ξεζούμισμά τους. Brilliant Δημήτρη Καρατζά, ξύπνησες τις αισθήσεις. Το trailer ήταν λευκό και μαύρο. Η σκηνική όμως παρουσία πολύχρωμη και λαμπυρίζουσα. Έκπληξη για το κοινό. Αναγεννησιακός καμβάς ο μυστικός τους δείπνος, το ίδιο και το όργιο των ομιλούντων καθώς ξεγυμνώνονται. Δεν είναι η πρώτη φορά, όχι! Βλέπουμε συχνά όργια στην σκηνή προς μία εκτόνωση αλλά αυτό ήταν οπτικός οργασμός ισορροπίας κινήσεων χρωμάτων και υφών.Επιπλέον;  Σκηνικά! Ευθεία γραμμή, μηδενικό βάθος (μου έλειψε λίγο) και όμορφα κομμένα φωτογραφικά ορθογώνια που συνοδεύουν τους χαρακτήρες. Ο αγαπημένος Ρομπ ( από τον Ρομπέρτο Τσούκο) απών και ούτε μας αφορά και πολύ. Η αφορμή φέρνει μονολόγους φαντασίας του Ευθύμη Φιλίππου. Δηλώνω φανατική του είδους πλέον. Δεν με νοιάζει αν τον θεωρείτε ανώμαλο όπως χαρακτηρίσατε τους ήρωες του παν πολλές φορές.  Ταυτίστηκα με το αντίστροφο της λογικής. Λάτρεψα τα κίνητρα τους και γέλασα με την ευφυία της σαρκαστικότητας  αυτού του …

Πώς ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο, όταν όλα πάνε κατά διαόλου; Είδαμε τον Καντίντ στο θέατρο Πόρτα.

Εσείς φιλοσοφείτε; Να μια ωραία ερώτηση στην οποία θα έπρεπε να απαντήσουμε στον επόμενο εκπρόσωπο δημοσκοπικής εταιρείας που θα χτυπούσε την πόρτα μας. Τα στοιχεία είναι αποστομωτικά: Από το 1759, έτος της πρώτης έκδοσης του έργου «Καντίντ ή η αισιοδοξία» έχουν περάσει τρεις αιώνες και η απήχησή του στο αναγνωστικό κοινό παραμένει αναλλοίωτη. Άρα οι άνθρωποι φιλοσοφούν – θα απαντούσε κάποιος στο παραπάνω ερώτημα- αναζητούν απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα περί ζωής, θανάτου, καλού, κακού, θεού και ανθρώπου. Ο Καντίντ όμως διαθέτει και ένα επιπλέον προσόν που τον καθιστά best seller στο δύσκολο πεδίο της φιλοσοφίας:  Είναι τέκνο ενός από τους σημαντικότερους στοχαστές του Διαφωτισμού, του αιρετικού Βολταίρου. Επιπλέον αποτελεί ένα πολύχρωμο πανηγύρι καταιγιστικών γεγονότων και απίθανων καταστάσεων και συγχρόνως μια ευτυχής συνάντηση της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας. Φανταστείτε τώρα τι συμβαίνει όταν προστεθεί σε όλα αυτά και η μαγεία του θεάτρου: Το αποτέλεσμα είναι η παράσταση «Καντίντ ή η αισιοδοξία», που ανεβαίνει  στο θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, μια φρενίτιδα φιλοσοφικού στοχασμού πάνω στο θεατρικό σανίδι. Όποιος έχει παρακολουθήσει και άλλες δουλειές του …

Η ιστορία τσι μας συνεπήρε και το μυαλό μας εχάθη. Είδαμε τη Βοσκοπούλα στο Νέο Κόσμο

Και φαντάσου να έβγαινες ξυπνητός στο νησί και μαζί με τον καφέ και το βουτηματάκι να άκουγες ιστορίες για σπηλιές και βοσκοτόπια. Το απομεσήμερο μαζί με τον μεζέ τα παραμύθια να φουντώνανε, έως το βράδυ που θα παραμίλαγες μετά μουσικής για έρωτες και πάθη. Ανώνυμη εθνική παράδοση λέγεται ότι ακούγεται και επιβιώνει στον χρόνο. Ιστορίες και λογοτεχνάσματα αμύθητης γλωσσικής αξίας από τόπο που ξεχωρίζει όπως είναι η Κρήτη. Το κακό είναι ότι δεν ξύπνησες στο νησί, δεν γεύτηκες ποτέ μεζέ και είναι και χειμώνας, που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Η φαντασίωση όμως μένει όταν ακούς το βουκολικό παραμύθι της βοσκοπούλας στο θέατρο του Νέου Κόσμου.  Η ομάδα Elephas Tiliensis διάλεξε ένα κείμενο- ούτε να το πω δεν μπορώ-  ενδεκασύλλαβο και το προσάρμοσε στις φυσιογνωμίες του Γιώργου Παπανδρέου και της Πηνελόπη Τσιλίκα. Οι δυο τους μοιράζονται το ποιμενικό ειδύλλιο χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Το είδα και συνταράχτηκα ολάκερη. Απλό λιτό αυτούσιο όπως ο έρωτας. Μια ωραία μέρα ένας βοσκός συναντά μια πανωραία βοσκοπούλα. Ανταλλάσσουν φιλιά, νάζια, λόγια και κλάματα με μίαν υπόσχεση που θα …

Ας μας γλιτώσει κάποιος από όλο αυτό επιτέλους. Είδαμε την Οπερέττα στο Εθνικό.

