All posts filed under: Προτάσεις

Υπάρχουν τόσα θέατρα και δεν ξέρετε που να πρωτοπάτε; H Duduka σας βγάζει από την δύσκολη θέση και επιλέγει για σας παραστάσεις που αξίζει να δείτε.

Μία απάτη που θα απολαύσετε και θα σας κάνει να γελάσετε. Είδαμε το Γκλουμ στο θέατρο 104.

Ήδη από το ευρηματικό trailer που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι, πρώτη χρονιά του ανεβάσματος του ГЛУМ από την ομάδα C for Circus, καταλάβαινε κανείς ότι έχει να κάνει με μια φρέσκια, ζωντανή, και (οπωσδήποτε) κωμική παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέμα του έργου, η με κάθε τρόπο κοινωνική αναρρίχηση του μικρο-απατεώνα, τυχοδιώκτη Γκλούμωφ, προσφέρεται για κωμωδία · ο Γκλούμωφ είναι ένας ήρωας καθημερινός, γνήσια κωμικός και αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή, παρόλο που βγαίνει από σελίδες που γράφτηκαν πριν σχεδόν 170 χρόνια, ενώ το ίδιο μπορεί κανείς να πει και για τους χαρακτήρες  που των πλαισιώνουν. Το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Ρώσου δραματουργού Αλεξάντρ Οστρόφσκι αποτέλεσε μια εξαιρετική πρώτη ύλη για να ξεδιπλωθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από την ομάδα C for Circus. Το λιτό και εύκολα μεταμορφώσιμο σκηνικό, παρότι σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί σκηνική ευκολία, εδώ λειτουργεί άψογα εξαιτίας της εξαίρετης κίνησης των ηθοποιών, κάτι που εξάλλου χαρακτηρίζει το σύνολο της παράστασης. Τα δε κουστούμια, μάλλον αποτελούν μια παιχνιδιάρικη ματιά στα στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στο δυτικό μυαλό για την εν γένει εικόνα του ρωσικού πολιτισμού. …

Οι Patari Project είναι η τέλεια ομάδα και παίζουν μία τέλεια Μύτη του Γκόγκολ.

Ξέρω, γνωρίζω, άρα νιώθω ασφάλεια. Θα δω κάτι σίγουρα ενδιαφέρον. Σχεδόν προκλητικό και θαρραλέο. Αναμφισβήτητα πρωτοπόρο. Ο ενθουσιασμός μου εκκολάπτεται πριν την ημέρα της παράστασης. Φτάνω στο θέατρο Πόρτα και περιμένω με χιλιάδες ερωτηματικά την ώρα. Κάτι παράξενοι τύποι με στιλιστικό ενδιαφέρον (Κλαίρ Μπρέισγουελ) μπλέκονται ανάμεσα μας και βρίσκουν τον χώρο να εξυψωθούν. Γελάω. Νιώθω αμήχανα. Μου ζητάνε πράγματα περίεργα. Τους ακολουθώ παρά το γεγονός ότι μου δίνουν την επιλογή να μην το κάνω. Κάνουν αστεία. Μπαίνω στην αίθουσα και η θέση μου είναι αλλόκοτη. Θα κάτσω στην σκηνή και τα φώτα θα κοιτάνε εμένα. Εσένα. Τον διπλανό μου.  Ανάμεσά μας ο Κοβαλιώφ και μπροστά του η μύτη. Η μύτη του. Μας μιλάει. Σχεδόν ντροπαλά αλλά με ένα θάρρος απελπισίας. Σαν να ήθελε καιρό να αποδράσει από το πρόσωπο του Κοβαλιώφ. Ήχοι περίεργοι ακούγονται από την πλατεία του θεάτρου. Τα φώτα σιγά σιγά αλλάζουν και συνηθίζω. Συνηθίζω την θέση μου και νιώθω βολικά παρατηρώντας τους ήρωες να «κοροϊδεύουν»  τον Κοβαλιώφ. Δεν φαίνεται να το κάνουν επίτηδες. Έχασε κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που κανείς δε θα …

Σταματία πόσο χαιρόμαστε που σε ξαναβλέπουμε.

