Σενάριο; το κοινό – Σκηνοθεσία; Το κοινό – Ιδέες; το κοινό.

Φωνές ακούγονται πίσω από την αυλαία.  Κάποιος μας παρακολουθεί! Κάποιος ακούει τι λέμε! Είναι τρεις. Λάμπρος Φισφής, Ζήσης Ρούμπος, Δημήτρης Μακαλιάς! Τρείς πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Η παράσταση ξεκινά, μα για ποια «παράσταση» μιλάμε; Πού είναι το σενάριο;

Ο πάγος «σπάει» αμέσως. Ο Φισφής κάνει ερωτήσεις στο κοινό και παίρνει υλικό για τα σκετς. Μην αγχώνεστε, δεν υπάρχει αμήχανη στιγμή, οι πρόθυμοι θεατές σηκώνουν τα χέρια τους να πάρουν τον λόγο και τα ηνία της παράστασης. Μπορεί να δούμε μια δραματική σκηνή να διακωμωδείται, μια σκηνή που εκτυλίσσεται από το διάστημα μέχρι και σε τουαλέτα μπαρ. Το μόνο απαραίτητο είναι να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χριστίνα Κωστέα) βγάζουν μια ζεστασιά, σαν να παίζουμε ένα παιχνίδι, και η μουσική (Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης ) με τον Μπότση να παίζει live αρμόνιο επάνω στην σκηνή συνοδεύει σημαντικά τα σκετς με ισχυρή δόση χιούμορ.

Οι τρεις ηθοποιοί έχουν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αλλά και ο καθένας τους ξεχωρίζει με το δικό του προσωπικό στυλ. Σε μια τόσο αιφνιδιαστική παράσταση που κάθε στιγμή καθορίζεται από το κοινό. Είναι απίθανο το πώς καταφέρνουν να βγάλουν τόσο αυθόρμητο γέλιο και τόσο γρήγορα. Η παράσταση περιέχει μουσική, χορό, τραγούδι, πρόζες, όλα μπλεγμένα σε ένα ξέφρενο ρυθμό που δεν κάνει κοιλιά σε καμία στιγμή. Και οι τρεις τους κάνουν τον αυτοσχεδιασμό να φαίνεται τόσο εύκολος, και αυτή είναι η μεγαλύτερή τους επιτυχία. Μπορούν σε κάθε υλικό που θα τους προσφέρει το κοινό, να βρουν την αστεία πλευρά του, να είναι ετοιμόλογοι και να «παίζουν» αποφεύγοντας εύκολα και φτηνά αστεία. Μαζί έχουν εδώ και χρόνια οργώσει την Ελλάδα με φυσική παρουσία ενώ από πέρυσι την άνοιξη κάνουν μεγάλη επιτυχία στο Youtube, βελτιώνοντας την μαγική αυτή ικανότητα να συλλέγουν πληροφορίες από το κοινό και να δημιουργούν παράσταση.

Είναι ένα είδος κωμωδίας καινοτόμο, που κάνει τον κόσμο να γεμίζει τις θεατρικές σκηνές. Σύγχρονη, επίκαιρη και με λαμπρό μέλλον, η ομάδα αυτή αφουγκράζεται τις επιθυμίες του κοινού, χωρίς να του χαϊδεύει τ’ αυτιά. Μοναδικός της στόχος, το γέλιο.

 Το tailor made comedy είναι κάτι παραπάνω από μια κλασσική κωμική παράσταση που σε κάνει απλά να γελάς και μετά να επιστρέφεις σπίτι και να την βάζεις στο συρτάρι των αναμνήσεων. Στηρίζεται απόλυτα στην φαντασία, και μας κινητοποιεί να ανοιχτούμε ξανά, να επικοινωνήσουμε με το διπλανό μας και να δημιουργήσουμε από το μηδέν. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική. Θα μπορούσες να πηγαίνεις ξανά και ξανά και να γελάς όπως ακριβώς την πρώτη φορά. Ο θεατής παύει να είναι απλά θεατής αποκομμένος από το σύνολο κοιτώντας την παράσταση από τον τέταρτο τοίχο του σανιδιού. Είναι κοινωνός της κωμωδίας. Μια απολαυστική εμπειρία και ένας δημιουργικός αυτοσχεδιασμός όπως ήταν  τα παιδικά μας αυτοσχέδια παιχνίδια. Γιατί όχι μια «επιστροφή» σε εκείνη την ηλικία και στιγμές που δεν θα τις βρίσκαμε τόσο απλά και αθώα σε κάθε κωμωδία.

Το φινάλε είναι εξαιρετικό και αποδομεί τέλεια τα θεατρικά τρικ που υποβάλλουν το κοινό να αφεθεί στο συναίσθημα. Το τελευταίο μέρος δεν είναι αυτοσχεδιαστικό, αλλά κλείνει υπέροχα την παράσταση, αφήνει το γέλιο καρφωμένο στους θεατές με την καρδιά τους να πάλλεται δυνατά.

 Είστε έτοιμοι να γίνετε σεναριογράφοι; Σ’ αυτό το project, εσείς έχετε τον απόλυτο έλεγχο, και την ευκαιρία να γίνεται πάλι παιδιά, να αφεθείτε, να επικοινωνήσετε με τους γύρω σας, και να γελάσετε με την ψυχή σας χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Αυτή η ομάδα ηθοποιών έχει δημιουργήσει το δικό της στυλ, το δικό της κοινό που ολοένα αυξάνεται και συνέχεια εφευρίσκει νέους τρόπους έκφρασης ανεβάζοντας ταυτόχρονα τον πήχη στην κωμωδία.

Κείμενο |Διονύσης Αναλυτής

 

Σενάριο: Το κοινό
Ιδέες: Το κοινό
Σκηνοθεσία: Το κοινό
Παίζουν: Δημήτρης Μακαλιάς, Ζήσης Ρούμπος, Λάμπρος Φισφής
Μουσική: Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης
Σκηνικά, κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ειρήνη-Ερωφίλη Κλέπκου
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη
Οργάνωση παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη
Διεύθυνση παραγωγής: Πέννυ Διαμαντάκου
Πού: Θέατρο Ζίνα, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 74, τηλ.: 210 6424414
Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00
Διάρκεια: 100 λεπτά
Εισιτήρια: 13 και 16 ευρώ
Προπώληση: Viva και στο ταμείο του θεάτρου 

Advertisements

Η Ουζουνίδου ξαναχτυπά με νέο γολγοθά. Είδαμε την Ψιλικατζού στο θέατρο Vault

Ψιλικατζίδικο.

Ο τόπος που συλλέγει την καθημερινότητα της γειτονιάς μαζί με τα μικροπράγματα ενός σπιτιού, την προχειρότητα μιας ρουτίνας και τα μυστικά κάθε  οικογένειας. Δεν δέχεται  καθωσπρεπισμούς γιατί εκεί άλλωστε  θα πεταχτείς με την παντόφλα όταν θα σου τελειώσει η κανέλα και έχεις το κοκκινιστό στη φωτιά. Από εκεί θα περάσεις πριν μπεις σπίτι για τσιγάρα και προφυλακτικά. Και εκεί θα είναι που θα σε τραβήξουν τα μικρά για τα δυναμιτάκια που έφερε ο συμμαθητής τους χτες στο σχολείο. Μέσα σε αυτά τα μαγαζάκια θα ακουστούν κατινιές, κουτσομπολιά, ρατσιστικά σχόλια και μικροπρέπειες ενός λαού με πολλά απωθημένα.

