All posts filed under: Είδαμε

Η Duduka πάει θέατρο και κρατάει σημειώσεις. Εδώ θα βρείτε άρθρα αφιερωμένα σε παραστάσεις που είδαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Περιμένουμε τα σχόλια σας και σας προσκαλούμε σε μία συζήτηση γύρω από αυτά που συμβαίνουν τώρα στο θέατρο.

Όταν ανήκουμε στο σύνολο, δεν έχουμε ενοχές. Ευθύμης Φιλίππου και Vasistas.

Κάθε άνθρωπος έχει κάτι που να του αρέσει πολύ να κάνει. Να το απολαμβάνει ολοκληρωτικά! Σίγουρα αν το στερούνταν θα ήταν δύσκολο να συνεχίσει να ζει. «Αν το κολύμπι με ευχαριστεί, να μην βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά» Έτσι είναι ο ιδανικός όρκος που έφτιαξε ο Ευθύμης Φιλίππου για τους Vasistas. Λόγος αναφερόμενος μόνο στο υπέρτατο εγώ μας, αφέντη της ύπαρξής μας. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να επιδώσουμε και μία ανάλογη τιμωρία στους εαυτούς μας. Ή καλύτερα σε κάποιον άλλον που μισούμε. Που δεν τον θέλουμε ή που τον θεωρούμε ψεύτη, υποκριτή. Κάποιον σίγουρα χειρότερο από εμάς. Μια τιμωρία ας πουμε όπως να του κόψουμε το νερό στο σπίτι. Πως θα ζήσει χωρίς νερό στο σπίτι; Θα είναι αναμφίβολα βασανιστικό.  Εναλλακτικά μπορούμε να του κόψουμε πολύ κοντά τα νύχια, να μπαίνουν στο κρέας και να πονάει. Οι απολογίες 4 και 5 είναι μια ιερά εξέταση της υποκειμενικότητάς μας. Κάτι που εμείς θεωρούμε σωστό ή λάθος, κάτι που επιθυμήσαμε πολύ κάποτε ή μισήσαμε αρκετά. Γι αυτές τις μικρές στιγμές, φαινομενικά ασήμαντες, γι αυτές θα …

Επιτέλους μία κωμωδία με σύγχρονο ελληνικό κείμενο. Είδαμε την Μαύρη Σαμπούκα

Ελληνική κωμωδία επιτέλους! Για να μην σχολιαστώ εθνικόφρων, ο ενθουσιασμός μου προκύπτει από ένα χαρακτηριστικό χιούμορ που μόνο εντός συνόρων μπορεί να γίνει κατανοητό. Η υπερβολή –εντός ορίων-, η ανατροπή ρόλων και η απλότητα,  όσο δύσκολη και να είναι, χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κωμωδία όπως η «Μαύρη Σαμπούκα» του Τόλη Παπαδημητρίου Ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει το κείμενο, την σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του ταξιτζή Βλάση Κουρούπα από τις Κουκουβάουνες που καταλήγει να κλέψει κατά λάθος τον πάμπλουτο μουσικοσυνθέτη Διονύση Αβέρωφ (Αντώνης Στάμος), γεγονός που οδηγεί σε μια θύελλα παρεξηγήσεων, ανατροπών και γέλιου. Μαζί με ακόμα τρεις ηθοποιούς -σε αρκετά μικρότερους ρόλους (Δημήτρης Δημάκης, Ζέτα Λιάλιου, Δημοσθένης Μπουντούρης)- έχουν το δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για κάτι παραπάνω από δύο ώρες, και το καταφέρνουν έξοχα! Με την μουσική σύμμαχο στα ευτράπελα που συμβαίνουν στο σανίδι και τα εξαιρετικά σκηνικά – κοστούμια της Νίκη Δημητρίου, βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές, από παντελώς άγνωστοι και αντίθετοι, να γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, ο ρυθμός εκρηκτικός και οι ερμηνείες μοναδικές. Το κείμενο σύγχρονο …

Συγκινητικά όμοια η Έφη Σταμούλη στο ρόλο της Σωτηρίας Μπέλλου.

Κωλόπαιδο για πολλούς της πιάτσας, η Σωτήρα όπως την φωνάζανε, έζησε την ζωή της στο τέρμα της ψυχής. Δεν έκανε πίσω ποτέ και δεν έχανε ευκαιρίες να ξεσπάει την οργή που είχε μέσα της. Μανιοκαταθλιπτική, βίωνε τα πάντα με ένταση και παρασυρόταν από έρωτες και εξαρτήσεις. Το ένα πέμπτο όσων έζησε δεν κάνει ούτε μία δικιά μας ζωή. Κατοχή, φυλακή, ξύλο, ένας γάμος λάθος, ένα παιδί που έχασε και πόσα ακόμα που ακολούθησαν την ιδιαίτερη φωνή της. «Σωτηρία με λένε», την ακούμε να φωνάζει στην νοσοκόμα (Έλλη Χατζεϊπίδου) λίγες ώρες πριν την εγχείρηση. Σε νοσοκομειακό κρεβάτι λοιπόν θα την βρούμε στη κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου, μάρτυρες της προσωπικής της πορείας μέσα από την Έφη Σταμούλη. Η ηθοποιός μοιάζει χαρακτηριστικά στην περσόνα Μπέλλου και μας πείθει για τα συναισθήματα της όπως τα έχει περιγράψει η συγγραφέας Σοφία Αδαμίδου στο βιβλίο της. Η δραματουργική επεξεργασία είναι της Χριστίνας Χατζηβασιλείου. Η ίδια σκηνοθετεί έναν σχεδόν μονόλογο με στιγμιότυπα από το παρελθόν της Μπέλλου για όσο διαρκεί το τελευταίο βράδυ πριν το χειρουργείο. Με ένταση και θυμό η Έφη …

