All posts filed under: Συνεντεύξεις

Συνεντεύξεις για την Duduka

Ο Απόστολος Φράγκος και η Μαρία Μαμούρη μιλάνε για την παράσταση Playhouse.

Το Play House ― που γράφτηκε το 2011 από τον Martin Crimp και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Ειρήνη Μαργαρίτη, εκθέτει την καθημερινότητα ενός νέου ζευγαριού, και την προσπάθειά του να «στήσει» το σπιτικό του. H Duduka μιλάει με τους δύο πρωταγωνιστές για το έργο και την απόδοση του θεατρικά στον Πολυχώρο KET. Στην παράσταση Playhouse υποδύεστε την Katrina και τον Simon. Ένα ζευγάρι που μόλις ξεκινάει να χτίζει την ζωή του. Τι γνωρίζουμε για αυτούς τους δύο και ποιες οι επιθυμίες τους; Aπόστολος Φράγκος: O Simon είναι ένας νεαρός άνδρας κάπου στα 35, εργάζεται σε κάποια εμπορική εταιρεία όπου ελπίζει να ανελιχθεί και συζεί με την Κatrina με την οποία είναι ερωτευμένος. Είναι φιλόδοξος, με αυτοπεποίθηση, με δυναμικό χαρακτήρα, ανοιχτό σε προκλήσεις. Δε μοιάζει να έχει ιδιαίτερες ανησυχίες για τη ζωή, μάλλον πρόκειται για ένα τυπικό δείγμα μικροαστού με εξωστρεφή συμπεριφορά. Όσο αφορά το παρελθόν του, ο Κριμπ δεν μας δίνει καμιά πληροφορία, σε αντίθεση με την Katrina. Και δεν είναι τυχαίο. Στο πλαίσιο της πρόθεσης του συγγραφέα να περιγράψει ένα σύγχρονο …

Συνέντευξη με τον Γιώργο Αγγελόπουλο, σκηνοθέτη και συν-δημιουργό του Jeronimo Space.

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος γνωστός για το χιούμορ του και την κωμική του έκφανση και έκφραση στα καλλιτεχνικά δρώμενα σκηνοθετεί την sci-fi κωμωδία «JERONIMO SPACE:το κυνήγι των Σούσι»  στο θέατρο Άβατον. Ο ίδιος μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ζήση Ρούμπο δημιούργησαν μία θεατρική κωμωδία με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας έχοντας έντονη επιθυμία κανένας θεατής να μην φύγει αλώβητος από τα γέλια. Η Duduka συνάντησε τον Γιώργο Αγγελόπουλο σε γειτονικό γαλαξία και απέσπασε πληροφορίες για το έργο, τη σχέση του με τον Ζήση Ρούμπο και by the way τη σκηνοθετική του δουλειά.   Θα μπορούσατε να μας συστήσετε στον ήρωα και πρωταγωνιστή Τζερόνιμο Μένσουες Καλτσώνη; Δώστε μας κάποια βασικά χαρακτηριστικά του. Ο Τζερόνιμο είναι ένας άντρας σε mid-life crisis. Έχει παραιτηθεί από τα πάντα, έχει αποδεχτεί τη μετριότητά του αλλά, την ίδια στιγμή, παθαίνει κάποιες αδικαιολόγητες εκλάμψεις μεγαλείου. Μάλλον επειδή κατάγεται από κάποιους Έλληνες – ανδροειδή που σώθηκαν από το Μεγάλο Αφανισμό της Γης το 3000 μ.Χ. Μοναδικός του φίλος είναι ο Τικ, ένα wearable ρομπότ βοηθός.   Η υπόθεση μέχρι τώρα μας αποκαλύπτει ότι ο εν λόγω κεφαλοκυνηγός του διαστήματος …

Συνέντευξη με την Σάρα Τοσκάνο για την πρώτη βρεφική παράσταση στο θέατρο Άβατον.

Η παράσταση «Θα βγω απ’ το αυγό» απευθύνεται σε μωρά συγκεκριμένης ηλικίας; Τι είναι αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ένα μωρό και πως μπορεί να ενεργοποιήσει μία θεατρική παράσταση τις αντιδράσεις του; Τα μωρά έχουν περιέργεια για τον κόσμο και αντιλαμβάνονται ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Αντιδράνε σε νέα περιβάλλοντα και παρατηρούν τους ανθρώπους, τα αντικείμενα, τις εκφράσεις και τα συναισθήματα. Η παράσταση μας δημιουργήθηκε -συγκεκριμένα- για μωρά 4-18 μηνών και έχουμε επιλέξει τα πάντα, από τα χρώματα των σκηνικών μέχρι τη μουσική και τις δράσεις, αναλογα με τις αντιδράσεις των μωρών.   Τι είναι αυτό που έχει να κερδίσει μία οικογένεια όταν επιλέγει να έρθει σε μία παράσταση για βρέφη; Αυτό που θέλουμε είναι τα μωρά και οι γονείς να περάσουν ωραία στο θέατρο. Υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για παιδιά αλλά για μωρά οι επιλογές είναι λιγοστές. Οι γονείς ψάχνουν να βρουν κάτι να κάνουν με τα μωρά τους εκτός από το να πάνε για μια βόλτα στο πάρκο.  Το θέατρο είναι μια πολύ ωραία δραστηριότητα γιατί τα μωρά αλλάζουν εικόνες και έρχονται σε επαφή με καινούργια …