 Ο ναός αυτός μιας παλιομοδίτικης και αυθεντικής Ελλάδας που ντρέπεται συχνά να βγει προς τα έξω.. ήταν η έμπνευση για την Κωνσταντινα Δελημήτρου πριν κάποια χρόνια όταν η ίδια αποφάσισε ότι ήθελε  να έχει μια δουλειά που θα κάνει κουμάντο και μαζί με τον άντρα της θα προχωρούσαν τα βήματα ενός έγγαμου βίου. Ψιλικατζίδικο ήταν και το όνομα του blog που δημιούργησε κάποτε η συγγραφέας του έργου για να μιλήσει για το δικό της μαγαζάκι και τον δικό της αγώνα.  Η Κωνσταντίνα Δελημήτρου έγινε γνωστή μέσα από το blog της ως ψιλικατζού με γραφικές και ουσιαστικές ιστορίες των ανθρώπων της γειτονιάς αλλά και ιστορίες με τις δικές της, ολόδικες της προσδοκίες για οικογένεια. Η επιτυχία στο διαδίκτυο  την περίοδο που τα blogs έκαναν χαμό, της έφερε  μία πρώτη πρόταση για βιβλίο και τον λόγο που φέτος μπορούμε να απολαύσουμε την Ελένη Ουζουνίδου στην παράσταση Ψιλικατζού στο θέατρο Vault.

Βετεράνος ηθοποιός στους μονολόγους, μετά από μια μακρά πορεία με το όνομα Σταματία, το γένος Αργυροπούλου (θέατρο Νέου Κόσμου), η Ελένη Ουζουνίδου εμφανίζεται τώρα με ένα πιο ευαίσθητο και ταπεινό προφίλ στην παράσταση Ψιλικατζού ανάμεσα σε απορρυπαντικά, πατατάκια και σερβιέτες. Αντικατοπτρίζει εξίσου καλά μία διαφορετική χαρακτηριστική ελληνική φιγούρα της μικρής κοινωνίας σε πειραιώτικο προάστιο της Αττικής. Μέσα σε ένα πριγκιπικό πράσινο φόρεμα καταθέτει την ψυχή της στην σκηνή με μαγνητισμό και οικειότητα που μόνο η ίδια ξέρει να διαχειρίζεται. Τα κλάματα και τα ρουφήγματα μύτης είναι αναμενόμενα καθώς η λαχτάρα της να κάνει παιδί πέφτει συνεχώς σε μια τεράστια απογοήτευση. Η συγκίνηση δεν έρχεται από ενδεχόμενη ταύτιση της συχνής αυτής επιθυμίας που εκδηλώνουν οι γυναίκες στην ανάλογη ηλικία. Αντίθετα προέρχεται από τον πόνο που η Ουζουνίδου καταφέρνει να αποτυπώσει ανάμεσα σε ράφια ονείρων που ποτέ δεν θέλησε να εγκαταλείψει και που ποτέ δε σταμάτησε να προσπαθεί.  Άπειρες επισκέψεις σε γυναικολόγους, εμβρυολόγους, μικροβιολόγους και πόσα ακόμα τηλεφωνήματα, εξετάσεις, χάπια και αντιβιώσεις για να οδηγήσουν το κοινό να συμπονέσει την εξάντληση της και να κλάψει μαζί της. Αυτή και μόνο αυτή η γυναίκα είναι ο λόγος για να μάθεις και εσύ την ιστορία της συγγραφέως και να θαυμάσεις το ταλέντο της Ελένης Ουζουνίδου.  Τα σκηνικά, ο ρυθμός και η σκηνοθεσία  της παράστασης έρχονται σε δεύτερη μοίρα και δεν έχουν να προσθέσουν πολλά στην έκταση της φυσικότητας που βγάζει η ερμηνεία της ηθοποιού.

Η Κωνσταντίνα Δελημήτρου πλέον βρίσκεται στην Κύπρο και δεν νομίζω ότι έχει πια το blog του Ψιλικατζίδικου, ούτε το ίδιο το μαγαζί. Θα βρείτε όμως το προσωπικό της blog http://psilikatzoy.blogspot.com/ καθώς και μια σειρά από βιβλία που συνέχισε να γράφει. Ζει πλέον με την οικογένεια της και αισίως η ιστορία της μπορεί να δώσει κουράγιο σε πολλές ακόμα γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μάνες. Εμπιστευθείτε την.

Κείμενο| Άννα Κάντα

 

 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Δελημήτρου

Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδι παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά: Καρατζιάς Δημήτρης – Μάνος Αντωνιάδης – Μάριος Βουτσινάς

Κοστούμια – Installation “Ψιλικά -Τσιγάρα”*: Μάριος Βουτσινάς

Βοηθός: Αναστασία Δάλμα

Κατασκευή Κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: VAULT

 

Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Άννα Ψαρρά

 

Από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 70′ (χωρίς διάλειμμα)

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική είσοδος: 13 ευρώ

Προπώληση Viva: 12 ευρώ : https://www.viva.gr/tickets/theater/polyxoros-vault/i-psilikatzou/

Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ

 

 

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)

 

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ

Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος;

Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. Γιατί να μην εξυπηρετήσεις άλλωστε κάποιες φιλίες και κοντινά συμφέροντα όταν έχεις τέτοια θέση στην εξέλιξη της ιστορίας. Στην παράσταση που σκηνοθετεί τώρα ο Παντελής Δεντάκης στο θέατρο Ροές οι δύο φίλοι παρόλο που φυλακίστηκαν για να απεξαρτηθούν από το διαδίκτυο, τελικά αποφάσισαν να το χρησιμοποιήσουν για το «καλό» του κόσμου που πρόκειται να χαθεί και πολύ πιθανόν να ξαναδημιουργηθεί μετά από χρόνια όταν αυτοί δεν θα υπάρχουν.

Έξυπνα σκηνικά και κουστούμια πλαισιώνουν το κοντινό μέλλον αφήνοντας τον Ορέστη Τζιόβα και τον Σταύρο Σβήγκο να κεντήσουν τα γράμματα της αλφαβήτου και να κερδίσουν την εύνοια όλων των ανθρώπων που τους περιβάλλουν μιας και στα χέρια τους κρατάνε την αξία όλων μας και αυτό που θα μείνει πίσω.  Με φιλική οικειότητα δημιουργούν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα λίγο πριν καταστραφεί ο κόσμος και παραδίνονται σε κάποιες τελευταίες μικρές προσωπικές απολαύσεις.

Οι «Δύο Θεοί» δεν είναι μία ξεκαρδιστική κωμωδία αλλά ένα πνευματώδες έργο για αυτό που αφήνει ο καθένας μας –πίσω – . Γι αυτό δεν γίνονται όλα;  Παιδιά, καριέρες, τέχνη και πόλεμος. Κανείς άνθρωπος τελικά δε θέλει να εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ένα στίγμα στους επόμενους. Η απόδειξη της ύπαρξης! Έτσι επιβεβαιώνεται άλλωστε. Με αυτά που αφήνεις πίσω. Ήρθα σε αυτόν τον κόσμο και πέρασα απαρατήρητος; Κανείς δε θα το ήθελε. Εκτός…;; Τι θα λέγατε αν ανταλλάσσατε την ασημαντότητα με ανούσιες απολαύσεις που δεν θα μείνουν ποτέ στην ιστορία. Εμ έτσι είναι! Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή εκτός κι αν είσαι ένας από τους Δύο Θεούς.

Κείμενο| Άννα Κάντα

 

 

Πληροφορίες Παράστασης

Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης

Κοστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Σκηνικά: Νίκος Δεντάκης

Κινησιολογία: Σεσίλ Μικρούτσικου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια μουσικής: Νέστορας Κοψιδάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Διεύθυνση παραγωγής: Σοφία Παπαδοπούλου

Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Παίζουν: Σταύρος Σβήγκος, Ορέστης Τζιόβας, Σωκράτης Πατσίκας, Παύλος Παυλίδης Νικολέτα Παπαδοπούλου.

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.

 

Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση είναι ανίκανος να μπει στο παιχνίδι της διαπλοκής.  Δεν είναι τυχοδιώκτης ηθελημένα, δεν ξέρει γιατί χρηματίζεται, αλλά το κάνει. Αυτή είναι ίσως η θεμελιώδης διαφορά από του έργου από την δομή της φάρσας και οδηγεί πρώιμα στο θέατρο του παραλόγου.

