Συνέντευξη με την Σάρα Τοσκάνο για την πρώτη βρεφική παράσταση στο θέατρο Άβατον.

Η παράσταση «Θα βγω απ’ το αυγό» απευθύνεται σε μωρά συγκεκριμένης ηλικίας; Τι είναι αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ένα μωρό και πως μπορεί να ενεργοποιήσει μία θεατρική παράσταση τις αντιδράσεις του;

Τα μωρά έχουν περιέργεια για τον κόσμο και αντιλαμβάνονται ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Αντιδράνε σε νέα περιβάλλοντα και παρατηρούν τους ανθρώπους, τα αντικείμενα, τις εκφράσεις και τα συναισθήματα. Η παράσταση μας δημιουργήθηκε -συγκεκριμένα- για μωρά 4-18 μηνών και έχουμε επιλέξει τα πάντα, από τα χρώματα των σκηνικών μέχρι τη μουσική και τις δράσεις, αναλογα με τις αντιδράσεις των μωρών.

 

Τι είναι αυτό που έχει να κερδίσει μία οικογένεια όταν επιλέγει να έρθει σε μία παράσταση για βρέφη;

Αυτό που θέλουμε είναι τα μωρά και οι γονείς να περάσουν ωραία στο θέατρο. Υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για παιδιά αλλά για μωρά οι επιλογές είναι λιγοστές. Οι γονείς ψάχνουν να βρουν κάτι να κάνουν με τα μωρά τους εκτός από το να πάνε για μια βόλτα στο πάρκο.  Το θέατρο είναι μια πολύ ωραία δραστηριότητα γιατί τα μωρά αλλάζουν εικόνες και έρχονται σε επαφή με καινούργια πράγματα. Ταυτόχρονα, οι γονείς μπορούν να χαλαρώσουν χωρίς να αγχώνονται αν το μωρό τους κλαίει ή φωνάζει ή πρέπει να φάει. Είναι σε ένα περιβάλλον με άλλους γονείς και μωρά οπότε νιώθουν άνετα.

 3

Ένα παιδί και ακόμα περισσότερο ένα μωρό μπορεί εύκολα να απορρίψει κάτι που δεν του φαίνεται εκείνη την στιγμή ελκυστικό. Πως διαχειρίζεστε τέτοιες αντιδράσεις και πως καταφέρνετε να τις νικήσετε; 

Έχουμε μελετήσει το πως τα μωρά αυτής της ηλικίας αντιδράνε και έχουμε σχεδιάσει την παράσταση έτσι ώστε να κρατάμε ζωντανό το ενδιαφέρον τους. Έχουμε πάρα πολλά οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα όπως ζωντανή μουσική, σκηνικά, φούσκες, μάσκες και άλλα αντικείμενα για να καταφέρουμε να τα έχουμε προσηλωμένα σε όλη την διάρκεια της παράστασης. Αυτή είναι η δεύτερη χρονιά που κάνουμε την παράσταση και συνεχώς κάνουμε διορθώσεις ανάλογα με όσα παρατηρούμε. Αυτό που ξαφνιάζει  συνήθως τους γονείς είναι το πως εν τέλει γίνεται για 45 λεπτά τα μωρά να μένουν ήσυχα και να προσέχουν όλη την παράσταση. 

 

Πιστεύετε ότι υπάρχει η επιθυμία στα παιδιά να παρακολουθήσουν θέατρο ή αφορά περισσότερο μία προσδοκία των ενηλίκων να γεννήσουν και να διατηρήσουν αυτήν την σχέση στο παιδί τους;

Τα μωρά απορροφούν κάθε εμπειρία και έχουν περιέργεια για τον κόσμο. Μαθαίνουν επίσης πολλά πράγματα από τις συνήθειες που έχουν οι γονείς τους και έτσι αναπτύσσουν και τις δικές τους προτιμήσεις. Αν ένα παιδί έρχεται σε επαφή με βιβλία από μικρή ηλικία είναι πιο πιθανόν να αγαπήσει το διάβασμα από ένα παιδί που περνάει χρόνο βλέποντας τηλεόραση. Αντιστοίχως, αν ένα παιδί μεγαλώσει πηγαίνοντας στο θέατρο λογικά θα γίνει μέρος της ζωής του.

 

 

Οι γονείς έρχονται για να προσφέρουν μία παράσταση στα παιδιά τους ή το απολαμβάνουν και αυτοό με τον ίδιο τρόπο; 

Από την δική μας εμπειρία με το “Θα βγω απ΄το αυγό” αυτό που γίνεται είναι ότι τα μωρά παρακολουθούν την παράσταση και οι γονείς παρακολουθούν τα μωρά. Η παράστασή μας δεν είναι απλά η πρώτη παράσταση για μωρά είναι συνήθως και η πρώτη φορά που οι γονείς πάνε στο θέατρο με τα μωρά τους. Οι γονείς λατρεύουν να βλέπουν το μωρό τους να αντιδράει σε αυτό που γίνεται. Έτσι είναι μια εμπειρία που βιώνουν όλοι μαζί.

 

Ποιος είναι ο βασικός στόχος μίας παιδικής παράστασης κατά την γνώμη σας και Πότε θα λέγατε ότι το παιδικό θέατρο ή μία μεμονωμένη παράσταση έχει επιτύχει;

Πιστεύω ότι ο στόχος του θεάτρου για μωρά είναι ο ίδιος με αυτόν για τους ενήλικες. Να δουν κάτι καινούργιο και να διασκεδάσουν. Να κρατήσεις το ενδιαφέρον τους για όση ώρα έχεις αποφασίσει ότι θες. Για εμάς όταν έχουμε 15 μωρά που παρακολουθούν για 45 λεπτά χαμογελώντας θεωρούμε ότι έχουμε πετύχει τον στόχο μας.

 dudukatheater-sara

Θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες από τις αγαπημένες σας στιγμές με τους μικρούς θεατές; Ποιο είναι το κίνητρο για να συνεχίζετε να ψυχαγωγείτε τα παιδιά;

Είναι πάντα πολύ ωραίο να κάνεις ένα μωρό να παρακολουθεί την παράσταση με προσοχή, να το κάνεις να γελάει με τα αστεία σου, να βλέπεις ότι δείχνει κάτι βγάζοντας ήχους. Για εμένα προσωπικά μια από τις πιο ωραίες στιγμές συνέβη πέρσι. Ένα μωρό κρατούσε την μητέρα του σφιχτά και παρ’ όλες τις προσπάθειές της να το κάνει να κοιτάξει την σκηνή εκείνο κοιτούσε μόνο εκείνη. Τότε η μητέρα άρχισε να μιμείται αυτά που κάναμε εμείς στην σκηνή. Έκανε τις γκριμάτσες μας, τους ήχους, τις κινήσεις. Το μωρό κατευθείαν άρχισε να γελάει και να κοιτάει μια εμάς και μια την μητέρα του. Είναι ένα δυνατό παράδειγμα ότι αυτή η θεατρική εμπειρία είναι κάτι που μοιράζονται οι ενήλικες με τα μωρά.

Η παράσταση «Θα βγω απ’το αυγό» αφορά βρέφη 4-18 μηνών. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Συνέντευξη/ Αννά Κάντα

Advertisements

Συνέντευξη με τον Μάνο Στεφανάκη στο Skrow Theater

Θα τον βρείτε στο Παγκράτι, οδό Αρχελάου, μέσα στο θέατρο με τον πέτρινο τοίχο. Ο Μάνος Στεφανάκης λύνει και δένει στο Skrow Theater συμμετέχοντας σε δύο παραστάσεις. Υποδύεται τον έφηβο νεαρό μιας οικογένειας ελληνικής. Εκφραστικός και παρορμητικός όπως του αρμόζει εκπαίμπει ενθουσιασμό και ένταση σε μία πολύ γλυκιά παράσταση για μικρούς και μεγάλους. Πρόσφατα όμως ανέλαβε και την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά στην ίδια σκηνή με το έργο -Ο Ντέντεκτιβ-  του Δημήτρη Χατζή. Το γνωστό μυθιστόρημα παίζεται με μία παράδοξη αφήγηση υπό την καθοδήγηση του από δύο ταλαντούχες νέες ηθοποιούς. Μιλήσαμε με τον Μάνο Στεφανάκη και για τις δύο αυτές δουλειές και ανυπομονούμε για την εξέλιξή του.