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί. Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα Χριστοδούλου) είναι ντυμένα σαν μπαλαρίνες και ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναµη του έρωτα και την αδυναµία του πολέµου. …

Εξαιρετικά υποχθόνιες και υπέροχα εγκληματικές οι Δούλες στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Ένα κρεβάτι θανάτου σε μαύρο χρώμα και το φως  να χάνεται νωχελικά.  Λουλούδια σαπισμένα στο χώρο ανάμεσα σε νοούμενο πλούτο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού κάπου στο χρόνο. Δύο αδερφές, η Σολάνζ και η Κλερ στήνουν ένα παράξενο παιχνίδι που τις διασκεδάζει στις βαθιές απουσίες της Κυρίας. Κάνουν πρόβες για το απεχθές έγκλημα προς την ερωτεύσιμη και γοητευτικά πλούσια γυναίκα του σπιτιού. «Οι δούλες» λέγεται ότι βασίστηκε στην πραγματική ιστορία των αδερφών Παπέν και την δολοφονία που διέπραξαν στο σπίτι που εργάζονταν ως υπηρέτριες. Το θεατρικό όμως έργο γεννήθηκε από τα «βρώμικα» χέρια του Γάλλου Ζαν Ζενέ που μεγάλωσε και επέλεξε να ζει στην σαγηνευτική πλευρά των κακοποιών και όχι των διανοούμενων. Αδυναμία του μεγάλου Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ γράφει ένα μεγαλειώδες σκοτεινό και υποχθόνιο έργο για τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά και μέσα μας. Σχολιάζει την σχέση, δούλου και αφεντικού αλλά κυρίως εισέρχεται στην εσωτερική πάλη των δύο εαυτών μας. Τα δίπολα σε αυτό το έργο είναι παντού και υπερισχύουν. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όχι με τον πιο προφανή τρόπο. Πότε δεν γνωρίζεις ποιος κυριαρχεί …

Σενάριο; το κοινό – Σκηνοθεσία; Το κοινό – Ιδέες; το κοινό.

Φωνές ακούγονται πίσω από την αυλαία.  Κάποιος μας παρακολουθεί! Κάποιος ακούει τι λέμε! Είναι τρεις. Λάμπρος Φισφής, Ζήσης Ρούμπος, Δημήτρης Μακαλιάς! Τρείς πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Η παράσταση ξεκινά, μα για ποια «παράσταση» μιλάμε; Πού είναι το σενάριο; Ο πάγος «σπάει» αμέσως. Ο Φισφής κάνει ερωτήσεις στο κοινό και παίρνει υλικό για τα σκετς. Μην αγχώνεστε, δεν υπάρχει αμήχανη στιγμή, οι πρόθυμοι θεατές σηκώνουν τα χέρια τους να πάρουν τον λόγο και τα ηνία της παράστασης. Μπορεί να δούμε μια δραματική σκηνή να διακωμωδείται, μια σκηνή που εκτυλίσσεται από το διάστημα μέχρι και σε τουαλέτα μπαρ. Το μόνο απαραίτητο είναι να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χριστίνα Κωστέα) βγάζουν μια ζεστασιά, σαν να παίζουμε ένα παιχνίδι, και η μουσική (Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης ) με τον Μπότση να παίζει live αρμόνιο επάνω στην σκηνή συνοδεύει σημαντικά τα σκετς με ισχυρή δόση χιούμορ. Οι τρεις ηθοποιοί έχουν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αλλά και ο καθένας τους ξεχωρίζει με το δικό του προσωπικό στυλ. Σε μια τόσο αιφνιδιαστική παράσταση που κάθε στιγμή καθορίζεται …

Η Ουζουνίδου ξαναχτυπά με νέο γολγοθά. Είδαμε την Ψιλικατζού στο θέατρο Vault

Ψιλικατζίδικο. Ο τόπος που συλλέγει την καθημερινότητα της γειτονιάς μαζί με τα μικροπράγματα ενός σπιτιού, την προχειρότητα μιας ρουτίνας και τα μυστικά κάθε  οικογένειας. Δεν δέχεται  καθωσπρεπισμούς γιατί εκεί άλλωστε  θα πεταχτείς με την παντόφλα όταν θα σου τελειώσει η κανέλα και έχεις το κοκκινιστό στη φωτιά. Από εκεί θα περάσεις πριν μπεις σπίτι για τσιγάρα και προφυλακτικά. Και εκεί θα είναι που θα σε τραβήξουν τα μικρά για τα δυναμιτάκια που έφερε ο συμμαθητής τους χτες στο σχολείο. Μέσα σε αυτά τα μαγαζάκια θα ακουστούν κατινιές, κουτσομπολιά, ρατσιστικά σχόλια και μικροπρέπειες ενός λαού με πολλά απωθημένα.  Ο ναός αυτός μιας παλιομοδίτικης και αυθεντικής Ελλάδας που ντρέπεται συχνά να βγει προς τα έξω.. ήταν η έμπνευση για την Κωνσταντινα Δελημήτρου πριν κάποια χρόνια όταν η ίδια αποφάσισε ότι ήθελε  να έχει μια δουλειά που θα κάνει κουμάντο και μαζί με τον άντρα της θα προχωρούσαν τα βήματα ενός έγγαμου βίου. Ψιλικατζίδικο ήταν και το όνομα του blog που δημιούργησε κάποτε η συγγραφέας του έργου για να μιλήσει για το δικό της μαγαζάκι και τον δικό …

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος; Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. …