Οι φανταστικές ιστορίες του Χλεστιακόβ είναι μια όαση στις μίζερες ζωές των υπολοίπων. Εκεί είναι όλα μαγικά. Όλα παραδεισένια. Εκεί οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και «Εκεί» θέλουν να μεταφερθούν και οι υπόλοιποι ήρωες του έργου, που κρέμονται από τα χείλη του όταν αφηγείται τόσο γλαφυρά μια ονειρική εικόνα.  Στο πρόσωπο του Χλεστιακόβ οι κάτοικοι της πόλης βλέπουν έναν μεγάλο σωτήρα και οραματίζονται ένα σπουδαίο μέλλον.

Ο Πάνος Παπαδόπουλος με τον Γιώργο Παπαγεωργίου υπογράφουν αυτή τη διασκευή του έργου, σε μία παράσταση που επιχειρεί να αντιμετωπίσει την έλευση του “Επιθεωρητή” ως μια “ερωτική ιστορία”.  Οι χαρακτήρες έχουν μειωθεί σε πέντε, τον υποτιθέμενο επιθεωρητή και τον υποτακτικό του,  την οικογένεια με τον πατέρα, την μητέρα και την κόρη.  Κρατώντας ως άξονα την γνωστή ιστορία του Ρώσου απατεώνα Χλεστιακόβ και την έλευσή του στη μικρή επαρχιακή πόλη της Ρωσίας, δημιουργούν έναν φαντασιακό κόσμο όπου ο έρωτας και η απάτη συνυπάρχουν.

epitheoritis-2a©DominikiMitropoulou

Οι κινήσεις των ηθοποιών, τα παιχνίδια τους με τον μουσικό σε συνδυασμό με τα ξεκαρδιστικά ηχητικά εφέ που εύκολα δημιουργούν μόνοι τους συντελούν σε μία δημιουργική σκηνοθεσία που έπλασαν ο Γιώργος Παπαγεωργίου παρέα με την Έφη Χριστοδούλου. Όλοι οι ηθοποιοί (Μαρία Διακοπαναγιώτου, Θανάσης Ζερίτης, Πάνος Παπαδόπουλος, Μαρία Πετεβή, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος) ένας προς έναν είναι εξαιρετικοί, με τον Πάνο Παπαδόπουλο να δίνει ένα ρεσιτάλ στους μονολόγους του, όπως τον είχαμε συναντήσει ξανά και στο Έξυπνο Πουλί.  Φαίνεται ότι ο Παπαδόπουλος  χτίζει το δικό του χαρακτηριστικό προσωπικό στυλ στην κωμωδία, γεγονός που δεν περνά διόλου απαρατήρητο. Οι φωτισμοί (Αλέκος Αναστασίου) δίνουν τον απαραίτητο τόνο στον ρυθμό και το συναίσθημα της κάθε σκηνής, ενώ ο Γιάννης Λατουσάκης ως μουσικός πάνω στην σκηνή μας ταξιδεύει ζωντανά με τα τραγούδια του. Τα κοστούμια (Βασιλική Σύρμα) και το μακιγιάζ (Faleichyk Olga) είναι εκπληκτικά και αναδεικνύουν την εποχή του έργου, ενώ συγχρόνως λειτουργούν και ως επιπλέον κωμικά στοιχεία στην παράσταση.

Οι συντελεστές της παράστασης παρόλο που δεν κινούνται στο δρόμο της επικαιροποίησης, εντάσσουν  το προσωπικό τους χιούμορ μέσα στους ήρωες του Γκόγκολ. Χαρακτηριστική στιγμή στο τέλος της αφήγησης για την μαγική Πετρούπολη, οι ήρωες μαζί με το κοινό φαντάζονται εικόνες της Ρωσίας όταν ακούγεται η φράση:

 «Ποιος την χέζει τη Ρωσία; Εκεί στην Πετρούπολη.. Εκεί ζει η αγάπη μου.»

και ξαφνικά σκεφτόμαστε όλοι την «εξωτική» Πετρούπολη λίγο έξω από το κέντρο της Αθήνας. Μία ανατροπή που καταλήγει σε τρανταχτό γέλιο από όλους!

Ο Επιθεωρητής είναι μία παράσταση που προστίθεται στο σύνολο αξιοπρεπής δουλειάς που μέχρι τώρα μας έχει παρουσιάσει το Skrow Theater. Η ιδιαιτερότητα αυτής της παράστασης βασίζεται στην εξαιρετική διασκευή Παπαδόπουλου-Παπαγεωργίου. Το κοινό παρά το έντονο γέλιο σε όλη την παράσταση, φεύγει με ένα κόμπο στο λαιμό στο τελευταίο ενάμιση λεπτό της παράστασης. Επανερχόμαστε στην πραγματικότητα, ξεχνάμε τον κωμικό θίασο, και καρφωνόμαστε στο ακίνητο βλέμμα της οικογένειας που μένει μόνη να περιμένει, να περιμένει, να περιμένει.. Απάτες, γέλιο, συγκίνηση, δάκρυα, τραγούδι, ο Επιθεωρητής τα ‘χει όλα!

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής 

 

epitheoritis-6a©DominikiMitropoulou

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ 

Πρεμιέρα: Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Παραστάσεις: Κάθε  Δευτέρα, Τρίτη & Τετάρτη στις 21:00
Διάρκεια:

Εισιτήριο: 12 € γενική είσοδος, 10 € φοιτητικό, μειωμένο, ομαδικό (για κρατήσεις άνω των 10 ατόμων), 8 € ανέργων/ΑΜΕΑ

Διεύθυνση: Αρχελάου 5, Παγκράτι

Τηλέφωνο και ώρες κρατήσεων: 210 7235 842 (ώρες 11:00 π.μ. – 14:00 μ.μ. και 17:00 μ.μ. – 20:30 μ.μ.)

 

 

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Στο site: www.skrowtheater.com

Στο τηλέφωνο: 2108938111

Στο δίκτυο καταστημάτων: Public

Στο ταμείο του θεάτρου: κάθε Τετάρτη, Παρασκευή & Σάββατο 17:00 – 20:00

& κάθε Κυριακή 11:00 – 14:00

 

site: http://www.skrowtheater.com

e-mail: press@skrowtheater.com

https://www.facebook.com/skrowtheater

 

https://twitter.com/skrowtheater

https://www.instagram.com/skrowtheater

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει;

Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του.

Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται όλοι αντάξιοι του ρόλου τους με τον Γιώργο Κατσή να ξεχωρίζει στον διπλό ρόλο του μαριονετίστα και του υπηρέτη. Η ύπαρξη έχει αποκλειστεί από την ενδεχομενικότητα της τραγωδίας, με συνέπεια να παίρνει τη μορφή φάρσας. Οι μπεκετικοί χαρακτήρες βρίσκονται σε έναν κόσμο που δεν έχουν θέση, έτσι μετατρέπονται σε αδρανείς κλόουν. Η παράσταση εστιάζει παραπάνω στο κωμικό του πράγματος, καταφέρνοντας όμως να μετατρέψει σε ακόμα πιο τραγικό το συναίσθημα που μένει στο κοινό. Τα εκπληκτικά κοστούμια της Ιωάννας Πλέσσα συμβάλλουν εξαιρετικά σε αυτό τον στόχο ενώ το κοινό εισχωρεί βαθιά στο κλίμα της παράστασης με την ambient μουσική του Γιώργου Μαυρίδη.

-Πάμε.
-Δεν μπορούμε.
-Γιατί;
-Περιμένουμε τον Γκοντό.

-Α ναι.