  «Που χρωστάω δηλαδή και γίνομαι μάρτυς ζωής παντελώς αμαρτωλών;» Ομολογώ δεν έχω δει πιο κεραυνοβόλο μονόλογο ευστοχίας και μαύρου χιούμορ για ότι δυστυχώς ορίζει το γένος μας και την Ελλάδα μετά τον εμφύλιο. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω δει καλύτερο μονόλογο ever. Καθώς πρέπει οικογένειες- καλή κοινωνία- στρατός και η εκκλησία.  Kόρη ανώτερου υπαλλήλου σε υπουργείο. Για του λόγου το αληθές, παρολίγο μνηστή λοχαγού και μεταξύ μας; «παρολίγο» γυναίκα! Σεμνή όμως!  Και με τις καλύτερες των προθέσεων. Πίστη στα ήθη και στην δεξιά πατρίδα. Όχι μπλεγμένη με κομουνισμό και αμαρτία. Θεέ και Κύριε. H  Ελένη Ουζουνίδου άφηνε τότε κατάπληκτο ένα κοινό το οποίο αν αναγνώριζε την ευπάθεια του σε βλαμμένους απολυταρχικούς συντηρητικούς χαρακτήρες – διπλωνόταν από το γέλιο. Οικογενειακές ιστορίες με απομεινάρια καθαρεύουσας και μη μου άπτου συμπεριφορές. Έξυπνη σάτιρα, καυστική περιγραφή της μετεμφυλιακής γενιάς και μία υπέροχη ερμηνεία.  Το κείμενο του Κώστα Σταματίου σχολαστικό, πυκνό και ακουμπισμένο στο δικό μας τώρα με την σκηνοθεσία του αγαπημένου Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Η Σταματία, το γένος Αργυροπούλου είχε να μας διηγηθεί πολλά και ρεαλιστικά στιγμιότυπα με …

Ο Ορφέας Αυγουστίδης το παίζει ήρωας στο Skrow Theater για 2η χρονιά.

  Θρυλικός με χιούμορ και σαρκασμό ο Ορφέας Αυγουστίδης επανέρχεται δριμύτερος στην οδό που τον αφήσαμε λίγο πριν κλείσουμε τα Θέατρα για καλοκαίρι. Μας έκανε την χάρη ευτυχώς το Skrow Theater και το έργο «Μία τεράστια έκρηξη» επανέρχεται για μπόλικες μέρες έτσι ώστε να χωρέσετε όλες (γκουχ γκουχ), ..εε όλοι εννοούσα στο υπέροχο αυτό θέατρο με τον πέτρινο τοίχο. Ποιον ρόλο υποδύεται ο Ορφέας; A κάνει τον Γιώργο! Ποιον Γιώργο; Έναν Γιώργο που τον παιδεύουν οι γυναίκες, γονείς, σόι, φίλοι, εργοδότες, καθηγητές. Ένας Γιώργος σαν εσάς στην ηλικία που θα μεγαλουργούσατε αλλά χτύπησε το τηλέφωνο και σας διέκοψε από την σωτηρία του κόσμου. Όπως τον θαυμάσαμε το ξεχασμένο, εε συγνώμη,  το περασμένο καλοκαίρι ήθελα να πω, ο Ορφέας Αυγουστίδης έχει παρέα του δύο παθιασμένες κοπέλες, την Άννα Καλαϊτζίδου και την Αριάδνη Καβαλιέρου. Οι δυο τους παίζουν όλους τους ρόλους που μπορείτε να φανταστείτε με μουσική υπόκρουση live. Τραγούδια αστεία και ευφάνταστα από τον Φοίβο Δεληβοριά με την φωνή του Δημήτρη Τάσαινα φτιάχνουν την πιο ευχάριστη παράσταση του χειμώνα. Και αν δεν σας φτάνουν όλα αυτά, …

Μαρία Ναυπλιώτου και Χάρης Φραγκούλης διηγούνται το ανεξήγητο του έρωτα.

«Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια, από καταγωγή και από έρωτα» γράφει στον πρόλογο της μετάφρασής του ο Γιώργος Χειμωνάς. Δύο όψεις έχει ο έρωτας: τη «βάρβαρη» και την ονειρική. Την ιδανική.       Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2017. Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. ΔηΠεΘε Ιωαννίνων. Η καλλιτεχνική σύμπραξη τριών ιστορικών θεσμών της χώρας υπήρξε το πολιτιστικό γεγονός του καλοκαιριού. Μετά τη μεγαλειώδη πρεμιέρα στην Επίδαυρο που καταχειροκροτήθηκε από περισσότερους από 15.400 θεατές, σηματοδοτώντας την επιστροφή του Θεάτρου Τέχνης στο αργολικό θέατρο ύστερα από 7 χρόνια, η Μήδεια ολοκληρώνει την περιοδεία της την Τρίτη 3 Οκτωβρίου στο Ηρώδειο. Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη, με ένα σύνολο εξαιρετικών ηθοποιών και συνεργατών, παρουσιάζει τη «Μήδεια» του Ευριπίδη στην αξεπέραστη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Γεράσιμος Γεννατάς, Μαριάννα Κάλμπαρη, Αλεξάνδρα Καζάζου, Σύρμω Κεκέ, Ιωάννα Μαυρέα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Θεοδώρα Τζήμου. Στον ρόλο της Μήδειας, η Μαρία Ναυπλιώτου. Ιάσων, ο Χάρης Φραγκούλης.   Πληροφορίες Ευριπίδης-  Μήδεια Η βαρβαρότητα του έρωτα   Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη Ωδείο Ηρώδου Αττικού | 3 Οκτωβρίου 2017, ώρα 21.00   Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theatre/irodeio/mideia-evripidi/ Μέσα από το μύθο της Μήδειας, όπως αυτός παρουσιάζεται …

Η τελευταία σκηνοθετική του δουλειά ξανά από τα χέρια της κόρης του. Σπύρος Ευαγγελάτος για μία μέρα στο Ηρώδειο.

    Ο αποχαιρετισμός σημαντικών ανθρώπων για την τέχνη και την ιστορία μόνο δέος μπορεί να προκαλέσει. Πόσο μάλλον αν αυτός συνοδεύεται από μία πράξη αναβίωσης όσων πρόσφερε στο θέατρο. Κάποιοι μπορεί να μην είχαν την τύχη να θαυμάσουν το έργο του. Λίγοι νεότεροι μπορεί να γνώρισαν μόνο την κόρη του Κατερίνα στο θέατρο από πρόσφατες δουλειές (Φάουστ και 1984). Κανείς όμως δε θα έχανε μια δεύτερη ευκαιρία να τον γνωρίσει. Στη μνήμη του Σπύρου Ευαγγελάτου λοιπόν θα παρουσιαστεί εκ νέου, στις 26 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, ο Αμύντας, η τελευταία παράσταση του αείμνηστου σκηνοθέτη, που έκανε πέρυσι πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Αθηνών σε συμπαραγωγή με την εταιρεία «Λυκόφως» και έλαβε θερμή υποδοχή από το κοινό. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, θα αναβιώσει για μια μοναδική παράσταση τη μεγάλη του επιτυχία, προσφέροντας στους φίλους του θεάτρου μια μοναδική ευκαιρία να απολαύσουν και πάλι την τελευταία σκηνοθετική του δουλειά. Ο Σπύρος Ευαγγελάτος με τον Αμύντα, την τελευταία σκηνοθεσία του, επιβεβαίωσε και επισφράγισε την ανεκτίμητη προσφορά του στην παρουσίαση άγνωστων ελληνικών κειμένων στη σκηνή με σύγχρονη, φρέσκια, μοναδική σκηνοθετική ματιά. Οδήγησε μια …

Τι θα δείτε αν βρεθείτε στο Θέατρο 104!