Συνέντευξη με τον Μάνο Στεφανάκη στο Skrow Theater

Θα τον βρείτε στο Παγκράτι, οδό Αρχελάου, μέσα στο θέατρο με τον πέτρινο τοίχο. Ο Μάνος Στεφανάκης λύνει και δένει στο Skrow Theater συμμετέχοντας σε δύο παραστάσεις. Υποδύεται τον έφηβο νεαρό μιας οικογένειας ελληνικής. Εκφραστικός και παρορμητικός όπως του αρμόζει εκπαίμπει ενθουσιασμό και ένταση σε μία πολύ γλυκιά παράσταση για μικρούς και μεγάλους. Πρόσφατα όμως ανέλαβε και την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά στην ίδια σκηνή με το έργο -Ο Ντέντεκτιβ-  του Δημήτρη Χατζή. Το γνωστό μυθιστόρημα παίζεται με μία παράδοξη αφήγηση υπό την καθοδήγηση του από δύο ταλαντούχες νέες ηθοποιούς. Μιλήσαμε με τον Μάνο Στεφανάκη και για τις δύο αυτές δουλειές και ανυπομονούμε για την εξέλιξή του. Φέτος σε βλέπουμε να συμμετέχεις στην παράσταση «Το Aσυνόδευτο» όπου οι θεατές τυγχάνει να είναι και παιδιά. Μπροστά σε ένα κοινό λοιπόν με νεότερη ηλικία πιστεύεις ότι οι απαιτήσεις μιας ερμηνείας μικραίνουν ή μεγαλώνουν;  Δεν νομίζω ότι στην πραγματικότητα αλλάζει κάτι. Υπάρχουν διαφορές στις απαιτήσεις από παράσταση σε παράσταση, από ρόλο σε ρόλο αλλά η ηλικία του κοινού δεν έχω την αίσθηση ότι διαμορφώνει τις απαιτήσεις αυτές.   …

Η Νατάσσα Νταϊλιάνη και η Άντζελα Δεληχάτσιου μας μιλάνε για την περφόρμανς «Buy me».

Η Νατάσσα Νταϊλιάνη (περφόρμερ-σκηνοθέτρια) και η Άντζελα Δεληχάτσιου (συν-σκηνοθέτρια) φέτος το χειμώνα στήνουν μία διαδραστική περφορμανς στο θέατρο Underground, τον κρυφό αυτό χώρο που λίγοι γνωρίζουν ότι υπάρχει στο υπόγειο του κινηματογράφου Άστυ, πλατεία Κοραή. Το έργο «Buy Me» μιλάει στο κοινό σαν μια καθημερινή παρατήρηση για τον καταναλωτισμό που πλήτει την σημερινή δυτική κοινωνία. Μία περφόρμανς που μπορεί να προκαλέσει πολλές συζητήσεις πριν και μετά. Εμείς κάναμε την αρχή..η συνέχεια δικιά σας. *** Η περφόρμανς «Buy me» σχολιάζει τον άνθρωπο- homo consumens. Πιστεύετε ότι υπάρχει αυτό το είδος ανθρώπου στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα; Θα μπορούσαμε να απομονώσουμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να τον περιγράψουμε; Νατάσσα Νταϊλιάνη: Σίγουρα έτσι τον αντιλαμβάνεται η αγορά. Σαν άνθρωπο-καταναλωτή. Είναι το υποκείμενο που θα καταναλώσει πληθώρα αγαθών και υπηρεσιών.  Και νομίζω έτσι είναι διαρθρωμένος ο δυτικός τρόπος ζωής, δεν έχει να κάνει με τον Έλληνα. Απλώς σταδιακά και η καταναλωτική δύναμη  του Έλληνα μεγάλωσε.  Φυσικά μέσα στην κρίση αποδυναμώθηκε, πάλι όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η ζωή μας δεν εξακολουθεί να είναι συνυφασμένη με την κατανάλωση και τα αρνητικά …

Εικαστικό θέατρο- Συνομιλία με την δημιουργό της performance «Παρατήρηση του Άχρονου»