Φέτος σε βλέπουμε να συμμετέχεις στην παράσταση «Το Aσυνόδευτο» όπου οι θεατές τυγχάνει να είναι και παιδιά. Μπροστά σε ένα κοινό λοιπόν με νεότερη ηλικία πιστεύεις ότι οι απαιτήσεις μιας ερμηνείας μικραίνουν ή μεγαλώνουν; 

Δεν νομίζω ότι στην πραγματικότητα αλλάζει κάτι. Υπάρχουν διαφορές στις απαιτήσεις από παράσταση σε παράσταση, από ρόλο σε ρόλο αλλά η ηλικία του κοινού δεν έχω την αίσθηση ότι διαμορφώνει τις απαιτήσεις αυτές.

 dudukatheater_toasynodeuto4agianniskarabatsos

«Το Ασυνόδευτο» θα λέγαμε ότι απευθύνεται σε παιδιά άνω των 7-8 ετών που έχουν κάποια αντίληψη του περιβάλλοντος και δέχονται, επίσης, καθημερινά πολλά ερεθίσματα. Μία παράσταση με θέμα την κρίση και την ελληνική οικογένεια μπορεί να τα κερδίσει; Και με ποιο τρόπο τα αφορά ένα τέτοιο θεατρικό έργο;

Με τον τρόπο που είναι γραμμένο το έργο και με τον τρόπο που δουλέψαμε την παράσταση, πιστεύω πως ναι, μπορεί. Έτσι φαίνεται και από την έως τώρα ανταπόκριση των παιδιών που έχουν παρακολουθήσει την παράσταση. Κι αυτό γιατί τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, των οικογενειακών σχέσεων, ακόμη κι αυτό το φλέγον θέμα των ασυνόδευτων παιδιών και των προσφύγων εν γένει, δεν τίθενται ως πληροφορίες, ή απλά ως ένα πλαίσιο. Δίνονται μέσα από την ίδια τη σχέση των δυο αδερφών. Δίνονται βιωμένα, μέσα από τις δράσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Τα παιδιά λοιπόν αναγνωρίζουν εύκολα κομμάτια του εαυτού τους στους ήρωες του έργου και στην καθημερινότητα τους. Με αυτό τον τρόπο οι προβληματισμοί που θέτει το έργο γεννιούνται αβίαστα. Μακριά από διδακτισμούς και υποδείξεις για το τι είναι σωστό και τι λάθος.

 dudukatheater_toasynodeuto3agianniskarabatsos

Εκτός από τον ρόλο που έχεις στην παράσταση «Το Ασυνόδευτο», σκηνοθετείς και το έργο  «Ο Ντέτεκτιβ»  του Δημήτρη Χατζή. Πως προέκυψε η επιλογή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος και μάλιστα του Δ. Χατζή;

Το διήγημα αυτό μου άρεσε ακριβώς διότι δεν πρόκειται στον πυρήνα του για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, ούτε φυσικά για μια ηθογραφία. Ο Χατζής χρησιμοποιεί μια ιστορία μυστηρίου για να μιλήσει για κάτι πολύ βαθύτερο. Ο Θοδωράκης, ο ήρωας του διηγήματος, έρχεται αντιμέτωπος με ένα αστυνομικό αίνιγμα, στην ουσία όμως συγκρούεται με όλα τα κοινωνικά αδιέξοδα που του έχουν φορτωθεί χωρίς ο ίδιος να το έχει καταλάβει. Τα στοιχεία της γραφής του Χατζή, ο χειμαρρώδης λόγος, το χιούμορ, η κοφτερή πολιτική του ματιά, με γοήτευαν από την πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή με κείμενά του. Στον Ντέτεκτιβ, αυτό το υπέροχο διήγημα, το οποίο διατηρήσαμε στο ακέραιο, είναι όλα τους παρόντα.

 Στην θεατρική απόδοση ενός μυθιστορήματος θα περίμενε κανείς να δει τους ήρωες του βιβλίου σε ένα σκηνικό χώρο παρόμοιο του βιβλίου. Στον – Ντέτεκτιβ –   όμως δεν βλέπουμε ούτε τον ‘Θοδωράκη’. Τι σε οδήγησε στην επιλογή της αφήγησης ως βασική δομή του έργου; Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε στην απόφαση αυτή; 

Θεωρήσαμε πως με αυτόν τον τρόπο, κρατώντας δηλαδή έναν κώδικα καθαρής αφήγησης στην παράσταση θα μπορούσαμε να φωτίσουμε καλύτερα το κείμενο και τα στοιχεία εκείνα που θέλουμε να αναδείξουμε μέσα από αυτό. Η απόφαση να μην υπάρχει Θοδωράκης προέκυψε στην πορεία της μελέτης μας. Βάσει της ίδιας της αφηγηματικής δομής της παράστασης,  φάνηκε πως δεν ήταν  καθόλου απαραίτητο να ταυτίσουμε αυτόν τον ήρωα με μία συγκεκριμένη εικόνα, αλλά αντιθέτως, πως θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον να ακούσουμε γι’ αυτόν και να του δώσουμε εμείς όποια μορφή θέλουμε.

 dudukatheater_detective2-newa%ce%baostiskallivretakis

Στον – Ντέντεκτιβ- το κύριο στοιχείο σκηνικής παρουσίας είναι κουβάρια και νήματα που μπλέκονται ανάμεσα στις δύο αφηγήτριες. Πως καταλήξατε σε αυτή την σκηνική παρουσία που φαίνεται να έχει την σημασία ενός τρίτου ρόλου;

 Αυτή η ιδέα, την οποία μας πρότεινε η σκηνογράφος και ενδυματολόγος μας, Γεωργία Μπούρδα, μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί λειτουργεί σε πολλά επίπεδα. Έχουμε ήδη ακούσει από θεατές διάφορες σκέψεις που αφορούν πιθανούς συμβολισμούς, όλες τους εξαιρετικά εύστοχες. Χαίρομαι που διακρίνετε στην παρουσία των νημάτων τον τρίτο ρόλο της παράστασης. Αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Η κοινωνία στα έργα του Χατζή έχει πάντα ενεργό ρόλο και καθορίζει απόλυτα τις ζωές των ηρώων του. Σε αντιστοιχία θελήσαμε αυτά τα δυο πλάσματα που μας αφηγούνται την ιστορία να ορίζονται απόλυτα από αυτό το μικρό νημάτινο σύμπαν το οποίο τις περιέχει.

dudukatheater_detective-newa%ce%baostiskallivretakis

Ποιες είναι οι σημειώσεις που κρατάς από την πρώτη σου αυτή σκηνοθετική δουλειά; 

Τι να πρωτοπώ… Θα απαντήσω με τον τίτλο ενός έργου του Χόρβατ που περιέχει τα συστατικά που θεωρώ, πέρα από την σκληρή δουλειά, απαραίτητα σε κάθε καλλιτεχνική δημιουργία: «Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα».

