All posts filed under: Νέα

Διαβάστε όλα τα νέα του θεάτρου. Τελευταίες ενημερώσεις και ανακοινώσεις για όλες τις παραστάσεις που παίζονται. Νέα ηθοποιών και ανθρώπων της τέχνης για να μην σας ξεφεύγει τίποτα.

Μετά τη θετική ανταπόκριση κοινού και κριτικών, οι Φυλές παίρνουν παράταση.

Εντυπωσιακή από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι Φυλές είναι ένα υπέροχο έργο, βαρύ και αληθινό που καθρεφτίζει την οικογενειακή δομή στην σύγχρονη εποχή και φέρνει μπροστά τα ψεγάδια της. Όσο απομακρυνόμαστε από την σκηνή, μεγαλώνουν τα όρια και η φυλή μετατρέπεται σε κοινωνία και η κοινωνία σε έθνος. Όλοι είμαστε μέλη μιας μικρότερης ή/και μεγαλύτερης φυλής και η διαφορετικότητα πότε δεν είναι εύκολα αποδεκτή και κυρίως σωστά διαχειρίσιμη, γράφει η Άννα Κάντα για την παράσταση. Η Νίνα Ρέιν, μια νέα δυναμική φωνή του βρετανικού θεάτρου, επεξεργάζεται με ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση μια σειρά ευαίσθητων θεμάτων: την απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς, τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας, την ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Ο Μπίλυ, αν και εκ γενετής κωφός, έχει μεγαλώσει «φυσιολογικά» μέσα σε μια οικογένεια που έχει κάνει τα πάντα για να αμβλύνει τις συνέπειες της διαφορετικότητάς του. Η εισβολή όμως της Σύλβιας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ανατρέπει ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Παρότι o Κρίστοφερ, ο πατέρας της οικογένειας, επιμένει πως «χωρίς τις …

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Έχω παίξει σε παράσταση με 4 άτομα κοινό και τη θεωρώ παράσημο στην καριέρα μου.

Ο Δημήτρης Δημόπουλος μας μιλά για την Καφρόκρεμά του και την επερχόμενη περιοδεία του! Είναι από τους πρώτους έλληνες standup κωμικούς -από την δεκαετία ’90-, και συνεχίζει ακάθεκτος στον 3ο standup μονόλογό του!  Έχει ένα μοναδικά έξυπνο χιούμορ, που δεν είναι εύκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Ακόμα και οι βωμολοχίες στο νέο του έργο, δεν ακολουθούν τα κλασσικά μοτίβα άλλων κωμικών. Το χιούμορ προκύπτει από τον δικό του χαρακτήρα στην σκηνή, από τις καταστάσεις, ενώ ταυτόγχρονα δεν λείπουν και οι «ατάκες» που μένουν χαρακτηριστικές στο κοινό. Τώρα είναι έτοιμος για την νέα του περιοδεία σε επαρχία και Αθήνα, οπότε ήταν η καλύτερη αφορμή να μας απαντήσει σε κάποια καυτά ερωτήματα για την δουλειά του, το youtube και την ελληνική standup σκηνή. Μετά το «Αντί Διδακτορικού» και την «Υπερπαραγωγή», ήρθε η ώρα για τον τρίτο σου standup μονόλογο, την «Καφρόκρεμα». Από πού αντλείς υλικό για τις παραστάσεις σου και πώς καταλήγεις σ’ένα ολοκληρωμένο υλικό; Αποκάλυψε τα όλα!   Όπως όλοι, υποθέτω, σημειώνω ιδέες, τις επεξεργάζομαι, τις ξεχνάω, τις ξαναθυμάμαι, γράφω, σβήνω, σβήνω, γράφω και αυτό όλο μέχρι …

Ευθύμης Φιλίπππου στην Αγγλικανική Εκκλησία για λίγες μόνο μέρες.