  Ποια ήταν η αφορμή για να συλλάβετε την ιδέα της συγκεκριμένης performance ; Όλα ξεκινούν από την Ανάγκη, Η Ανάγκη είναι αυτή που μου δείχνει το Δρόμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ανάγκη μιας βαθύτερης επαφής με τον Εαυτό  σε επίπεδο Αυτογνωσίας είναι που με Οδήγησε σχεδόν βιωματικά σε μια κατάσταση Παρατήρησης. Η Παρατήρηση ως ποιότητα με ακολουθεί από παιδί, Παρατηρώντας δημιουργείς Συνείδηση δίνεις υπόσταση στην ατμόσφαιρα γύρω σου έμψυχη η άψυχη. Οπότε η Ανάγκη μου να επικοινωνήσω μέσα μου την ποιότητα και τη Δυναμική της Παρατήρησης με οδήγησε να έρθω σε Επαφή με αυτό το Άναρθρο Σύμπαν, να Έρθω σε επαφή με τη Σιωπή της , την Άυλη Ακινησία της. Να Ακουμπήσω τα Αόρατα Σύνορα της.    Τι παρατηρείτε εσείς συνήθως ως καλλιτέχνης όσο βρίσκεστε στη σκηνή ή όσο προετοιμάζετε μία εικαστική παράσταση; Είμαι σε μια στενή επαφή με τον Εαυτό μου με το Μέσα μου, Προετοιμάζω τον Εαυτό μου Ψυχικά -Πνευματικά -Σωματικά. Οι Άνθρωποι που θα έρθω σε Επαφή-η Τροφή που θα μπει στο Σώμα μου-η Τροφή που θα δώσω  στο Πνεύμα μου και η Σωματική …

Συνέντευξη με τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στο ΚΕΤ.

 -|Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει|- Μία ολόκληρη φράση ο τίτλος κι όμως δεν είναι αρκετός για να περιγράψει το εγχείρημα του Δημήτρη Αλεξάκη (κείμενο) και της Φωτεινής Μπάνου (σκηνοθέτης –ηθοποιός). «Τώρα εδώ, φτάσαμε στην τρίτη ανάγνωση» εξηγεί η Φωτεινή γυρίζοντας πίσω στο χρόνο. «Τώρα εδώ, δοκιμάσαμε το δεύτερο ενικό πρόσωπο». Οι ηθοποιοί στην παράσταση μιλάνε στον θεατή σαν να τον γνωρίζουν χρόνια.  « Τρέχεις στην οροφή του τρίτου αντιδραστήρα. Κλέβεις μια βότκα από την σκηνή των αξιωματικών. Αδειάζεις ένα σπίτι που εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές μέρες. Στοιβάζεις σ’ ένα αγροτικό, πιασμένα με σκοινιά, τη ραδιενεργή τηλεόραση, τη ραδιενεργή φλοκάτη κι ένα ωραίο, ξύλινο μπαούλο, στολισμένο με λουλούδια..»  [Απόσπασμα] «Πρόκειται για μία ιστορία που τους αφορά όλους ταυτόχρονα αλλά και καθένα ξεχωριστά.  Σου θυμίζει πράγματα είτε γιατί τα έχεις ζήσει και τα έχεις ξεχάσει, είτε γιατί δεν θέλεις να τα θυμηθείς ποτέ ξανά. Ακόμα μπορεί να προσποιείσαι ότι τα ξέχασες γιατί κάτι προσπαθείς να αποφύγεις. Το κείμενο παίζει με την έννοια της ανάμνησης και της λήθης.  Κάθε θεατής  όμως το …

Συνέντευξη με τον Χρήστο Καπενή

Ελαστική φιγούρα με σαγηνευτικό ηχόχρωμα φωνής και βαθύ σκούρο βλέμμα. Εραστής του αθηναϊκού κέντρου, αφήνει τα αποτυπώματα του στις θεατρικές σκηνές της  πόλης και  μας σκουντάει  το ενδιαφέρον. Αφηγηματικός στέκεται συνήθως μπροστά στους θεατές και εκπνέει πάντα ένα μυστήριο. Σκοτεινοί ρόλοι τον προστατεύουν από την έκθεση του πραγματικού εαυτού του.  Στη σκηνή λέει ότι δεν έχει άμυνες. Όχι τόσες όσες έχει στη ζωή.  Ο ίδιος εξηγεί ότι το δράμα δεν είναι προσωπική του επιλογή παρόλο που τον βλέπουμε αρκετά σε ανάλογους ρόλους. «Θεωρώ πως τυχαίνει. Δεν έχω προαποφασίσει τίποτα. Κριτήριο μου είναι οι άνθρωποι που συνεργάζομαι και το έργο-project. Δεν με απασχολεί σε ποιο είδος θεάτρου ανήκει» Συχνά ακούγεται στην εποχή μας η λέξη τυχερός όταν κάποιος μπορεί και επιλέγει τις δουλειές του εν μέσω κρίσης.  Είναι θέμα τύχης άραγε ή ταλέντο; «Θεωρώ πως το ταλέντο είναι τρόπος σκέψης, τρόπος λειτουργίας και τρόπος διαχείρισης της εκάστοτε κατάστασης. Το οποίο πρέπει να μας συνοδεύει στη ζωή, όχι μόνο στην τέχνη.  Σίγουρα εμπεριέχει χάρισμα σίγουρα πρέπει να υπάρχει και εξέλιξη προσωπική» Το πρόσφατο παρελθόν του δεν κρύβει …