 

Αυτή τη στιγμή συνεργάζεσαι με το Skrow Theater και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. Ποιο απολαμβάνεις από τα δύο περισσότερο και σε ποια περίπτωση φεύγεις εσύ πιο ήσυχος το βράδυ όταν κλείνουν τα φώτα της σκηνής;

 Η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία της σκηνοθεσίας με άγχωσε πολύ. Πολύ περισσότερο απ’ όσο έχω αγχωθεί ποτέ ως ηθοποιός. Είχα κι εξακολουθώ να έχω την εντύπωση ότι η θέση του σκηνοθέτη φέρει μεγάλη ευθύνη. Κυρίως απέναντι στους συνεργάτες του. Κι απέναντι στο έργο φυσικά, το κείμενο. Επίσης η εμπειρία αυτή ήταν για μένα πρωτόγνωρη. Το άγχος μου, επομένως όσο πλησίαζε η πρεμιέρα του Ντέτεκτιβ ήταν τεράστιο. Όπως τεράστια ήταν και η ανακούφισή μου μετά την πρεμιέρα. Τώρα πια, ύστερα από κάποιες παραστάσεις, όντας πιο ήρεμος, δεν μπορώ να πω ότι απολαμβάνω κάτι από τα δυο περισσότερο ή λιγότερο. Και στις δυο περιπτώσεις μετά από κάθε παράσταση,  υπάρχει ένα αίσθημα πληρότητας πάρα πολύ έντονο και αναζωογονητικό.

dudukatheater_toasynodeuto5agianniskarabatsos

Πληροφορίες για την παιδική-εφηβική παράσταση «Το Ασυνόδευτο»  εδώ

Ο Ντέντεκτιβ του Δημήτρη Χατζή συνεχίζει στο Skrow Theater. Λεπτομέρειες για ώρες και εισιτήρια θα βρείτε εδώ.

Συνέντευξη  Άννα Κάντα

 

Η Νατάσσα Νταϊλιάνη και η Άντζελα Δεληχάτσιου μας μιλάνε για την περφόρμανς «Buy me».

Η Νατάσσα Νταϊλιάνη (περφόρμερ-σκηνοθέτρια) και η Άντζελα Δεληχάτσιου (συν-σκηνοθέτρια) φέτος το χειμώνα στήνουν μία διαδραστική περφορμανς στο θέατρο Underground, τον κρυφό αυτό χώρο που λίγοι γνωρίζουν ότι υπάρχει στο υπόγειο του κινηματογράφου Άστυ, πλατεία Κοραή. Το έργο «Buy Me» μιλάει στο κοινό σαν μια καθημερινή παρατήρηση για τον καταναλωτισμό που πλήτει την σημερινή δυτική κοινωνία. Μία περφόρμανς που μπορεί να προκαλέσει πολλές συζητήσεις πριν και μετά. Εμείς κάναμε την αρχή..η συνέχεια δικιά σας.

***

Η περφόρμανς «Buy me» σχολιάζει τον άνθρωπο- homo consumens. Πιστεύετε ότι υπάρχει αυτό το είδος ανθρώπου στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα; Θα μπορούσαμε να απομονώσουμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να τον περιγράψουμε;

Νατάσσα Νταϊλιάνη: Σίγουρα έτσι τον αντιλαμβάνεται η αγορά. Σαν άνθρωπο-καταναλωτή. Είναι το υποκείμενο που θα καταναλώσει πληθώρα αγαθών και υπηρεσιών.  Και νομίζω έτσι είναι διαρθρωμένος ο δυτικός τρόπος ζωής, δεν έχει να κάνει με τον Έλληνα. Απλώς σταδιακά και η καταναλωτική δύναμη  του Έλληνα μεγάλωσε.  Φυσικά μέσα στην κρίση αποδυναμώθηκε, πάλι όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η ζωή μας δεν εξακολουθεί να είναι συνυφασμένη με την κατανάλωση και τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε όταν δεν είμαστε σε θέση να εκπληρώνουμε τις καταναλωτικές μας ανάγκες-επιθυμίες.

Σε ένα κείμενο της παράστασής μας αναφέρεται το εξής: «Στην σύγχρονη κοινωνία, ένας αυξανόμενος αριθμός ατόμων-γυναίκες όσο και άντρες-δεν μπορεί να μαγειρέψει ένα απλό γεύμα. Πολλοί αδυνατούν να ράψουν ένα κουμπί ή να προσθέσουν λάδι στο αυτοκίνητό τους. Σε μία καταναλωτική κοινωνία, μία τέτοιου τύπου αυτονομία δεν έχει πολύ νόημα. Όμως σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η πίστη ότι είσαι απόλυτα εξαρτημένος από άλλους υποτιμά την αίσθηση του εαυτού σου, σαν να είσαι ένα παιδί σε ένα σώμα ενήλικα.» Νομίζω είναι χαρακτηριστικά που αναγνωρίζει κανείς και μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

Άντζελα Δεληχάτσιου: O homo consumens είναι κάποιος που παίρνει την ταυτότητα του αποκλειστικά από όσα αγοράζει και απ’ όσα καταναλώνει. Είναι μια ακραία περίπτωση  όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν πια σημασία, ή γίνονται κι αυτές ένα είδος προϊόντος. Σε σύγκριση με την Αμερική, όπου μεγάλωσα, πιστεύω ότι στην Ελλάδα ο περισσότερος κόσμος δεν έχει φτάσει σ’ αυτήν την ακραία κατάσταση και ακόμα δίνει αρκετή σημασία σε άλλα σημαντικά αγαθά: τις ανθρώπινες σχέσεις, τη τέχνη, τη φύση, την πνευματική του ζωή. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος να προχωρήσει και η Ελλάδα όλο κι πιο πολύ σ’ αυτήν τη κατεύθυνση, λόγω της πίεσης της παγκοσμιοποίησης.

Ποια θα λέγατε ότι είναι η κυριότερη αιτία στην εποχή μας που οδηγεί τους ανθρώπους στην υπερκατανάλωση; 

 Άντζελα:Η δυστυχία τους με τη δουλειά που κάνουν ή το πιεστικό ωράριο που δουλεύουν πολλές φορές οδηγεί τους ανθρώπους στην υπερκατανάλωση ως ένα είδος «ανταμοιβής» για τη δύσκολη μέρα ή εβδομάδα που πέρασαν. Όμως πολλές φορές αυτό είναι παγίδα.  Πολλές φορές απλώς παίρνουν ένα quick fix – αντί να ζητάνε αυτό που χρειάζονται αληθινά:  πιο ουσιαστική δουλειά, περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Νατάσσα: Η ψευδαίσθηση ότι αυτό μπορεί να φέρει ευτυχία και να αντικαταστήσει άλλες ανάγκες όπως πραγματική επικοινωνία. Επίσης η καλλιέργεια της πεποίθησης ότι όλα τα προϊόντα που προσφέρονται για πώληση είναι απαραίτητα. 

natassa-dailiani-2

Η περφόρμανς βασίζεται σε κάποια έρευνα ή μελέτη; Μπορείτε να μοιραστείτε κάποια στοιχεία της ;

Νατάσσα: Η περφόρμανς βασίζεται αφενός στην έρευνα γύρω από το θέμα του καταναλωτισμού, την ιστορία του, τις επιπτώσεις και αφετέρου σε άλλα υλικά όπως τα «ημερολόγια κατανάλωσης», που γράφτηκαν από φίλους και γνωστούς για τις ανάγκες αυτής της περφόρμανς, μία προσωπική συλλογή αποδείξεων λιανικής πώλησης, που μετατρέπεται παραστάσιμο υλικό μαζί με προσωπικά κείμενα, μουσική, ηχητικό υλικό.

Πιστεύετε ότι ο υπερβολικός καταναλωτισμός μπορεί να είναι απειλή για την δομή της κοινωνίας; Κι αν ναι μπορούμε να προστατευτούμε κάπως από αυτή την απειλή;

Νατάσσα: Ο υπερβολικός καταναλωτισμός σίγουρα αλλάζει την δομή της κοινωνίας γιατί προσκαλεί την κατάθλιψη, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ένα θεωρητικό κείμενο που ακούγεται στην παράσταση. Παραθέτω ακόμα ένα κομμάτι: «Η φονταμενταλιστική καταναλωτική κουλτούρα καλλιεργεί παθητικότητα, προσκαλεί την κατάθλιψη και καταστρέφει την αυτοσεβασμό του ατόμου και την συλλογική αυτοπεποίθηση με διάφορους τρόπους. Άνθρωποι που δεν έχουν ούτε μία μικρή ικανότητα στήριξης στον εαυτό τους, ξέρουν πως αν χάσουν τα εισοδήματά τους, δεν έχουν καμία ικανότητα να επιβιώσουν. Αυτό δημιουργεί τεράστιο φόβο ο οποίος λυγίζει τους ανθρώπους.»