Εδώ είναι η απόλυτη απόγνωση όλου  του έργου. Δύο άνθρωποι περιμένουν κάποιον Γκοντό (υπόγεια αναφορά στον θεό God;), που ποτέ δεν έρχεται, πάντα υποσχόμενος δια αντιπροσώπου ότι θα έρθει αύριο, και εκείνοι τι κάνουν; Πασχίζουν να κάνουν τον χρόνο να κυλήσει με παιχνίδια, τσακωμούς, βρισιές, και ξανά παιχνίδια. Πενήντα και παραπάνω χρόνια βρίσκονται εκεί  και κάθε φορά πρέπει να υπενθυμίζουν στους εαυτούς τους τον λόγο που παραμένουν εκεί. «Α ναι», ακούγεται ως απάντηση. Το παράλογο στο μεγαλείο του, το οποίο εντείνεται στη δεύτερη πράξη που είναι σχεδόν παρόμοια με την πρώτη μα δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα. Το κοινό περιμένει μια έκπληξη, μια ανατροπή αλλά μάταια. Μα πώς να ανατραπεί το οτιδήποτε σε έναν τέτοιο κόσμο;

Σ’ έναν κόσμο σχεδόν απόκοσμο, πώς καταφέρνει ο Μπέκετ να κάνει το κοινό να ταυτιστεί απόλυτα με αυτούς τους πραγματικά απόκοσμους ήρωες; Χρησιμοποιεί το τρικ που της Αντιστροφής όπως έξοχα αναφέρει ο Άντερς στην μελέτη του. Ο Αίσωπος ήθελε να δείξει ότι οι άνθρωποι είναι ζώα, και τι έκανε στους μύθους του; Έβαλε τα ζώα να φέρονται ανθρώπινα. Εδώ τι ακριβώς συμβαίνει; Ο Μπέκετ επιθυμώντας να αναπαραστήσει μια ζωή δίχως νόημα, σκηνοθετεί μία δίχως νόημα παραβολή για τη ζωή αυτή και φτιάχνει έναν κατεστραμμένο μύθο. Οι ήρωες του δεν προβαίνουν σε καμία πράξη, γιατί ακριβώς στοχεύει να αποδώσει μια ζωή απραξίας και νωθρότητας. Το δέντρο χρησιμεύει μόνο για αυτοκτονία αλλά λείπει το σκοινί.

Ένα μεγάλο μέρος της παράστασης αφορά την αλληλεπίδραση των πρωταγωνιστών με έναν αφέντη (Πότζο)  και τον υπηρέτη του (Λάκι). Οι τελευταίοι εμφανίζονται σαν την ανθρωποποιημένη συνείδηση των πρωταγωνιστών, και αναφέρονται ξεκάθαρα στη διαλεκτική του Κυρίου και του Δούλου στην Φαινομενολογία του Χέγκελ. Εδώ ο Μπέκετ φιλοσοφεί ή λοιδορεί την φιλοσοφία; Στην 1η πράξη η παράσταση αποδίδει έξοχα την διαλεκτική που λέει ότι ο Κύριος ρέπει προς την απόλαυση του πράγματος αλλά έχει ανάγκη τον Δούλο ο οποίος εργάζεται πάνω στο πράγμα, δηλαδή στην δημιουργία του πολιτισμού. Στην 2η πράξη, ο αφέντης είναι τυφλός και ο υπηρέτης μουγγός, δείχνοντας την ματαιότητα του πολιτισμού μας.

Ο μεγάλος ηττημένος ποιος είναι; Οι δύο πρωταγωνιστές; Ο αφέντης; Ο υπηρέτης; Ή μήπως ο ίδιος ο Γκοντό; Σίγουρα όχι το κοινό. Χαίρομαι ιδαίτερα γιατί η παράσταση όχι μόνο δουλεύει εξαίρετα όλα τα ερωτήματα του συγγραφέα αλλά επινοεί δικά της σχήματα για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της. Αυτή η καλλιτεχνική ανησυχία είναι που αποζητούμε από τους νέους καλλιτέχνες, να εισάγουν το προσωπικό τους στοιχείο μα με κύριο γνώμονα και οδηγό το πρωταρχικό έργο.

Κείμενο| Διονύσης Αναλυτής

Πληροφορίες Παράστασης

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Κοστούμια – Μάσκες – Επιμέλεια σκηνικού: Ιωάννα Πλέσσα
Μουσική σύνθεση – Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Περικλής Μαθιέλλης
Training workshop: Δήμητρα Κούζα
Βοηθοί σκηνοθέτιδος: Γιάννα Αλ Νακά, Φωτεινή Μποστανίτη
Επιμέλεια κειμένων – Συνεργάτιδες δραματουργίας: Νατάσα Εξηνταβελώνη Μαρία Μοσχούρη

Μεταφράσεις υλικού: Αγγελική Πασπαλιάρη
Οργάνωση παραγωγής: Κρίστελ Καπερώνη, Γιάννα Αλ Νακά

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Παίζουν: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας,                     Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος

                   

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 21.00

 

Τιμή εισιτήριων: 12€, 8€ μειωμένο

 

 

 

Θέατρο Χώρος
Πραβίου 6, Βοτανικός

Τηλ.: 21 0342 6736

 

 

 

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: https://bit.ly/2IB6hOC

 

viva.gr, 11876, SevenSpots, Reload Stores, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα, Viva Kiosk

Οι Χιονάνοι στο Θέατρο Πόρτα λέγονται Κούρτογλου.

Παραμύθι δίχως αλήθειες δεν έχει σκοπό και όποιος μεγάλωσε με ψέμματα, ψέμματα αναζήτησε και στην ενηλικίωση του. Η Χιονάτη είναι άλλωστε κι αυτή ένα κανονικό κορίτσι όπως όλα τα άλλα. Σε αυτήν εδώ την ιστορία έχει όνομα. Την λένε Άννυ. Ζει και στέκεται από την μία πλευρά της σκηνής ακριβώς αντίθετα από αυτή που ζει και στέκεται η μητριά της. Δυο τους θα έλεγε κανείς ότι συμβολίζουν  το καλό και το κακό μα στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι μονόπλευρος. Και οι δυο αυτές υπάρξεις έχουν τις αδυναμίες τους, τις επιθυμίες τους και τις επιλογές τους. Οι επιλογές αυτές είναι που θα καθορίσουν και τις προσωπικές τους ευτυχίες καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής.

Οι μικροί θεατές βλέπουν παράλληλα τα βαθειά συναισθήματα και των δύο υπάρξεων. Η μεν «κακιά» μητριά που επιβάλλει τον φόβο για να κερδίσει αφοσίωση και να καλύψει την δικιά της ανασφάλεια και η δε «καλή» χιονάτη που με υπεροψία επιβάλλει τις επιθυμίες της χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους γύρω της.  Τα παιδιά θα γνωρίσουν δύο ξεχωριστές κοπέλες που αλληλοσπαράζονται ζηλεύοντας η μία την άλλη αντιμετωπίζοντας  τους ανθρώπους σαν άβουλα πλάσματα, μέχρι η πραγματικότητα να τους ανατρέψει τα δεδομένα. Ευτυχώς για το παραμύθι μας οι νάνοι που όλοι γνωρίζουμε είναι τα αδέρφια Κούρτογλου, δεμένα πολύ μεταξύ τους, ταπεινά και προσηλωμένα στη δουλειά, στο σπίτι και στη μουσική. Τα τέσσερα αυτά αγόρια που υποδύονται τους Χιονάνους,, χαρισματικά και γεμάτα ενέργεια θα συνδέσουν τις δύο ηρωίδες ξεδιπλώνοντας το ταλέντο τους στην παραστατική τέχνη του θεάτρου με μία τεράστια γκάμα γκριμάτσας, ήχων και στάσεων που μικροί και μεγάλοι δεν μπορούν να αντισταθούν.

Η ιστορία των patari project θα δείξει ότι σημασία στο παραμύθι δεν έχει μόνο το τέλος αλλά και η βαθειά πορεία προς αυτό. Στην δικιά μας Χιονάτη, η Άννυ καταφέρνει να δει τα λάθη της και να εκτιμήσει πραγματικά τα αδέρφια Κούρτογλου. Έτσι θα ξεπεράσει την εμμονή να εκδικηθεί την κακιά μητριά και  θα ζήσει όμορφες στιγμές και αμέτρητη χαρά όταν παράλληλα και αντιδιαμετρικά η κακιά μητριά θα λυσσάξει από το κακό της, ανίκανη πλέον να δει τα λάθη της και να κλείσει την ρωγμή της.