Βελόνα παραισθησιογόνου εισχωρεί και εξαπλώνεται στο αίμα παγιδεύοντας το μυαλό στην πιο γελοία έκφανση του ανθρώπινου είδους. Την επίδειξη.   Ο Χάρης Φραγκούλης, ως κόμης Αστέριος, φιγούρα πλαστελίνης, ανταγωνίζεται τον πανομοιότυπο Μιχάλη Σαράντη με το ρόλο του Φιρουλέ, γελοιοποιώντας τον ναρκισσισμό και την εμμονή της κατάκτησης από το πρώτο λεπτό της παρουσίας τους. Τι είμαι, πες μου τι είμαι;  Άφωνη  στην πλαστικότητα του σώματος και της φωνής των δύο ηθοποιών βυθίζομαι στο όνειρο του Καραθάνου και απολαμβάνω το κρυφτό των ανθρώπων πίσω από μάσκες και στερεότυπα. Σουρεαλιστικό έργο γραμμένο το 1966 πως είναι δυνατόν, να βγαίνει πιο ευφάνταστο και σαρκαστικό από οποιαδήποτε σύγχρονο έργο; Αναρωτιέμαι. Γελάω με την ταχύτητα και τις γκριμάτσες. Γελάω με τις παρεμβάσεις του ίδιου του Νίκου Καραθάνου όταν εκτοξεύει τα έσω του με εμετούς πάνω στη σκηνή. Το τραγούδι δεν λείπει δυστυχώς αλλά βοηθάει στο ρυθμό όλου του θιάσου να κινείται ανάλογα την μουσική. Οι κώλοι και η βλακεία είναι παντού κοινή υποστηρίζει ο Κώστας Μπερικόπουλος και επικροτώ! Αν ήμασταν όλοι γυμνοί, ω θεέ, φυσικά θα είμασταν όλοι ίδιοι. Ειδικά ο κώλος …

Οι άνθρωποι είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό. Είδαμε το Μικρό Πόνι.

Το 2014 δύο παιδιά, ο Μάικλ Μορόνες και ο Γκρέισον Μπρους, στις Η.Π.Α., έπεσαν θύματα ενδοσχολικής βίας, χωρίς κανένας να τα προστατέψει. Ο Μάικλ Μορόνες αυτή τη στιγμή ζει με νεκρωμένο το νευρικό του σύστημα, μετά από την προσπάθειά του να αυτοκτονήσει, και  ο Γκρέισον Μπρους κουβαλάει τα δικά του τραύματα.  Ένα χρόνο αργότερα, όχι πολύ μακριά μας, στα Γιάννενα, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δίνει τέλος στη ζωή του υπό την ασφυκτική πίεση που του ασκείται από τους συμφοιτητές του. Και πόσα άλλα ακόμα παιδιά και έφηβοι, ανώνυμοι και επώνυμοι, γνωστοί και άγνωστοι, υφίστανται σχολικό εκφοβισμό, το γνωστό bullying; Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι πρόκειται για καινοφανή περιστατικά. Οι άνθρωποι πάντα είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό, πόσο μάλλον τα παιδιά… Ο Λουίσμι είναι ένα άλλο παιδί, διαφορετικό και αυτό, που επιλέγει να πάει στο σχολείο του με μια σάκα που το κάνει ακόμα πιο «ιδιόρρυθμο» και δίνει την αφορμή στους «κανονικούς» συμμαθητές του να ξεκινήσουν μια κανονική εκστρατεία εξόντωσής του, χρησιμοποιώντας λεκτική αλλά και σωματική βία. Το σχολείο επιλέγει να απαγορεύσει στον Λουίσμι την είσοδο με …

Πάρτε τη σκηνή σας και βγείτε έξω. Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων.