 

Σε μία περίοδο που σέρνει κυριολεκτικά την ταμπέλα της οικονομικής κρίσης, θεωρείτε ότι δίνεται η ευκαιρία στον homo consumens να πολλαπλασιάζεται ή να συρρικνώνεται; 

Νατάσσα: Μάλλον συρρικνώνεται αναγκαστικά σε σχέση με τα μέσα που έχει ο ίδιος για να καταναλώσει. Ο άνθρωπος-καταναλωτής όμως εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό στόχο όλων των ερευνών μάρκετινγκ που προσπαθούν να τον αποκωδικοποιήσουν, να δημιουργήσουν ένα καταναλωτικό προφίλ και να φτιάξουν διαφημίσεις κυριολεκτικά κομμένες και ραμμένες πάνω του. Είναι ο πρωταγωνιστής. Στην περφόρμανς ακούγονται τα εξής λόγια από μία περσόνα του μάρκετινγκ: «Με συναρπάζει η ιδέα να έχω δεμένο τον καταναλωτή. Στόχος: δεμένος ο καταναλωτής ως συνδρομητής!» Ανάλογα πάντως με το πόσο συνειδητοποιημένος είναι κανείς σε σχέση με τις πραγματικές του ανάγκες, θα υποφέρει λιγότερο ή περισσότερο από την αποστέρηση κάποιων καταναλωτικών συνηθειών. Είναι επίσης μία ευκαιρία συρρίκνωσης του homo consumens εάν η κοινωνία στραφεί ξανά προς έννοιες όπως κοινά αγαθά, κοινότητα, επαφή, να αναρωτηθεί συνειδητά σχετικά με  έναν πυρήνα αγαθών που θα έπρεπε να τις ανήκουν και να ανακαλύψει εκ νέου και να βιώσει συνειδητά συνθήκες που δεν απαιτούν μία συνεχή χρηματική συναλλαγή.

Άντζελα:Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, αν και οι περισσότεροι δυσκολεύονται να καταναλώνουν με τον ίδιο τρόπο, αρκετοί υποφέρουμε ακόμα από τις αξίες του υπερ-καταναλωτισμού που τις έχουμε απορροφήσει: ότι αξίζουμε μόνο όσο μπορούμε να καταναλώσουμε.  Αν δεν μπορούμε να έχουμε τα πιο καινούργια αθλητικά, αν δεν μπορούμε να πηγαίνουμε στο κομμωτήριο όσο συχνά «πρέπει», αν δεν μπορούμε να πιούμε ακριβά ποτά και να πάμε σε πολυτελή ξενοδοχεία στις διακοπές, τότε είμαστε αποτυχημένοι.  Αυτός ο τρόπος σκέψης δημιουργεί κατάθλιψη και παθητικότητα.

 

natassa-dailiani

Ποια σκηνοθετικά στοιχεία έχουν στηρίξει την διαδικασία σας; Υπάρχει ελαστικότητα στην έκφραση κατά την διάρκεια της προβολής της ή είναι όλα προμελετημένα σε κάθε λεπτομέρεια;

Νατάσσα: Υπήρχε μία αρχική σύλληψη σχετικά συγκεκριμένη ως προς τα υλικά που θα αποτελούσαν την περφόρμανς. Αυτή η σύλληψη στηρίχθηκε με την προσθήκη «σκηνών» που είχαν συνάφεια με το υλικό, με την δουλειά πάνω σε αυτοσχεδιασμούς, σωματικές δράσεις και συγκεκριμένες επιλογές, όπως ότι κάποιο υλικό θα ακούγεται, η χρήση κάποιων χαρακτηριστικών αντικειμένων και η εισαγωγή ενός «παιχνιδιού» με το κοινό. Σε τέτοιου είδους δουλειά που εμπεριέχει έντονα στοιχεία devised και η αλληλεπίδραση με το κοινό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, πάντοτε θα υπάρξει μία σχετική ελευθερία, ωστόσο μέσα σε μία προκαθορισμένη και μελετημένη δομή, την οποία δημιουργήσαμε με την Άντζελα κατά την διάρκεια των προβών.

 

Τι θα θέλατε να απορροφήσει το κοινό από αυτό το project; Ποιος είναι ο στόχος;

Νατάσσα: Θα ήθελα να περάσει καλά μέσα από την εγγύτητα που δημιουργεί τόσο ή ίδια η περφόρμανς όσο και ο πολύ ιδιαίτερος χώρος στον οποίο αυτή φιλοξενείται! Να βιώσει μία πιο συλλογική εμπειρία και να αναρωτηθεί μαζί μας.

Άντζελα: Κάναμε μια παρόμοια ερώτηση όταν συζητούσαμε με τη Νατάσσα στη διάρκεια της δημιουργίας της παράστασης:  Τι θέλουμε να θυμάται το κοινό την επόμενη μέρα.  Εγώ έγραψα:

– Είμαι ελεύθερος να διαλέξω να αγοράσω ή να μην αγοράσω πράγματα.

-Δεν χρειάζομαι πράγματα να είμαι ευτυχής.

-Θέλω να δυναμώσω τις ανθρώπινες μου σχέσεις, τη σύνδεσή μου με τη φύση, με τη τέχνη, τη        δημιουργία… να μαγειρέψω, να φροντίσω άλλους.

 

natassa-dailiani-1

Πιστεύετε ότι οι παραστατικές τέχνες όπως είναι το θέατρο μπορεί να πάσχει από την «αρρώστια» της κατανάλωσης;

 Άντζελα:Είναι πολύ δύσκολο να μην κάνεις μια παράσταση ένα προϊόν.  Γίνονται τόσες πολλές παραστάσεις στην Αθήνα αυτές τις μέρες – πώς να ακουστεί η δικιά μας χωρίς να κάνουμε και εμείς marketing και promotion και να χρησιμοποιούμε τα εργαλεία του καταναλωτισμού γι’ αυτό;

Όμως θέλουμε η εμπειρία του κοινού που έρχεται να είναι ιδιαίτερη – οι θεατές να νιώθουνε οικειότητα με την περφόρμερ, να έχουν χώρο να σκεφτούν, να νιώθουν, να είναι παρόντες.   Τα καλύτερα σχόλια που έχουμε λάβει είναι από κόσμο που έφυγε από τη παράσταση και συζήτησε για πολύ ώρα με την παρέα του μετά για τα θέματα της παράστασης.  Αυτό σημαίνει ότι έγινε μια επικοινωνία διαφορετική και βαθύτερη  από την επιπολαιότητα που προκαλεί η κατανάλωση.

 Νατάσσα: Είναι ένα από τα ερωτήματα που θέτει η περφόρμανς με έναν χαρακτηριστικό τρόπο. Είναι κάτι που μοιραία θα απασχολήσει κάθε καλλιτέχνη όταν θα πρέπει να ζυγίσει πώς-πόσο θα «πουλήσει» το προϊόν του- δηλαδή ουσιαστικά τον εαυτό του…

Θα χαρώ πολύ να συζητήσουμε περαιτέρω για αυτό το θέμα μετά την περφόρμανς. Σας περιμένουμε!