Μια διαφορετική και εγκάρσια ανάγνωση του γνωστού παραμυθιού θα βάλει τα μεγάλα παιδιά σε σκέψεις και θα κινητοποιήσει τα μικρά να αμφισβητήσουν αυτά που ήδη ξέρουν.

Ό,τι καλύτερο σε παιδική παράσταση μα όχι μόνο για παιδιά.

Κείμενο| Άννα Κάντα

 

 

Η παράσταση είναι μια δημιουργία της ομάδας.

 

Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου

Συνεργάτες Σκηνοθεσίας: Εριφύλη Στεφανίδου, Γιάννης Γιαννούλης

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού

Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ

Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου

Φωτογραφίες, video: Panagiotis Maidis

 

 

Παίζουν: Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Ειρήνη Μακρή, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Σύρμας, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης

 

 

Μέρα και ώρα παραστάσεων: Σάββατο στις 17:00

 

Διάρκεια: 95 λεπτά (με διάλειμμα)

 

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 10€, Ανέργων/Άνω των 65 ετών/Ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 8€

 

Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=YfXhVLzL9qI&t=2s

Να πιεστείτε για να την αντέξετε. «Στέλλα Κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη

Είσαι θεατής ενός οικογενειακού καβγά χωρίς τέλος. Βρίσκεσαι συνεχώς στο σαλόνι και εσύ όπως όλα τα μέλη της οικογένειας. Τα φώτα που άλλες φορές σβήνουν για να αναδείξουν την θεατρική πράξη, αυτή τη φορά είναι ανοιχτά και σε προδίδουν. Οι ηθοποιοί μπορούν να σε δουν όπως ακριβώς τους βλέπεις και εσύ.  Η συνθήκη που τοποθετεί το θέατρο ο Γιάννης Οικονομίδης είναι η ίδια που γνωρίζουμε και στις ταινίες του.  Το έργο «Στέλλα Κοιμήσου» ανοίγει ένα πεδίο ενδοοικογενειακής σύγκρουσης που μοιάζει με κοινωνικό πείραμα.

ΣτέλλαΚοιμήσου5©ΓιάννηςΠρίφτης

Το story επίτηδες βαρετό χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να είναι σενάριο ελληνικής ταινίας ή λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Δεν μας απασχολεί η πλοκή τόσο όσο η ένταση του λόγου, οι ίδιες οι λέξεις που αποφασίζει ο Βαγγέλης Μουρίκης να επιμεληθεί. Η κόρη Στέλλα θέλει να εξομολογηθεί στην οικογένεια της τον κρυφό δεσμό με τον Πίκο και την ματαίωση του επερχόμενου αρραβώνα με τον γιο ενός πολιτικού προσώπου.

Η υπερένταση της υποδηλώνει φόβο αλλά μέχρι τα μισά της παράστασης είναι όλα ελεύθερα. Μπορούν όλοι να ειρωνευτούν, να επιβληθούν, να βρίσουν. Η παρουσία του πατέρα συζητιέται αλλά δεν υφίσταται εξ αρχής. Όταν πλέον θα εμφανιστεί θα κυριαρχήσει μέχρι τέλους. Τα νεύρα, η ένταση, η ταυτόχρονη οχλαγωγία και ο πανικός εκτονώνονται σε χαχανητά από το κοινό κυρίως μέσω της στάσης του μικρού αδερφού. Ο Γιάννης Νιάρρος (βραβείο Χόρν) ενσαρκώνει ευρηματικά το μαύρο πρόβατο της οικογένειας χρησιμοποιώντας σώμα και ύφος για να γελοιοποιήσει την έκρυθμη κατάσταση της οικογένειάς του. Είναι ο πλέον απροστάτευτος αλλά ίσως και ο μοναδικός προστάτης των αδυνάτων. Δυστυχώς η σαρκαστική του διάθεση εξαφανίζεται μπροστά στον πατέρα Γερακάρη αφήνοντας μας αμήχανους όσο οι δύο κοπέλες, Ιώαννα Κολλιοπούλου (βραβείο Μελίνα Μερκούρη)  και  Έλλη Τρίγγου ξεκάθαρες στους ρόλους τους, αναζητούν την αποδοχή του πατέρα η καθεμία με το δικό της τρόπο –  με το δικό της τίμημα.  Ρεαλιστική η επιλογή της μικρής Ανθής να αποτελέσει το αποτυχημένο υποκατάστατο του πατέρα στα υπόλοιπα αδέρφια. Χρήσιμη η παρουσία κόντρας θείας και παραιτημένης μητέρας για να πυροδοτεί ξανά και ξανά τον καβγά.

Βρίζονται και βρίζουν. Οι λέξεις είναι πολλές και γεμάτες μίσος. Ο Στάθης Σταμουλακάτος ως πατέρας Γερακάρης θα γεμίσει αντάξια το φάντασμα του πατριάρχη μαφιόζου και ο θυμός στη φωνή και στο πρόσωπο θα σε κάνει να πέσεις πιο βαθιά στη καρέκλα σαν ένα ακόμη μέλος αυτής της οικογένειας.

ΣτέλλαΚοιμήσου4©ΓιάννηςΠρίφτης

Ο αυτοσχεδιασμός και η μελέτη των διαλόγων ξεπερνούν την θεατρικότητα και πλησιάζουν τον ρεαλισμό του Έλληνα. Η υπεροχή της φωνής και το βρίσιμο κάποτε θα χαρτογραφηθούν πιστεύω ως κομμάτι της κουλτούρας μας.  Ποιος θα μιλήσει τελευταίος για να πείσει ;. Η ακοή γίνεται επιλεκτική και σπάνια στις μέρες μας. Οι δεσμοί αίματος μεταλλάσσονται εύκολα σε πραγματικά δεσμά.

Ο Γιάννης Οικονομίδης ξέρει καλά να χειρίζεται να μέλη της ελληνικής οικογένειας και στρέφει τον καθρέφτη προς εσένα. Βλέπεις αναπόφευκτα έστω και μία στιγμή που κάποιος από την οικογένεια σου, σου υπέδειξε τον δρόμο αντίθετα από το συναίσθημα ή ενστερνίστηκε ότι ξέρει καλύτερα το καλό σου ή εν τέλει σε υποτίμησε και το έκανε με τον χειρότερο τρόπο.

«Επειδή με αγαπάς μου τα λες όλα αυτά;»

Το συμφέρον αντικαθιστά συναισθήματα και ανάγκες. Οι απαιτήσεις μεταφράζονται ως αγάπη και ο έρωτας γίνεται απλά καύλες.  Όλοι είναι τραγικοί ήρωες μιας σάπιας κοινωνίας που θρέφει απωθημένα στα παιδιά της. Όλοι κάποιον θέλουμε να εκδικηθούμε. Όλοι κάποιον ζηλεύουμε. Όλοι τελικά φοβόμαστε.

Η Στέλλα ίσως να κοιμηθεί ξανά και ξανά για λίγες μέρες ακόμα στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους αν και θα μπορούσε να αποτελέσει  μάθημα οικογενειακού από-προσανατολισμού.  Να πιεστείτε για να την αντέξετε. Υπάρχει λόγος κι ας μην φαίνεται.

Κείμενο| Άννα Κάντα

 

 

 

Πληροφορίες Παράστασης 

Σκηνοθεσία : Γιάννης Οικονομίδης

Επιμέλεια κειμένου: Βαγγέλης Μουρίκης

Σχεδιασμός φωτισμών : Bασίλης Κλωτσοτήρας

Βοηθός σκηνοθέτη/επιμέλεια κίνησης: Αντώνης Ιορδάνου

Σκηνογραφία : Ioυλία Σταυρίδου

Ενδυματολόγος : Γιούλα Ζωϊοπούλου

Μουσική : Μπάμπης Παπαδόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αντώνης Ιορδάνου (Θείος Τάκης)
Ιωάννα Κολλιοπούλου (Στέλλα Γερακάρη)
Μάγια Κώνστα (Θεία Βάσω)
Καλλιρρόη Μυριαγκού (Ελένη Γερακάρη)
Γιάννης Νιάρρος (Γιώργος Γερακάρης)

Θάνος Περιστερης (Μάριος Αγγελής)
Στάθης Σταμουλακάτος (Αντώνης Γερακάρης)
Έλλη Τρίγγου (Ανθή Γερακάρη)

Η παράσταση είναι κατάλληλη για ανηλίκους άνω των 15 ετών.