Ένας χώρος παλιός στην καρδιά της Αθήνας με το κόκκινο χρώμα να χαρακτηρίζει το ρόλο του, ταιριάζει απόλυτα με ένα old fashioned έργο που κουβαλάει άρωμα Ιταλίας.  Σε γυρνάει σταδιακά λίγα χρόνια πίσω. Στην αρχή θυμάσαι τα Αθηναϊκά χρόνια που ξεπεταγόντουσαν ηθοποιοί από άκυρες πόρτες και κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους της πλατείας ανάμεσα στο θεατρικό κοινό, μειώνοντας έτσι την απόσταση που τους χωρίζει.  Όσο ο Τρουφαλντίνος ξεθαρρεύει, μία τσαπλινική ενέργεια σε περιτριγυρίζει και σιγά σιγά ξεδιπλώνεται ένα κουβάρι από χαρακτήρες της παραδοσιακής Ιταλικής Commedia dell’arte. Τα κόκκινα μάγουλα σε λευκά βαμμένα πρόσωπα με απόηχους ταραντέλας επιβεβαιώνουν την ατμόσφαιρα. Ο Γκολντόνι τότε στάθηκε πρωτοπόρος για το έργο αυτό αλλά σήμερα προφανώς αποτελεί ιστορία. Ιστορία που ξαναθύμισε ο Κώστας Γάκης με τους φίλους του στο θέατρο Άλφα Ιδέα. Υπηρέτης δύο Αφεντάδων το τιμώμενο έργο αλλά ενσωματωμένο μέσα στην επιθυμία μιας υστερικής αφέντρας. Η νυφίτσα όπως χαριτωμένα την αποκαλεί ο Κωνσταντίνος Μπιμπής κατά την διάρκεια της παράστασης όσο αυτή σκούζει πίσω και μπροστά από την αυλαιά. Οι ρόλοι κοινοί και ξεκάθαροι. Η κύρια δομή της Ιταλικής Κωμωδίας ζωντανή και …

Η Παρέλαση είναι αυτό που θα έπρεπε να κοιτάμε όλοι. Οι συνέπειες κάθε εποχής.

Η Παρέλαση είναι το έργο που ζήτησε ο Κάρολος Κουν από την Λούλα Αναγνωστάκη για να κλείσει την τριλογία της Πόλη και να σταθούν και τα τρία έργα επί σκηνής το 1965. Είναι ένα έργο που σε οδηγεί στο ερέθισμα για το οποίο γράφτηκε και έμμεσα στην προσωπικότητα της συγγραφέως που καταλήγει να σε ρουφήξει. Είναι το έργο που μιλάει για την ασφάλεια της απόστασης από τα γεγονότα.  Ένα μονόπρακτο όπως η Παρέλαση μοιάζει σίγουρα να είναι μικρό δίπλα στις θεατρικές συνήθειες της εποχής. Οι εντυπώσεις και το βάρος του έργου όμως έρχονται μέρες μετά το πέρας του.  Στην αρχή κρατάω σημειώσεις. Μία σιγή επικρατεί στο δωμάτιο για αρκετή ώρα.  Η σκηνή μειωμένη στην έκτασή της μεταδίδει την αίσθηση του περιορισμού. Πνοή προοπτικής εμφανίζεται όσο ο Άρης σχεδιάζει ευθείες γραμμές στον τοίχο. (Ευρηματικά Σκηνικά Κωνσταντίνα Μαρδίκη). Η Ζωή κολλημένη στην καρέκλα της, ευαίσθητη στα χαζο-πειράγματα του αδερφού της, στέκεται πάντα λίγο διστακτική. Ο Άρης πιο παρορμητικός πλησιάζει το παράθυρο συχνά πυκνά έχοντας τον ρόλο του αφηγητή για όσα συμβαίνουν έξω. Τα δύο αδέρφια δείχνουν να …

Μία απάτη που θα απολαύσετε και θα σας κάνει να γελάσετε. Είδαμε το Γκλουμ στο θέατρο 104.

Ήδη από το ευρηματικό trailer που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι, πρώτη χρονιά του ανεβάσματος του ГЛУМ από την ομάδα C for Circus, καταλάβαινε κανείς ότι έχει να κάνει με μια φρέσκια, ζωντανή, και (οπωσδήποτε) κωμική παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέμα του έργου, η με κάθε τρόπο κοινωνική αναρρίχηση του μικρο-απατεώνα, τυχοδιώκτη Γκλούμωφ, προσφέρεται για κωμωδία · ο Γκλούμωφ είναι ένας ήρωας καθημερινός, γνήσια κωμικός και αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή, παρόλο που βγαίνει από σελίδες που γράφτηκαν πριν σχεδόν 170 χρόνια, ενώ το ίδιο μπορεί κανείς να πει και για τους χαρακτήρες  που των πλαισιώνουν. Το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Ρώσου δραματουργού Αλεξάντρ Οστρόφσκι αποτέλεσε μια εξαιρετική πρώτη ύλη για να ξεδιπλωθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από την ομάδα C for Circus. Το λιτό και εύκολα μεταμορφώσιμο σκηνικό, παρότι σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί σκηνική ευκολία, εδώ λειτουργεί άψογα εξαιτίας της εξαίρετης κίνησης των ηθοποιών, κάτι που εξάλλου χαρακτηρίζει το σύνολο της παράστασης. Τα δε κουστούμια, μάλλον αποτελούν μια παιχνιδιάρικη ματιά στα στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στο δυτικό μυαλό για την εν γένει εικόνα του ρωσικού πολιτισμού. …