***

Ημέρες και ώρες Παράστασης: κάθε Τετάρτη  στις 21.00, από 4/1 έως 8/2

Χώρος: Θέατρο Underground, Κοραή 4, υπόγειος χώρος Στοάς Κοραή (είσοδος από κινηματογράφο ΑΣΤΥ)

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=4jk_KuIplHg 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ

Συνέντευξη Άννα Κάντα

 

Εικαστικό θέατρο- Συνομιλία με την δημιουργό της performance «Παρατήρηση του Άχρονου»

 

Ποια ήταν η αφορμή για να συλλάβετε την ιδέα της συγκεκριμένης performance ;

Όλα ξεκινούν από την Ανάγκη, Η Ανάγκη είναι αυτή που μου δείχνει το Δρόμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ανάγκη μιας βαθύτερης επαφής με τον Εαυτό  σε επίπεδο Αυτογνωσίας είναι που με Οδήγησε σχεδόν βιωματικά σε μια κατάσταση Παρατήρησης. Η Παρατήρηση ως ποιότητα με ακολουθεί από παιδί, Παρατηρώντας δημιουργείς Συνείδηση δίνεις υπόσταση στην ατμόσφαιρα γύρω σου έμψυχη η άψυχη. Οπότε η Ανάγκη μου να επικοινωνήσω μέσα μου την ποιότητα και τη Δυναμική της Παρατήρησης με οδήγησε να έρθω σε Επαφή με αυτό το Άναρθρο Σύμπαν, να Έρθω σε επαφή με τη Σιωπή της , την Άυλη Ακινησία της. Να Ακουμπήσω τα Αόρατα Σύνορα της. 

 

Τι παρατηρείτε εσείς συνήθως ως καλλιτέχνης όσο βρίσκεστε στη σκηνή ή όσο προετοιμάζετε μία εικαστική παράσταση;

Είμαι σε μια στενή επαφή με τον Εαυτό μου με το Μέσα μου, Προετοιμάζω τον Εαυτό μου Ψυχικά -Πνευματικά -Σωματικά. Οι Άνθρωποι που θα έρθω σε Επαφή-η Τροφή που θα μπει στο Σώμα μου-η Τροφή που θα δώσω  στο Πνεύμα μου και η Σωματική κατάσταση  είναι Υψίστης σημασίας στη δική μου Περίπτωση. Μια Συμπεριφορά όπου δεν Αποκλείει από τη γενικότερη στάση Ζωής μου. Προετοιμάζοντας η μη ένα project. Υπάρχει μια Συνέπεια και Συνέχεια ειδάλλως θα ήταν μια μέση κατάσταση όπου δεν θα είχε βρει τον καθαρό  χώρο να εκφραστεί να ανακαλύψει τις Δυνατότητες της.Όλα είναι μια Αλυσίδα η Τροφή που θα μπει στο Σώμα σου θα επηρεάσει το Σώμα κατεπεκταση το Πνεύμα σου και ως Επακόλουθό την Τέχνη σου.Δημιουργείτε ένας Καθρέφτης όπου Αποκαλύπτει Δίνει Φως στην Αλήθεια και στη ρωγμή.Όπως ένα μουσικό όργανο,από το τι υλικό θα πάρει μορφή,πως θα φροντίσεις τη θερμοκρασία του χώρου  όπου θα τοποθετηθεί άλλα και τη δίκη του καθημερινή φροντίδα και συντήρηση έτσι ώστε να βρίσκεται σε μια συνεχή εγρήγορση να αντεπεξέλθει αναπασα στιγμή σε οποιαδήποτε συνθήκη , Έτσι και το Ανθρώπινο Πνεύμα και Σώμα .  H Διαρκείς Καλλιέργεια Ψυχική-Πνευματική Σωματική σου Αποκαλύπτει την Αλήθεια.

Στη Σκηνή  βιώνω μια Συνεχή Υπέρβαση, μια συνεχή κατάκτηση του Εαυτού  με Δυνατό Στόχο την Επικοινωνία-την Αλήθεια-την Ένωση

 

Τι θα θέλατε να μεταδώσετε στους θεατές που θα έρθουν στην παρουσίαση του έργου σας; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη προσδοκία;

Πιστεύω στην Ελευθερία. Αυτό που θα βιώσει ο κάθε θεατής φέρει την Ιερότητα του και είναι απόλυτα Σεβαστό.

 

Μπορείτε να δώσετε κάποια στοιχεία σχετικά με την σκηνοθετική δομή που ακολουθείτε στις παραστάσεις σας. Υπάρχει ο αυτοσχεδιασμός στη δουλειά σας;

Βασίζομαι στο ένστικτο,αυτό με οδηγεί. Η αναπνοή παίζει ένα σημαντικό ρόλο, το πως θα αναπνεύσω την κάθε παράσταση αυτό θα μου δώσει και το ρυθμό της εκεί επάνω θα χτιστεί η φόρμα θα μπουν τα θεμέλια για να με οδηγήσουν στην αποδόμηση της , στην αφαίρεση κρατώντας ένα κεντρικό άξονα -σκελετό   όπου  θα εκφραστεί η Υπέρβαση σώμα και Πνεύμα. Με αφορά η Υπέρβαση στην Τέχνη μου είτε στα  Εικαστικά-Θέατρο-Μουσική. Η καταβύθιση εντός, Η αποκάλυψη ρωγμών και θραυσμάτων. Η έννοια του ρεαλισμού δεν υπάρχει. Τη θέση της παίρνει η Αρχιτεκτονική των σωμάτων και του Ήχου, η διαστολή των ορίων.

dsc_8571

H παράσταση «Παρατήρηση του Άχρονου» θα λέγαμε ότι έχει έναν ανθρωπιστικό χαρακτήρα δεδομένης της αναφοράς συλλογής τροφίμων για τους πρόσφυγες καθώς και την υποστήριξη της Unesco στο εγχείρημα σας. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’αυτό; Πως προέκυψε; 

 

Μια μεγάλη μου ανάγκη να δώσω βοήθεια. Ξέχωρα από την ατομική προσωπική βοήθεια είχα την Ανάγκη να προσφέρω όσο μπορώ περισσότερο,είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω !Από την πρώτη στιγμή είχα τη στήριξη της UNESCO δίπλα μου χωρίς δεύτερη σκέψη, από παιδί είχα ως όνειρο και σκοπό να καταφέρω να βοηθώ τον Άνθρωπο μέσα από την Τέχνη μου. Όταν αυτό συμβαίνει έρχεται και η ολοκλήρωση μέσα μου. Ας απλώσουμε όλοι τα χέρια μας να απαλύνουν οι πληγές οι μνήμες,να ξανά γεννηθεί η Ελπίδα. 

 

Πιστεύετε ότι η τέχνη του θεάτρου και των εικαστικών δρώμενων μπορεί να βοηθήσει την ανθρωπιστική κρίση που υπάρχει πλέον στην Ευρώπη και παγκοσμίως κι αν ναι με ποίον τρόπο; 

Η Τέχνη είναι μια θάλασσα που μπορεί να παρασύρει μέσα της τον κόσμο όλο σε ένα ταξίδι με προορισμό την Ελευθερία

dsc_8571

 «Παρατήρηση του Άχρονου» 

Παραστάσεις
Θέατρο Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών
Δευτέρα και Τρίτη  για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων από τον Ιανουάριο 16-17 /23-24 /30-31/ και Φεβρουάριο 6-7/
είσοδος ελεύθερη αντι εισιτηρίου τρόφιμα μακράς διάρκειας για τους πρόσφυγες
ώρα έναρξης 8 00μμ διάρκεια παράστασης 60′
Σύλληψη-Σκηνοθεσία-Απόδοση- EYPRAKSIA
Σχετικό Δελτίο Τύπου θα βρείτε  εδώ

Συνέντευξη με τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στο ΚΕΤ.

 -|Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει|-

Μία ολόκληρη φράση ο τίτλος κι όμως δεν είναι αρκετός για να περιγράψει το εγχείρημα του Δημήτρη Αλεξάκη (κείμενο) και της Φωτεινής Μπάνου (σκηνοθέτης –ηθοποιός).

«Τώρα εδώ, φτάσαμε στην τρίτη ανάγνωση» εξηγεί η Φωτεινή γυρίζοντας πίσω στο χρόνο. «Τώρα εδώ, δοκιμάσαμε το δεύτερο ενικό πρόσωπο». Οι ηθοποιοί στην παράσταση μιλάνε στον θεατή σαν να τον γνωρίζουν χρόνια.