ΧΩΡΟΣ

Θέατρο Τζένη Καρέζη

Ακαδημίας 3 Αθήνα

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Δευτέρα 1η Οκτωβρίου

ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ

Από 1 έως 12 Οκτωβρίου : Δευτέρα με Παρασκευή στις 21:00

Από 15 Οκτωβρίου: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό: 18€

Φοιτητικό, άνω των 65 ετών, πολυτέκνων, παιδιά έως 18 ετών: 15€

Ανέργων, ΑΜΕΑ: 12€

Ο Άρης Σερβετάλης ξανά στη σκηνή.Ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλά μία παράσταση.

Σαν αγριόχορτο εμφανίστηκε, παράσταση σε κλειστό χώρο, για λίγες μέρες στη καρδιά του καλοκαιριού και παρόλα αυτά ρούφηξε το Αθηναϊκό κοινό δημιουργώντας ιδιαίτερες εντυπώσεις. Δεν περιμέναμε λιγότερα από την ομάδα της Έφης Μπίρμπα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη. Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» γιατί περί performance πρόκειται, μετά από τα sold out του περασμένου Ιουλίου επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για 10 μόνο παραστάσεις.

Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές».

Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται με την αποτυχία στην περίπτωση του Δον Κιχώτη. Συνδέεται με κάτι άλλο μεγαλύτερο και δυνατότερο κάθε φορά. Κάτι που μπορεί ίσως να μοιάζει και στον θάνατο. Ο χώρος που εκτυλίσσονται αυτά τα παιχνίδια θυμίζει κάτεργο που αποτελείται από γήινα υλικά. Χώμα, σκοινί, δοκάρια, σανίδες και άνθρωποι.

Πέμπτη σκηνοθετική δουλειά της Έφης Μπίρμπα βασισμένη στο έργο του Μιχαήλ Θερβάντες Δον Κιχώτης και η ίδια επιλέγει γερμανική αφήγηση βάζοντας υπέρτιτλους να συνοδεύουν την εξέλιξη. Οι ήχοι (Constantine Skourlis) έχουν έξτρα ρόλο στο σωματικό αυτό περφόρμανς καθώς αποχωρούν και εισέρχονται επιλεκτικά σε συνδυασμό πάντα με την δράση. Η «μουσική»  ακούγεται σαν τελετουργία που ταιριάζει με την ψιθυριστή φωνή της αφηγήτριας. Η διακριτική ανάγνωση του κειμένου που συνοδεύει κατά τόπους την περφόρμανς γίνεται από την Effi Rabsilber που είναι παρούσα στην σκηνή συμμετέχοντας στο παιχνίδι αποστασιοποιημένα. Είναι αυτή που θα φορέσει τα εντυπωσιακά πόδια αλόγου και θα περιφέρεται με βήματα προς τα πίσω προσομοιώνοντας άριστα την κίνηση αυτού του περήφανου ζώου.

Η ομάδα που συνετέλεσε σε αυτό την ονειρική ψευδαίσθηση φαίνεται να βασίζεται σε μια άριστη σύγκλιση καλλιτεχνών που δομημένα κλήθηκαν να πειραματιστούν σε ένα διαφορετικό σωματικό εγχείρημα ως εικαστικό σχόλιο περισσότερο παρά ως κλασσική δραματουργία. Αυτό επιβεβαιώνει μία συνέχεια και ένα προσωπικό στυλ της Έφη Μπίρμπα που μόνο θετικά μας εκπλήσσει από δουλειά σε δουλειά.

Don_7©Γιώργος Καπλανίδης

 «Οι άντρες του έργου περπατάνε σε συγκεκριμένες γραμμές με σταθερό σχετικά ρυθμό στο χώρο σταματώντας μόνο όταν η Ιωάννα Τουμπακάρη και η Δάφνη Αντωνιάδου τους ακουμπήσουν απαλά τη σέλα στον ώμο και πατώντας στην παλάμη τους θα καβαλήσουν την ωμοπλάτη τους και θα ιππεύσουν με έναν μοναδικό τρόπο πάνω στη σκηνή. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μία από τις πιο εντυπωσιακές κινητικές «οφθαλμαπάτες» της παράστασης  αλλά θα την ξεπεράσει η σύλληψη του τέλους.  Ενός τέλους όπου αιωρούμενος ο Άρης Σερβετάλης με το πραγματικών διαστάσεων άλογο του, που κατάφερε και ξεκόλλησε ο Αχιλλέας Χαρίσκος από το έδαφος,  ανεβαίνουν πλέον στην συγγραφική διάσταση του Θερβάντες. Η επιβολή έντονου σκοταδιού με ένα ίχνος φωτιστικού φόντου (φωτ.σχεδιασμός Γιώργος Καρβέλας) δημιουργεί ξεκάθαρες σκιές των ανθρώπων γύρω τους. Όλοι στέκονται ακίνητοι σε ένα ανατριχιαστικό θέαμα που απότομα θα διακοπεί για να μας επαναφέρει από το όνειρο στον πραγματικό κόσμο» 

γράφει η Άννα Κάντα  στην Duduka για την πρεμιέρα της παράστασης.

Don_1 ©Γιώργος Καπλανίδης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα: 4 Οκτωβρίου 2018

Ημερομηνίες: 4 Οκτωβρίου – 14 Οκτωβρίου 2018, εκτός Τρίτης 9 Οκτωβρίου

Ημέρες παραστάσεων: Πέμπτη 4/10, Παρασκευή 5/10, Σάββατο 6/10, Κυριακή 7/10, Δευτέρα 8/10, Τετάρτη 10/10, Πέμπτη 11/10, Παρασκευή 12/10, Σάββατο 13/10, Κυριακή 14/10.

Ώρες παραστάσεων:  Πεμ.-Παρ.-Σαβ.-Τρ.-Τετ. 20:30 & Κυρ. 19:00

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:

Διακεκριμένη Ζώνη: 22€, Φοιτητικό-Ανέργων-Ατέλεια: 18€,

Α’ Ζώνη: 20€, Φοιτητικό-Ανέργων: 16€,

Β’ Ζώνη: 14€, Φοιτητικό-Ανέργων-Ατέλεια: 12€,

Γ’ Ζώνη (χαμηλής ορατότητας χωρίς αρίθμηση): 10€, Φοιτητικό-Ανέργων-Ατέλεια: 10€

 

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-δραματουργία-σκηνογραφία-κοστούμια: Έφη Μπίρμπα

Κείμενα: Μιχαήλα Πλιαπλιά, Effi Rabsilber, Έφη Μπίρμπα

Επιμέλεια κειμένων: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Καρβέλας

Συνθέτης-σχεδιασμός ήχου: Constantine Skourlis

Κατασκευή σκηνικών: Σωκράτης Παπαδόπουλος

Κατασκευή κοστουμιών: Δέσποινα Μακαρούνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Έλληνα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Λάμπρου

Βοηθός ενδυματολόγου: Δάφνη Ηλιοπούλου

Τεχνικός υπεύθυνος: Χάρης Χαλκιόπουλος

Ερμηνευτές: Άρης Σερβετάλης, Αχιλλέας Χαρίσκος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Σοφία Γεωργοβασίλη, Δάφνη Αντωνιάδου, Κυριάκος Σάλης

Κινηματογράφηση trailer-teaser: Γρηγόρης Πανόπουλος | makeyourownfilms.com

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Γραφιστική: Πασχάλης Ζέρβας | wolframgrafik