Είναι cozy, έχει αυλή και ένα φουαγιέ που θυμίζει παλιά Αθήνα. Κάθε παράσταση που φιλοξενεί είναι διαφορετική και έχει τους δικούς της θεατές. Βρίσκεται δίπλα στο μετρό Κεραμεικού και συνδυάζεται εύκολα με ένα ποτάκι στο βραδινό χοτ Γκάζι ή στα εναλλακτικά κάτω Πετράλωνα με λίγο περπάτημα. Ας δούμε τι μπορείτε να απολαύσετε αν ο δρόμος σας βγάλει στην πόρτα του. Στη σκηνή Black Box θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την «Παρέλαση», με τον Άρη και τη Ζωή. Δύο αδέλφια, ο Άρης και η Ζωή, ζουν απομονωμένα σ’ ένα δωμάτιο. Απ’ τον μοναδικό φεγγίτη παρακολουθούν τις ετοιμασίες μιας παρέλασης, που εξελίσσεται απρόσμενα. Αναμονή και εγκλωβισμός δύο βασικά στοιχεία. Έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που σκηνοθετεί ο Ρωμανός Καλοκύρης κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15. Προλάβετε γιατί οι θέσεις είναι περιορισμένες. «Η παρέλαση» στο Θέατρο 104 Επιλογή παράστασης γκλούμ. Ο τίτλος μην σας τρομάζει. Όλα θα τα καταλάβετε και όλα θα σας αρέσουν. Είναι η ιστορία ενός νεαρού άνδρα στη Μόσχα του 1868, από τη στιγμή που αποφασίζει να ανέλθει κοινωνικά και είναι βασισμένο στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι. …

Μία από τις πιο σημαντικές παραστάσεις του χειμώνα κοντεύει στο τέλος της.

Λευκό στο πάτωμα, λευκό στους τοίχους, παντού. Δυο κομμάτια ξύλο, σαν άψυχο δέντρο. Ερημικό τοπίο. Κρανίου τόπος. Περιπλανώμενες δύο φιγούρες. Άνθρωποι της εποχής μας. Άντρας ψαράς πάππου προς πάππου και μία κινεζοεγγλέζα ευθυτενής και αυστηρή. Δυο ήρωες σε διαφορετικό τόπο ο καθένας. Το κείμενο του Άντερς Λουστγκάρτεν «Λαμπεντούζα» φέτος είδε τα φώτα της θεατρικής σκηνής αφήνωντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε ένα έργο που γράφτηκε μόλις δύο χρόνια πρίν και αφορά τα φονικά έτη που διανύουμε στη σκιά της Ευρώπης. Ένα κείμενο που περιγράφει τις ζωές δύο επιλεγμένων ηρώων του σήμερα.   Ο Αργύρης Ξάφης ανθρώπινος, ζεστός, απλός και αυθόρμητος στις εκφράσεις του σε συγκινεί ενώ η Χαρά Μάτα Γιαννάτου σε ξυπνάει από έναν λήθαργο απάθειας με το θυμό της και το αυστηρό τόνο στη φωνή της. Ένας αλιευτής πτωμάτων και μια στυγνή εκβιάστρια είσπραξης δανείων συνομιλούν με το κοινό και μεταξύ τους εικονικά όπως περιγράφει η Άννα Κάντα στο κείμενο της για τη Duduka. Παράσταση που ξεφεύγει από τις κλασσικούρες και ακουμπά το σήμερα με αυστηρότητα. Δουλεμένη στα χρώματα και στην ατμόσφαιρα ανατριχιάζει …

Δείτε καλό θέατρο μόνο με 10 ευρώ.