 « Τρέχεις στην οροφή του τρίτου αντιδραστήρα.
Κλέβεις μια βότκα από την σκηνή των αξιωματικών.
Αδειάζεις ένα σπίτι που εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές μέρες. Στοιβάζεις σ’ ένα αγροτικό, πιασμένα με σκοινιά, τη ραδιενεργή τηλεόραση, τη ραδιενεργή φλοκάτη κι ένα ωραίο, ξύλινο μπαούλο, στολισμένο με λουλούδια..» 
[Απόσπασμα]

duduka_zrg7134

«Πρόκειται για μία ιστορία που τους αφορά όλους ταυτόχρονα αλλά και καθένα ξεχωριστά.  Σου θυμίζει πράγματα είτε γιατί τα έχεις ζήσει και τα έχεις ξεχάσει, είτε γιατί δεν θέλεις να τα θυμηθείς ποτέ ξανά. Ακόμα μπορεί να προσποιείσαι ότι τα ξέχασες γιατί κάτι προσπαθείς να αποφύγεις. Το κείμενο παίζει με την έννοια της ανάμνησης και της λήθης.  Κάθε θεατής  όμως το εκλαμβάνεται διαφορετικά. Μας έχει τύχει και θεατής που θεώρησε ότι του μιλάμε για το μέλλον».

Η παράσταση για το Τσερνόμπιλ δεν είναι μία παράσταση όπως έχουμε συνηθίσει. Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχουν θεατές. Τέσσερα τραπέζια στο χώρο. Φιλέματα και κρασί και γύρω γύρω άνθρωποι όλων των ηλικιών. Ο Δημήτρης και η Φωτεινή εξηγούν τις αρχικές τους προσδοκίες που φαίνονται να έχουν πραγματοποιηθεί.

«Θέλαμε μια παράσταση που να φαίνεται σαν οντότητα, σαν σύνολο χωρίς όμως να υπάρχει ομοιογένεια. Κάθε φορά προσπαθούμε να χτίσουμε μικρές οικογένειες γύρω από τα τραπέζια και όλοι μαζί μία παρέα που αν κάποιος την κοιτάξει από πάνω θα νομίζει ότι παρακολουθεί ένα γάμο, μία γιορτή» ή «μία κηδεία» προσθέτει ο Δημήτρης.

«Δοκιμάσαμε κι άλλους τρόπους να στήσουμε αυτή τη συνεύρεση. Μέχρι τελευταία στιγμή πέφταμε συνεχώς σε τοίχο».

 Θέλει θάρρος και διαύγεια να αντιληφθείς ότι οδηγείς σε λάθος δρόμο, σκέφτομαι.

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85_3-duduka

«Σημασία για εμάς έχει να βιώσει ο θεατής αυτό που θέλαμε ακριβώς. Το ευχάριστο είναι ότι πετυχαίνουμε κάθε μέρα το στόχο μας και οι ίδιοι οι θεατές κάποιες φορές μας εκπλήσσουν θετικά με τις αντιδράσεις τους»

Παρατηρώ το χώρο και επιβεβαιώνω με κάθε λεπτομέρεια αυτό που μου περιγράφουν ο Δημήτρης Αλεξάκης και η Φωτεινή Μπάνου. Οι καρέκλες είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Από πάνω φαίνεται όντως σαν να παρακολουθώ μια δικιά τους οικογενειακή στιγμή.

«Δεν θέλουμε να διηγηθεί ο ηθοποιός απλά μια ιστορία που έζησε. Θέλουμε να πλάσουμε μια συζήτηση μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών»

«Έναν φυσικό διάλογο, να όπως κάνουμε εμείς τώρα» Τονίζει ο Δημήτρης. «Γι αυτό άλλωστε προσπαθούμε να αποφύγουμε την κλασσική θεατρική ανάγνωση του κειμένου και την δραματοποίηση του λόγου»

Δύσκολο στην πράξη ξανασκέφτομαι. Δύσκολο! μου το επιβεβαιώνουν. «Χρειάζεται συνοχή και δέσιμο της ομάδας. Η επικοινωνία μεταξύ μας κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι θεμελιώδης λίθος και συμβαίνει ευτυχώς αβίαστα με τα παιδιά που συνεργαζόμαστε. Υπάρχει ελευθερία σε κάθε τραπέζι αλλά και μία αυθόρμητη αόρατη συνεννόηση μεταξύ μας, ακόμα και στις σιωπές, που κάνει όλα τα τραπέζια να πλεύσουν αρμονικά σαν βάρκες στον ωκεανό».

Ξαφνικά ο παραλληλισμός της Φωτεινής για τις βάρκες μου φέρνει εικόνες στο νου.

Μας αφορά η ιστορία του Τσερνόμπιλ αλήθεια;  αναρωτιέμαι.

«Πως γίνεται να μη μας αφορά. Πρόκειται για μία ιστορία που διηγείται το απροειδοποίητο, περιγράφει το αίσθημα της ξαφνικής αλλαγής, της κατάρρευσης, της εγκατάλειψης. Εκεί που καθόμαστε μια χαρά, ξαφνικά φεύγει η καρέκλα, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και πέφτουμε».

Το Πρίπιατ είναι μία πόλη που ζούσε ανέμελα. Είχαν όλοι καλές δουλειές. Είχαν την καθημερινότητα τους. Και μέσα σε μία μέρα ανατράπηκαν όλα. Άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και μετανάστευσαν αλλού. Ευθύνες εξαφανίστηκαν ή όχι, η ιστορία θα μας πει. Πάντως ζωές χάθηκαν, είτε δια παντός, είτε από τον χάρτη.

duduka_zrg7100

Η συζήτηση κρατάει πολύ. Παρασυρόμαστε όλοι και μιλάμε ακατάπαυστα για το θέμα της παράστασης και πως γεννήθηκε. Η Φωτεινή μου αποκαλύπτει τις σκέψεις της.

«Το ζήτημα που διαπραγματευόμαστε είναι πολιτικό, κοινωνικό και αληθινό. Προέκυψε από το κείμενο του Δημήτρη το οποίο πατάει σε μία προσωπική του εμμονή για τη μετακίνηση λαών. Για τη μετεγκατάσταση και τη προσφυγιά. Είναι μυθοπλασίες στηριγμένες πολύ στέρεα και ρεαλιστικά σε ήδη γραμμένα γεγονότα».

«Δεν είχαμε ανάγκη να κάνουμε κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό, παρόλο που μπορεί να φαίνεται έτσι σαν απόδοση. Θέλαμε απλά να καταπιούμε το κείμενο και να δημιουργήσουμε. Έτσι κι έγινε».

 «Δύσκολο για μένα να το απολαύσω γιατί είμαι κι μέσα σε αυτό ως ηθοποιός την ώρα που εξελίσσεται και απ’ έξω ως σκηνοθέτης».

Μου περιγράφει την ικανοποίηση της για το παρόν του έργου αλλά καταλαβαίνω και συμφωνούμε φωναχτά ότι αυτό το έργο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει και εξελίσσεται και θα συνεχίσει να παίρνει διάφορες μορφές ακόμα.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η παράταση του μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2016 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (σχετικό link). Θα σας κρατήσω κρυφό λοιπόν ακόμα το πώς φτάνει κάθε βράδυ στο τέλος της αυτή η παράσταση αλλά θυμηθείτε ότι πιθανόν δε θα προλάβετε να χειροκροτήσετε τους ηθοποιούς, ούτε αυτοί να σας υποκλιθούν όπως είθισται.

Επιμέλεια Συνέντευξης-Κειμένου  Άννα Κάντα

Φωτογράφηση Μιχάλης Ζόργιας

Συνέντευξη με τον Χρήστο Καπενή

Ελαστική φιγούρα με σαγηνευτικό ηχόχρωμα φωνής και βαθύ σκούρο βλέμμα. Εραστής του αθηναϊκού κέντρου, αφήνει τα αποτυπώματα του στις θεατρικές σκηνές της  πόλης και  μας σκουντάει  το ενδιαφέρον. Αφηγηματικός στέκεται συνήθως μπροστά στους θεατές και εκπνέει πάντα ένα μυστήριο. Σκοτεινοί ρόλοι τον προστατεύουν από την έκθεση του πραγματικού εαυτού του.  Στη σκηνή λέει ότι δεν έχει άμυνες. Όχι τόσες όσες έχει στη ζωή.  Ο ίδιος εξηγεί ότι το δράμα δεν είναι προσωπική του επιλογή παρόλο που τον βλέπουμε αρκετά σε ανάλογους ρόλους.