Η Αργυρώ Χιώτη με την ομάδα της, τους VASISTAS, επαναφέρουν τις Απολογίες 4 & 5 του Ευθύμη Φιλίππου για λίγες παραστάσεις, απ’ τις 28 Ιανουαρίου έως τις 18 Φεβρουαρίου, στην Αγγλικανική Εκκλησία «Άγιος Παύλος», στο κέντρο της Αθήνας.   Ένα βιογραφικό σκηνικό ποίημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Μια άτυπη δίκη. «Ο άντρας πλησιάζει τον εξεταστή και υποκλίνεται μπροστά του σηκώνοντας το δεξί του χέρι: Αν το κολύμπι μ’ ευχαριστεί, να μην βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά. Αν μου αρέσουν οι περίπατοι στα πάρκα, τα δέντρα να πέφτουν και να μου κλείνουν τον δρόμο καθώς περπατώ. Θα είμαι ειλικρινής. Αν δεν είμαι ειλικρινής, δεν είμαι άξιος να είμαι εδώ μπροστά σας απόψε.»   Το έργο του Ευθύμη Φιλίππου, ειδικά γραμμένο για την ομάδα VASISTAS, με λόγο συμπυκνωμένο και λυρικό σαν σκηνικό ποίημα, επιχειρεί μια περιπλάνηση στην εσωτερική γεωγραφία δύο προσώπων. Ένας δικαστής, απροσδιόριστη ηγετική φιγούρα με στοιχεία σχολικού εξεταστή – αστυνομικού ανακριτή – ψυχαναλυτή, και δύο εξεταζόμενοι. Μία γυναίκα και ένας άνδρας στο μέσο περίπου της ζωής τους, οικειοθελώς εξεταζόμενοι, ανατρέχουν στις απειροελάχιστες λεπτομέρειες που …

Ο Άρης Σερβετάλης ξανά στη σκηνή.Ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλά μία παράσταση.

Σαν αγριόχορτο εμφανίστηκε, παράσταση σε κλειστό χώρο, για λίγες μέρες στη καρδιά του καλοκαιριού και παρόλα αυτά ρούφηξε το Αθηναϊκό κοινό δημιουργώντας ιδιαίτερες εντυπώσεις. Δεν περιμέναμε λιγότερα από την ομάδα της Έφης Μπίρμπα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη. Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» γιατί περί performance πρόκειται, μετά από τα sold out του περασμένου Ιουλίου επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για 10 μόνο παραστάσεις. Ο άλλοτε χαρακτηριζόμενος ρομαντικός και φαντασμένος ιππότης θα κληθεί να συμμετέχει σε αέναα παιχνίδια που δεν γνωρίζουν  δόλο αλλά έχουν  όρια και συνθήκες τις οποίες θα αποδεχτεί χωρίς να αμφισβητήσει. Ο οργασμός κινήσεων και η στάση των ερμηνευτών είναι το κύριο συστατικό της απόδοσης και αυτό που ταιριάζει εδώ και χρόνια στον Άρη Σερβετάλη. Με ένα βλέμμα αθωότητας ο ηθοποιός ενσαρκώνει στην κυριολεξία -βουβός-  αυτό τον αγνό χαρακτήρα που εύκολα έχουν θεωρήσει αφελή οι δήθεν «ρεαλιστές». Στην παράσταση αυτή παρατηρούμε τον ιππότη να επιχειρεί συνεχώς επαναλαμβανόμενες υπέρογκες προσπάθειες επιτυχίας και ισορροπίας ενός κάθε φορά διαφορετικού παιχνιδιού μέχρι την στιγμή της εγκατάλειψης. Η εγκατάλειψη δεν συνδέεται …

Δε θα ήθελα πλέον ένα θέατρο.. να «σαστίζει» τον κόσμο με υπερβολική πληροφορία και να γεμίζει την αγορά παραγωγές αστόχαστα.