Το Θέατρο ήταν και είναι πάντα ένα είδος διασκέδασης που προϋποθέτει μία οικονομική άνεση. Ένεκα των καιρών και των σημείων (για να μην πούμε και των τεράτων) φάνηκε μία χαραμάδα διευκόλυνσης. Λίγο οι προσκλήσεις, λίγο οι προσφορές το έφεραν πιο κοντά στην κρίση και τον πιεσμένο οικονομικά θεατή.  Βέβαια πολλές Ερινύες του χώρου έχουν δηλώσει στο παρελθόν ότι ο θεατής που ψάχνει την δωρεάν είσοδο δεν είναι πραγματικός θεατρόφιλος.  Πριν παρεξηγηθούμε, θυμηθείτε ότι σε αυτή εδώ την χώρα η αυστηρή κριτική κάνει πάντα φασαρία και συνήθως παρερμηνεύεται. Η αλήθεια είναι ότι μας λείπουν οι ωραίες παραγωγές και τα εμπνευσμένα κοστούμια. Και σίγουρα πλέον δεν υπάρχει καν το επάγγελμα του σκηνογράφου.  Για να ανέβει μία παράσταση πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά κάποια άτομα, περισσότερα από αυτά που φαίνονται πάνω στη σκηνή. Υπάρχουν φορές που η δουλειά του ηθοποιού, σκηνοθέτη και πολλών άλλων γίνεται χορηγία της ψυχούλας τους για χάρη της τέχνης. Γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε λοιπόν να βρούμε μία ισορροπία  ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή. Ως γνωστόν, τα θέατρα και οι παραστάσεις αυξάνουσι τους χειμώνες όπως τα μανιτάρια με την υγρασία.  Εμείς …

Είδαμε το ωμό και κτηνώδες Curing Room στο θέατρο Vault.

Μία γνώριμη μυρωδιά σε οδηγεί στην θέση του θεατή και σε εισάγει στο μαύρο χρώμα του Vault Theater. Σκοτάδι βαθύ σε υπνωτίζει και μελωδίες εφιαλτικές σε ξυπνάνε από τον λήθαργο αργά. Το σκοτάδι σβήνει αντίστροφα καθώς ανοίγεις τα βλέφαρά σου και μοιάζει ανάνηψη η εικόνα που εμφανίζεται θολά μπροστά σου. Ακουμπισμένα σώματα – εφτά.  Γερμένα στο τοίχο, ξεκολλάνε από το μαύρο φόντο της σκηνής. Η πρώτη διάσταση του έργου «The curing room» δημιουργείται στο πρώτο λεπτό. Γυμνό. Οι φωνές τους μοιράζονται στα σώματα σταδιακά και καθένας συστήνεται στους όμοιους του. Η ιστορία βρίσκεται στην ευαίσθητη Πολωνία, εν μέσω πολέμου και εφτά γυμνοί στρατιώτες κρατούνται κλεισμένοι στο κελάρι ενός μοναστηριού από τους Γερμανούς. Αυτοαποκαλούνται αυστηρά με τον χαρακτηρισμό του «συντρόφου» και διατυμπανίζουν περήφανα ακόμα, την τιμή και τα κατορθώματα τους στην γραμμή της μάχης. Η δεύτερη διάσταση του έργου έχει ήδη εισχωρήσει. Αξίωμα. Πιστοί στον ρόλο τους, κρατάν την ιδεολογία σαν χρυσό στα χέρια και γλύφουν τους τοίχους για να ξεδιψάσουν. Φαίνονται ίδιοι αλλά δεν είναι. Διαφορετικά παρελθόντα σχηματίζουν διαφορετικές ηθικές. Ξεχωρίζεις γρήγορα τον αδύναμο όπως …