«Θεωρώ πως τυχαίνει. Δεν έχω προαποφασίσει τίποτα. Κριτήριο μου είναι οι άνθρωποι που συνεργάζομαι και το έργο-project. Δεν με απασχολεί σε ποιο είδος θεάτρου ανήκει»

Συχνά ακούγεται στην εποχή μας η λέξη τυχερός όταν κάποιος μπορεί και επιλέγει τις δουλειές του εν μέσω κρίσης.  Είναι θέμα τύχης άραγε ή ταλέντο;

«Θεωρώ πως το ταλέντο είναι τρόπος σκέψης, τρόπος λειτουργίας και τρόπος διαχείρισης της εκάστοτε κατάστασης. Το οποίο πρέπει να μας συνοδεύει στη ζωή, όχι μόνο στην τέχνη.  Σίγουρα εμπεριέχει χάρισμα σίγουρα πρέπει να υπάρχει και εξέλιξη προσωπική»

Το πρόσφατο παρελθόν του δεν κρύβει ούτε απωθημένα παιδικής ηλικίας για την υποκριτική ούτε κάποια σημάδια στις πρώτες σχολικές παραστάσεις. Ο Χρήστος Καπενής αποφάσισε να πάρει το δρόμο του ηθοποιού ενήλικας πια. Ένας προβληματισμός, μία ιδέα, δύο τρείς συναντήσεις και η πραγματική διαδικασία τον έφεραν πάνω στο σανίδι. Δεν υπάρχει κανένας συνδετικός κρίκος με την υποκριτική ούτε στην οικογένεια ούτε στο κοντινό περιβάλλον.  Καμιά φορά αναρωτιέται, μου είπε, πως θα ήταν αν είχε κάποιον δικό του άνθρωπο μέσα στα «πράγματα».  «Καλύτερα έτσι» απαντάει μετά από λίγο, μονολογώντας.  Καλύτερα να ξέρει ότι όλα ξεκίνησαν  από αυτόν και οδηγούνται από αυτόν.

DSC_0121s

 

Έχει δουλέψει και άλλου. Όταν χρειάστηκε, δεν ήταν μόνο ηθοποιός. Θα πει ναι σε παραστάσεις που του αρέσουν και όχι σε αυτές που δεν ταιριάζει.  Δεν λείπει όμως και ο συμβιβασμός από τις επιλογές του.

«Προσωπικά, ξεκίνησα να εργάζομαι με το που έσκασε αυτό που λέμε –κρίση- .  Οπότε ότι έχω ζήσει και ότι έχω βιώσει σε αυτό το επάγγελμα είναι μέσα στην κρίση. Δε γνωρίζω πως ήταν το -προ κρίσης- .  Δε με φοβίζει όμως  τίποτα» 

Μεγάλωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το σπίτι του ήταν κοντά στον ζωολογικό κήπο.  Ο ίδιος μου περιγράφει ότι  κάθε πρωί, ξύπναγε και άκουγε τον Δούκα να βρυχάται. Το λιοντάρι αυτό δεν υπάρχει πια, ούτε ο ζωολογικός κήπος.  Πέρασε εφηβεία και νιάτα με μουσική βιβλία και graffiti.  Ίσως η μπάντα που ήταν τότε να τον μύησε στην ηδονή της αυτοέκθεσης και κατ’ επέκταση στο μικρόβιο του ηθοποιού.  Είναι άνθρωπος της μεταμόρφωσης και της διαδικασίας. Γι αυτό απολαμβάνει το θέατρο και όχι την τηλεόραση.  Τον ρώτησα αν είναι ξεκάθαρη μέσα του η οποιαδήποτε επιρροή που μπορεί να του αφήσει ένας ρόλος.

«Φυσικά! Με αλλάζει, με εξελίσσει, με κάνει διαφορετικό. Διαμορφώνει και μεταμορφώνει την καθημερινότητά μου. Και αυτή είναι η γοητεία. Με κάνει να βλέπω στοιχεία μου που πολλές φορές αγνοώ την ύπαρξή τους. Με κάνει να κατανοώ τον εαυτό μου περισσότερο»

DSC_0106s

Ο  Χρήστος δεν θα κάτσει πολύ ώρα ακίνητος.  Του λείπει ο χορός μου λέει αλλά κάπως κάπου τον συναντά στην σκηνή.  Πολύ τρέξιμο και λίγος χρόνος προσωπικός.  Με την συζήτηση μαζί του κατάλαβα ότι κάθε παράσταση κρύβει και μία μικρή ή μεγάλη σχέση ερωτική.  Η πρώτη γνωριμία με το έργο. Αμηχανία στις συναντήσεις. Ο πρώτος ενθουσιασμός.  Μετά το δέσιμο της ομάδας. Ώρες ατελείωτες μαζί και στην πρόβα και στην σκηνή, και μετά ένα ποτό για καληνύχτα. Ρουτίνα.Φθορά και… το τέλος. Ένα τέλος μίας παράστασης και η αρχή μίας άλλης.

Αποτελεί  εμπόδιο σε μία δουλειά, να μην ταιριάζεις με έναν ή περισσότερους σε μία ομάδα;

Τον ρώτησα.

«Και βέβαια αποτελεί εμπόδιο αλλά εάν το πλαίσιο είναι ισχυρό και υπάρχει αληθινή ανάγκη όλα λύνονται. Με ενδιαφέρει στις συνεργασίες μου να υπάρχει αλήθεια, έμπνευση, δημιουργικότητα και η κάθε δουλειά να έχει λόγο ύπαρξης. Δεν θέλω να κάνω δουλειές που να προβάλλουν το «εγώ» μου. Το καλλιτεχνικό μου κίνητρο είναι καθαρό μέσα μου. Θέλω όσο γίνεται η παράσταση από μόνη της να έχει λόγο που επικοινωνεί με τον κόσμο και να έχει θέση»

Και ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος στη δουλειά; Στη ζωή;

Η μοναξιά (Και στις δύο περιπτώσεις).

Φέτος ήταν μία παραγωγική θεατρική διαδρομή που φτάνει σιγά σιγά στη σιωπή της για να ξεκινήσει  έπειτα κάτι καινούργιο.

«Η χρονιά που πέρασε ήταν γεμάτη. Δημιουργικά και καλλιτεχνικά. Βρέθηκα σε projects για τα οποία αισθάνομαι περήφανος. Ήταν δουλειές τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αλλά και τόσο ξεχωριστές για εμένα. Αυτή την περίοδο είμαι στην παράσταση «Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει», στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, το κείμενο είναι του Δημήτρη Αλεξάκη και η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου. Επίσης κάνω πρόβες για δύο νέες παραγωγές που θα ανέβουν το χειμώνα »

Τον  Χρήστο Καπενή τον συναντήσαμε στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και την παράσταση «Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει». Του αρέσει πολύ που στην παράσταση αυτή του δίνεται η δυνατότητα να μιλήσει με τον κόσμο. Να νιώσει τον παλμό τους. Να τους ακουμπήσει.  Οι συνεχείς πρόβες για την επόμενη χρονιά δεν του δίνουν πολύ χρόνο να απολαύσει διακοπές. Βρίσκει όμως τρόπους να χαλαρώνει.

«Μ’ αρέσει να συναντώ τους ανθρώπους που αγαπώ, να πηγαίνω μαζί τους για φαγητό. Μου αρέσει να περπατάω πολύ. Επίσης το σινεμά, το διάβασμα, να χαζεύω στο ιντερνετ»

DSC_0037_1s

Aν μπορούσες να διακτινιστείς στο χώρο αλλά και στο χρόνο που θα ήθελες να βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή; Είπα.