Γράφει ο Θωμάς Μοσχόπουλος με αφορμή τη νέα σεζόν στο θέατρο Πόρτα *φωτογραφία Κική Παπαδοπούλου Πέρασε, λοιπόν, μια τετραετία από την επαναλειτουργία του ΠΟΡΤΑ, μετά το προσωρινό κλείσιμό του λόγω «κρίσης» και την αλλαγή στο μοντέλο λειτουργίας του. Αν αυτή η τετραετία μεταφραστεί σε αριθμούς  έχουμε: 12 παραστάσεις για ενηλίκους (σύγχρονο και κλασικό ρεπερτόριο, στην πλειοψηφία τους άπαιχτα στην Ελλάδα έργα, εκ των οποίων τέσσερις πρωτότυπες διασκευές λογοτεχνικών αριστουργημάτων) πέντε για παιδικό, τέσσερις για βρέφη, τέσσερις παραστάσεις χοροθεάτρου, επτά θεατρο-παιδαγωγικές δράσεις, 57 (!) πρωτότυπα προγράμματα συναυλιών (13 μουσικά έργα σε παγκόσμια πρώτη, τρία σε πανελλήνια πρώτη) δύο όπερες και, τέλος, μια μεγάλη σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποκριτικής και σκηνοθεσίας. Οι παραγωγές υπήρξαν όλον αυτόν τον καιρό άλλοτε πολύ επιτυχημένες καλλιτεχνικά (ή/και εμπορικά) άλλοτε λιγότερο, υπήρξαν πάντως χωρίς εξαίρεση επιλογές για τις οποίες όλοι είμαστε περήφανοι. Ποιοι είμαστε αυτοί οι «όλοι»;  Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εκ των οποίων άλλοι σταθερά, άλλοι ευκαιριακά στο ΠΟΡΤΑ, άνθρωποι με τον επαγγελματισμό τους, τον κόπο τους, (με την αυτοθυσία τους, συγκεκριμένα, οι περισσότεροι από αυτούς) άλλοι συνειδητά συμπορευόμενοι, άλλοι πάλι όχι, …

Πως να ξεπεράσετε την φθινοπωρινή άρνηση σε τρία θεατρικά βήματα.

Κάποιοι επέστρεψαν και κάποιοι συνεχίζουν να μας σπάν τα νεύρα με καλοκαιρινά posts λες και δεν έχει μπει ο Σεπτέμβρης πχια. Αυτή η άρνηση που σας έχει πιάσει ότι το καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμα και δεν τολμά κανείς να ευχηθεί καλό χειμώνα, έστω καλό φθινόπωρο εν ανάγκη συμβιβασμού, είναι άκρως καταπιεστική. Αλλά όooχι σας αρέσει να βασανίζεστε, να αυτομαστιγώνεστε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα επιστροφής. Αυτό που αποφεύγετε να ξέρετε θα έρθει ότι και να κάνετε. Το καλοκαίρι χάθηκε και θα αργήσει ξεκάθαρα – τουλάχιστον 8 και βάλε μήνες. Mε τις βροχές του Ιούνη ας το βάλουμε 9 για να μην πάθουμε καμιά λαχτάρα. Μην ανοίγετε φακέλους με φωτογραφίες, σβήστε το ίνσταγκραμ γιατί υπάρχουν ακόμα προκλητικοί και ελάτε να δούμε τι έχει αυτή τη βδομάδα – να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Δευτέρα κουτσή, αντιπαθητική, του τσαγκάρη, φέρνει πρεμιέρα Ερρίκου Ίψεν στο Tempus Verum –Εν Αθήναις. Η Κυρά της Θάλασσας μιλάει για έναν  άντρα που ζει με τη γυναίκα και τις δυο του κόρες. Η γυναίκα, όμως, νοσταλγεί μια άλλη ζωή. Τη ζωή στην ανοιχτή θάλασσα, το …

To φετινό μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου από τον Simon Mcburney

Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου: «Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;» Μου χαμογέλασε. «Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες». Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή. Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου. Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: «Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς …

Να η ευκαιρία να δείτε την Frida ki allo με πρόσκληση.