Εναερίτης-εκπαιδευτής αναρρίχησης: Βάιος Καραλάιος

Υπεύθυνες επικοινωνίας: Κατερίνα Αποστολοπούλου, Ευαγγελία Σκρομπόλα

Παραγωγή & Εκτέλεση παραγωγής: Rēs Ratio Network

 

 

Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και είναι συμπαραγωγή του Rēs Ratio Network με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

 

Χειλάκης, Μαξίμου και Σαράντης σε όλους τους ρόλους της «Αντιγόνης»

Θέρος και νύχτα συνυφαίνονται χρόνια με το αρχαίο δράμα στα πέτρινα θέατρα του τόπου μας.  Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα εξ αυτών, ίσως το πιο δημοφιλές σε όλες τις γενιές, φέτος παρουσιάζεται από τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον  Μανώλη Δούνια. Δυο τους σκηνοθετούν με βάση την καθαρότητα του κειμένου. Δεν δοκιμάζουν να εντυπωσιάσουν ή να προκαλέσουν παρά επιχειρούν να μεταφέρουν την τραγωδία της Αντιγόνης στο κόσμο απλά και διακριτικά. Ήσυχη σκηνοθεσία με λίγα σκηνικά, μονόχρωμη και ταπεινή μπροστά στο κείμενο, απ΄ότι φαίνεται σκόπιμα. Ο Αιμιλιος Χειλάκης, η Αθηνά Μαξίμου και ο Μιχάλης Σαράντης είναι οι τρείς ηθοποιοί που θα μοιράσουν τους ρόλους πλαισιώνοντας τον χορό.

Στον μύθο των Λαβδακιδών συναντάμε τα δύο αδέρφια Ετεοκλή και Πολυνείκη, γιους του Οιδίποδα να μάχονται για την εξουσία μέχρι και τον θάνατό τους. Αλληλοσκοτώνονται και την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο θείος των παιδιών Κρέων όπου και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη ως τραγική τιμωρία για την εχθρική στάση στον τόπο του. Η Αντιγόνη όμως αποφασίζει να παραβλέψει τις εντολές και να θάψει τον αδερφό της χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Στο έργο του Σοφοκλή βλέπουμε το θυμό του Κρέοντα και την επιβολή ποινής στην Αντιγόνη, ανιψιά και γυναίκα του γιού του Αίμονα. Η εξέλιξη των γεγονότων θα προκαλέσει τους θεούς και η κατάρα θα επιστρέψει στο γένος για να δώσει τέλος στα αγαπημένα πρόσωπα του Κρέοντα.

1990_MIXALIS_SARANTIS_22062018

 Αν αποφλοιώσουμε την παράσταση από το κείμενο θα δούμε γνώριμους ηθοποιούς με σταθερότητα στην ερμηνεία. Σεβαστή, αξιοπρεπής για όλους και ξεχωριστή στην περίπτωση του Μιχάλη Σαράντη που κάνει ίσως την μεγαλύτερη σε αριθμό αλλαγή ρόλων και εμφανίζεται περισσότερο ελαστικός στις ερμηνείες της Ισμήνης, Σκοπού και του Αίμονα. Ο χορός αν και φαίνεται να έχει πρωταγωνιστική θέση στην παράσταση – πάντα μπροστά από όλους τους χαρακτήρες, σε συνδυασμό με το μικρό μουσικό πλαίσιο και το ενδυματολογικό μεταπολεμικό ύφος χάνει κάποιες στιγμές την ένταση του και δείχνει να μην παρασέρνει το κοινό στη δύνη του τελικά.  Το κείμενο του Σοφοκλή παρόλα αυτά ακούγεται και υπερκαλύπτει θεμιτά τους ηθοποιούς και αυτό δεν το συναντάς συχνά. Η συνειδητή αυτή επιλογή της σκηνοθετικής ομάδας και της τοποθέτησης των ηθοποιών δίνει αξία σε φράσεις, λόγους και ποίηση που πέφτουν στο έδαφος με κρότο. Η Αντιγόνη και ο Κρέοντας επιτέλους εμφανίζονται ξεκάθαρα σαν όμοια είδωλα. Και οι δύο εμμονικοί με την οπτική τους καταλήγουν στο θάνατο αμφιβάλλοντας κάπως καθυστερημένα για τις επιλογές τους. Το λάθος βαραίνει πάντα την εξουσία του Κρέοντα αλλά η Αντιγόνη δεν απέχει από την ίδια μοίρα . Και οι δύο αποφασίζουν να ακολουθήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή αλαζονικά και υπεροπτικά την δική τους νομοθεσία μπερδεύοντας τους πολίτες της Θήβας. Ο χορός θέτει ερωτήματα δικαίως για τα πρόσωπα αυτά χωρίς να δείχνει το λάθος ή το σωστό. Οι θεοί μέσω του Τειρεσία αργούν να εμφανιστούν αλλά δεν αργούν να αποδώσουν την τιμωρία στον Κρέοντα ο οποίος θα επιλέξει πρώτα να θάψει τον Πολυνείκη και μετά να βγάλει την Αντιγόνη στο φως της ζωής. Ο φόβος του να γλιτώσει από την οδύνη έρχεται πολύ αργά και δεν τον σώζει από τον θάνατο του γιού του Αίμονα και της γυναίκας του Ευρυδίκης.

Η Αντιγόνη, στο έργο του Σοφοκλή αποτελεί μία επαναστατική φιγούρα που εύκολα παρασύρει με την υπερηφάνεια της και την πηγαία αγάπη για τον αδερφό της μέχρι όμως την στιγμή που η ποινή του Κρέοντας δεν την θέλει πεθαμένη. Η αλλαγή αυτή φέρνει την Αντιγόνη σε αμφιβολία. Τώρα δε θα ανήκει ούτε στους θνητούς ούτε στους νεκρούς και αυτό μόνο βασανιστικό είναι για την ίδια και τις πεποιθήσεις της. Οι συγκρούσεις που ο Σοφοκλής θέλει να αποδώσει έρχονται ξεκάθαρες στην παράσταση αυτή με ίσως την πιο δυνατή ερμηνευτικά αυτή του Κρέοντα με τον γιο του Αίμονα, και όχι αυτή της Αντιγόνης με την εξουσία.

Όλα τα σημαντικά σημεία του δράματος παραθέτουν μία πυρηνική μελέτη στο εγώ του ανθρώπου απέναντι στην εξουσία, την δύναμη, το ιερό, την αγάπη και τον θάνατο. Η αυτο-νομία των χαρακτήρων τους οδηγεί στην καταστροφή και όχι στην αρμονία που οι ίδιοι νομίζουν (άσχετα από την θέση, το φύλο ή την ηλικία) και αυτό είναι ουσιαστικά το τελευταίο μέσα σε όλα νόημα του Σοφοκλή για το έργο της Αντιγόνης και αυτό που αφορά το σύνολο μιας πολιτείας. Αυτής του Σοφοκλή αλλά και της δικής μας.

Κείμενο|  Άννα Κάντα

1979_EMILIOS_XILAKIS_22062018

Ταυτότητα παράστασης
Αντιγόνη
του Σοφοκλή

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας
Διασκευή: Μανώλης Δούνιας
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική Διδασκαλία-Ακορντεόν: Άννα Λάκη
Βοηθός Σκηνοθετών: Αλέξανδρος Βάρθης
Βοηθός Σκηνογράφου: Ερατώ Τσάτσου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Δανάη Ψωμοδότη

 

 

Ερμηνεύουν
Αθηνά Μαξίμου
Αιμίλιος Χειλάκης
Μιχάλης Σαράντης

Χορός
Σωκράτης Πατσίκας
Παναγιώτης Κλίνης
Κρις Ραντάνοφ
Σμαράγδα Κάκκινου
Μαρία Τζάνη
Πάρις Θωμόπουλος
Τίτος Λίτινας
Άννα Λάκη

Παραισθησιογόνος Δον Κιχώτης με τον Άρη Σερβετάλη.

23ο Κεφάλαιο 2ο Βιβλίο.