Την αγαπήσαμε από τα σκαριά της και την στηρίξαμε με κλειστά μάτια. Αν ξεχαστήκαμε μέσα στη φουρτούνα του χειμώνα η Duduka σας δίνει την ευκαιρία της τελευταίας στιγμής. Αφήστε το σχόλιο σας στο τέλος του παρόντος άρθρου (με πλήρες ονοματεπώνυμο) και κερδίστε μία διπλή πρόσκληση για αυτή την Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 21:15 στο Θέατρο 104.      Μετά την επιτυχία της παράστασης «Αγγελική» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (2014-2016), οι FLY THEATRE εντυπωσιάζουν και πάλι αυτή τη φορά με μία παράσταση, στο Θέατρο 104, για την μυθική Frida Kahlo η σπαραχτική ιστορία της οποίας παρουσιάζεται όπως δεν την έχετε ξαναδεί. Η Κατερίνα Δαμβόγλου αναλαμβάνει το ρόλο της Μεξικανής ζωγράφου ενώ ο Robin Beer «επιστρατεύει», τις μαγικές δυνατότητες της τεχνολογίας δημιουργώντας, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ζωντανά ήχο και βίντεο. Με αυτόν τον τρόπο «ζωγραφίζει» τον περιβάλλοντα σκηνικό χώρο της Κατερίνας Δαμβόγλου που ως Φρίντα αλληλεπιδρά μαζί του άλλοτε με θυμό άλλοτε με οξύ μαύρο χιούμορ ξετυλίγοντας το – ματωμένο συχνά από τον πόνο – νήμα της ζωής της. Η Frida, σύμβολο επιμονής, αντοχής και …

Οι Αναστατώσεις του Οικότροφου Τέρλες δίνουν προσκλήσεις στους αναγνώστες της Duduka.

  Κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το ενδιαφέρον ενός τέτοιου έργου και κανείς να μην τολμήσει να πει ότι δεν τον αφορά. Εύκολοι στόχοι υπάρχουν πάντα στην κοινωνία και συμπεριφορές εκτόνωσης πολλές. Όλοι υπήρξαμε έφηβοι και αρκετοί μεταμφιέστηκαν σε γονείς λίγα χρόνια αργότερα, κάποιοι σε εργοδότες, σε εκπαιδευτικοί, άλλοι σε σύντροφοί ή πολιτικοί αρχηγοί.  Ποιος πήρε όμως την θέση του βασανιστή και ποιος του θύματος ..ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει. Δεν συνηθίζουμε να επιβάλουμε παραστάσεις αλλά κάποιες φορές χρειάζεται. Οι Αναστατώσεις του Οικότροφου Τέρλες αφορούν ένα στρατιωτικό οικοτροφείο της Αυστροουγγαρίας όσο αφορούν και την ελληνική κοινωνία. Οι νεαροί οικότροφοι θα “συλλάβουν” τον συμμαθητή τους να κλέβει. Δεν θα τον παραδώσουν όμως για να τιμωρηθεί αλλά, αντίθετα, θα βρουν την ευκαιρία να τον “χρησιμοποιήσουν ως όργανο” ξεσπώντας πάνω του -σχεδόν-ασυνείδητα όλη τους την καταπιεσμένη ορμή και σεξουαλικότητα. Το έργο του Μούζιλ  στο θέατρο Πόρτα περιγράφει με ακρίβεια τις δικτατορίες του εικοστού αιώνα. Παράλληλα αποτελεί μια θαυμάσια ανάλυση της εφηβείας, καθώς βασίζεται σε αληθινά γεγονότα (που έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας). “…δε θα πω “κρίμα το παιδί” ό,τι και να …