Ο ιππότης κατακρημνίζεται στη σπηλιά του Μοντεσίνου και βιώνει ένα ενύπνιο παραλήρημα. Ο Δον Κιχώτης κρεμάμενος στον πάτο της σπηλιάς προσγειώνεται σε έναν άλλο κόσμο. Ελάχιστος φωτισμός βοηθάει αρχικά στο να αντιληφθούμε την ύπαρξη μάλλον παιδιών που τρέχουν ακανόνιστα γύρω του. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει.

Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται με την αποτυχία στην περίπτωση του Δον Κιχώτη. Συνδέεται με κάτι άλλο μεγαλύτερο και δυνατότερο κάθε φορά. Κάτι που μπορεί ίσως να μοιάζει και στον θάνατο. Ο χώρος που εκτυλίσσονται αυτά τα παιχνίδια θυμίζει κάτεργο που αποτελείται από γήινα υλικά. Χώμα, σκοινί, δοκάρια, σανίδες και άνθρωποι.

Don_5©Γιώργος Καπλανίδης

Η Γερμανή θεωρητικός Γιόχαν Χουιζίνγκα αναφέρει στη βιβλιογραφία της την έννοια homo ludens στην ανάλυση της περί πολιτισμού και παιχνιδιού. Τον ίδιο όρο δανείζεται η Έφη Μπίρμπα και τον τοποθετεί στην αρχή του έργου πάνω σε ένα μεταβαλλόμενο χρωματικό πανί που εισάγει τον θεατή σε ότι θα ακολουθήσει. Οι ήχοι (Constantine Skourlis) έχουν έξτρα ρόλο στο σωματικό αυτό περφόρμανς καθώς αποχωρούν και εισέρχονται επιλεκτικά σε συνδυασμό πάντα με την δράση. Η «μουσική»  ακούγεται σαν τελετουργία που ταιριάζει με την ψιθυριστή φωνή της αφηγήτριας. Η διακριτική ανάγνωση του κειμένου που συνοδεύει κατά τόπους την περφόρμανς γίνεται στα γερμανικά από την Effi Rabsilber που είναι παρούσα στην σκηνή συμμετέχοντας στο παιχνίδι αποστασιοποιημένα. Είναι αυτή που θα φορέσει τα εντυπωσιακά πόδια αλόγου και θα περιφέρεται με βήματα προς τα πίσω προσομοιώνοντας άριστα την κίνηση αυτού του περήφανου ζώου.

Don_6©Γιώργος Καπλανίδης

 

Την ίδια στιγμή οι άντρες του έργου περπατάνε σε συγκεκριμένες γραμμές με σταθερό σχετικά ρυθμό στο χώρο σταματώντας μόνο όταν η Ιωάννα Τουμπακάρη και η Gema Galiana τους ακουμπήσουν απαλά τη σέλα στον ώμο και πατώντας στην παλάμη τους θα καβαλήσουν την ωμοπλάτη τους και θα ιππεύσουν με έναν μοναδικό τρόπο πάνω στη σκηνή. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μία από τις πιο εντυπωσιακές κινητικές «οφθαλμαπάτες» της παράστασης  αλλά θα την ξεπεράσει η σύλληψη του τέλους.  Ενός τέλους όπου αιωρούμενος ο Άρης Σερβετάλης με το πραγματικών διαστάσεων άλογο του, που κατάφερε και ξεκόλλησε ο Αχιλλέας Χαρίσκος από το έδαφος,  ανεβαίνουν πλέον στην συγγραφική διάσταση του Θερβάντες. Η επιβολή έντονου σκοταδιού με ένα ίχνος φωτιστικού φόντου (φωτ.σχεδιασμός Γιώργος Καρβέλας) δημιουργεί ξεκάθαρες σκιές των ανθρώπων γύρω τους. Όλοι στέκονται ακίνητοι σε ένα ανατριχιαστικό θέαμα που απότομα θα διακοπεί για να μας επαναφέρει από το όνειρο στον πραγματικό κόσμο.

Don_3©Γιώργος Καπλανίδης

Η ομάδα που συνετέλεσε σε αυτό την ονειρική ψευδαίσθηση φαίνεται να βασίζεται σε μια άριστη επιλογή καλλιτεχνών που δομημένα κλήθηκαν να πειραματιστούν σε ένα διαφορετικό σωματικό εγχείρημα ως εικαστικό σχόλιο περισσότερο παρά ως κλασσική δραματουργία. Αυτό επιβεβαιώνει μία συνέχεια και ένα προσωπικό στυλ της Έφη Μπίρμπα που μόνο θετικά μας εκπλήσσει από δουλειά σε δουλειά. Ακόμα και αν δεν είναι έτοιμο το θεατρικό κοινό σε τόσο προσωπικά καλλιτεχνικές εκφάνσεις ενός έργου που ξεφεύγουν από το κακοφορμισμένο σύνηθες, θα έπρεπε να νιώθει τυχερό που έχει την ευκαιρία να τις βιώσει σ’ ένα κατά τ ‘άλλα στάσιμο καλλιτεχνικά και θεατρικά περιβάλλον όπως είναι της Ελλάδας.

Αν δε κλοτσάτε λοιπόν συνήθως την τύχη σας, σπεύσετε να επιλέξετε θέση. Για 9 στο σύνολο παραστάσεις ο Δον Κιχώτης θα εμφανίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Καλή ενόραση.

 

Κείμενο| Άννα Κάντα


 

Ημέρες παραστάσεων: Πέμπτη 28/6, Παρασκευή 29/6, Σάββατο 30/6, Κυριακή 1/7, Δευτέρα 2/7, Τετάρτη 4/7

Παράταση παραστάσεων: Πέμπτη 5/7, Παρασκευή, 6/7, Σάββατο 7/7

Ώρες παραστάσεων:  Πεμ-Παρ-Σαβ-Δευ-Τετ 20:30 & Κυρ 19:00

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Διακεκριμένη: 22€, Κανονικό: 20€, Φοιτητικό 15€, Άνεργοι-Ατέλεια 10€

Προπώληση: Η προπώληση ξεκινά 7 Μαΐου 2018 και λήγει 21 Ιουνίου 2018: Διακεκριμένη-Κανονικό: 18€, Φοιτητικό: 13€, Άνεργοι-Ατέλεια: 10€

Προπώληση εισιτηρίων: www.ticketservices.gr και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC:

https://www.ticketservices.gr/event/efi-mpirmpa-don-kixotis-vivlio-2o-kef-23o/

 

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς 185 35

Ταμείο Θεάτρου | 210 4143 310 

Ώρες Ταμείου: 

Τρίτη έως Παρασκευή: 10.00 – 14.00 και 18:00 – 21:00

 

Don_2©Γιώργος Καπλανίδης

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-δραματουργία-σκηνογραφία-κοστούμια: Έφη Μπίρμπα

Καλλιτεχνική συνεργάτις-σύμβλουλος δραματουργίας-επιμέλεια κειμένων: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Κείμενα: Μιχαήλα Πλιαπλιά, Effi Rabsilber, Έφη Μπίρμπα

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Καρβέλας

Συνθέτης-σχεδιασμός ήχου: Constantine Skourlis

Καλλιτεχνικός συνεργάτης-κατασκευή σκηνικού: Σωκράτης Παπαδόπουλος

Καλλιτεχνική συνεργάτις-κατασκευή κοστουμιών: Δέσποινα Μακαρούνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Έλληνα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Λάμπρου

Βοηθός ενδυματολόγου: Δάφνη Ηλιοπούλου

Ερμηνευτές: Άρης Σερβετάλης, Αχιλλέας Χαρίσκος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Effi Rabsilber, Διογένης Σκαλτσάς, Gema Galiana, Κυριάκος Σαλής

Κινηματογράφηση trailer-teaser: Γρηγόρης Πανόπουλος | makeyourownfilms.com

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Γραφιστική: Πασχάλης Ζέρβας | wolframgrafik

Παραγωγή & Εκτέλεση παραγωγής: Rēs Ratio Network

 

Τrailer: https://vimeo.com/274528963

 

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και είναι συμπαραγωγή του Rēs Ratio Network με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.