«Σε ένα νησί, ήσυχο. Να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Να βλέπω τη θάλασσα, να πίνω μπύρες και να βλέπω όλη μέρα το Euro, στο καφενείο, με τους παππούδες του χωριού!!»

* Η φωτογράφηση έγινε στο εργαστήριο Citrus Ties του Στράτου Πατλαμάζογλου.

 Επιμέλεια φωτογράφησης και κειμένου Άννα Κάντα

Διαβάστε εδώ σχετικό άρθρο για την παράσταση «Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει» στον πολυχώρο ΚΕΤ

KETLOGO-01.jpg

Κύπρου 91α & Σικίνου 35α
11361 Κυψέλη, Αθήνα
213 00 40 496
69 45 34 84 45

 

 

Γιώργος Σιώρας Δεληγιάννης MĒTA

Ο επιμελητής της 1ης Πλατφόρμας Παραστατικών Τεχνών, Γιώργος Σιώρας Δεληγιάννης  μιλάει στην Duduka και εξηγεί τι είναι η  MĒTA, πως λειτουργεί και τι ρόλο παίζει στην καλλιτεχνική κοινότητα. Ο ίδιος αναφέρει ότι δεν πρόκειται για ένα φεστιβάλ που προσκαλεί έτοιμα έργα. Είναι ακριβώς «η διαδικασία» που αφορά ακόμα και το χτίσιμο των σχέσεων ανάμεσα στους καλλιτέχνες.

Ποια πρώτη σκέψη έφερε την γέννηση της MĒTA και ποια σκέψη θα την ακολουθήσει στο ταξίδι της;

Η πρώτη σκέψη ήταν μάλλον προβληματισμός πάνω στον τρόπο δημιουργίας παραστατικού έργου και στο πώς μπορεί να γίνει πιο διαδραστικό μεταξύ των καλλιτεχνών. Εμπνευστήκαμε από την οργάνωση μεγαλύτερων παραγωγών και προσπαθήσαμε να δούμε ποιά δομή είναι αυτή που θα μπορούσε να λειτουργήσει έτσι ώστε θα έφερνε νέους δημιουργούς σε επαφή με μια τέτοια δυνατότητα. Πολλοί νέοι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τις ιδέες τους και να παρουσιάσουν υπέροχες δουλειές, αν είχαν την στήριξη μιας ομάδας που θα τους παρείχε πρόσβαση σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό δυναμικό και την πιθανότητα αλληλεπίδρασης μαζί τους τόσο ως δημιουργοί όσο και ως συνδημιουργοί. Αυτή η σκέψη έδωσε τις βάσεις για να γίνει η MĒTA. Την ίδια σκέψη ακολουθούμε μέχρι στιγμής, προσπαθώντας να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι όλο αυτό γίνεται για τους δημιουργούς και για να καταφέρουν το καλύτερο δυνατό που μπορούν.

Πως ξεκινά μία πρώτη γνωριμία ενός νέου καλλιτέχνη με την MĒTA; Υπάρχουν προϋποθέσεις;

Αυτή τη στιγμή οι καλλιτέχνες επιλέγονται από την ομάδα της MĒTA ,η οποία και προσεγγίζει μεμονωμένα ανθρώπους που πιστεύει ότι θα μπορούσαν να στείλουν μια ενδιαφέρουσα αίτηση και που έχουν την δυνατότητα και τη διάθεση να αξιοποιήσουν τα όσα τους προσφέρει η πλατφόρμα. Μετά και το πέρας της δεύτερης Πλατφόρμας (του Σεπτεμβρίου) και όσο μεγαλώνουν οι δυνάμεις μας , προγραμματίζεται να γίνει ανοιχτό κάλεσμα προς όλη την καλλιτεχνική κοινότητα για την τρίτη πλατφόρμα και έπειτα. Φυσικά είμαστε πάντα ανοιχτοί να γνωρίσουμε καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να εμπλακούν με κάποιον τρόπο στην πλατφόρμα, οι ανάγκες είναι πολλές σε όλα τα στάδια.

Ποια είναι τα βήματα συμβολής της ομάδας MĒTA σε κάθε έργο που παρουσιάζεται;

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη τακτική για όλους. Κάθε έργο είναι διαφορετικό, οπότε αντιμετωπίζεται και διαφορετικά.Αυτό που υπάρχει, είναι ένας άξονας λειτουργίας με κάποιες βασικές παραμέτρους.Βασικό μέλημα είναι η δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ δημιουργού και συνδημιουργών, με την βοήθεια των επιμελητών που προτείνουν λύσεις. Αναλαμβάνουμε δηλαδή την επιμέλεια των έργων σε επίπεδο υποστήριξης και πλαισίωσης ανθρώπινου δυναμικού, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε έργου και τις δυνατότητες που μπορεί να καλύψει η ομάδα. Σημαντική επίσης είναι η πρακτική εμπλοκή των δημιουργών με τη δραματουργική ομάδα και τέλος η παρουσίαση των έργων εντός της ομάδας ένα μήνα πριν τις παραστάσεις ώστε να μοιραστούν εμπειρίες μέσα από την διαδικασία του feedback και της ανταλλαγής απόψεων. Μια διαδικασία που βλέπουμε πως βοηθάει πάρα πολύ όλη την ομάδα, το δέσιμό της και την εξέλιξή της. Ακόμα η όλη ιδέα είναι εύπλαστη και αλλάζει καθημερινά, σε μια προσπάθεια να γίνει πιο ολοκληρωμένη και αποδοτική.

Στην 1η πλατφόρμα θα παρακολουθήσουμε μικρού μήκους έργα. Τα ίδια θα παρουσιαστούν 6 μήνες μετά εξελιγμένα. Ποια η σημασία αυτής της περιοδικότητας;

Είναι σημαντικό το έργο των δημιουργών να έρχεται σε επαφή με το κοινό όσο είναι ακόμα εύπλαστο για δύο λόγους. Πρώτον, με αυτόν τον τρόπο οι δημιουργοί έχουν την ευκαιρία να εξελίξουν ο έργο τους πριν αυτό ολοκληρωθεί, χρησιμοποιώντας την εμπειρία της πρώτης παρουσίασης. Δεύτερον, δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να γνωρίσει σε μια μέρα πολλούς καλλιτέχνες και να παρακολουθήσει την εξέλιξή όποιων από αυτούς επιθυμεί στην επόμενη πλατφόρμα. Αφού τα έργα εκτεθούν, θα ωριμάσουν μέσα από αυτή την έκθεση, οι δημιουργοί θα αποκτήσουν αρκετά εφόδια ώστε να τα εξελίξουν στο επόμενο στάδιο , όπου και θα τα παρουσιάσουν ως ολοκληρωμένα. Έχει ενδιαφέρον για μας σε κάθε πλατφόρμα να εισάγουμε τους νέους καλλιτέχνες και να κλείνουμε με τους παλιούς , έχει την αίσθηση της αρχής και του τέλους και το κοινό βλέπει τη ζωντανή εξέλιξη των πραγμάτων. Μετά το πέρας της πλατφόρμας , τα έργα είναι ελεύθερα να ταξιδέψουν και οι συνεργασίες να πυκνώσουν.

Η MĒTA στοχεύει στην αλληλεπίδραση διαφορετικών τεχνών και καλλιτεχνών. Πόσο εύκολη είναι αυτή η συνύπαρξη ;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο στο όλο εγχείρημα αλλά συγχρόνως και το πιο σημαντικό. Υπάρχουν προβλήματα όπως σε όλες οι ανθρώπινες σχέσεις , πόσο μάλλον όταν χρειάζεται να συντονιστούν μεταξύ τους τόσοι πολλοί άνθρωποι. Προσπαθούμε όμως να θέτουμε ξεκάθαρους ρόλους και αρμοδιότητες από την αρχή και το γεγονός ότι μοιραζόμαστε μια κοινή επιθυμία και ένα κοινό όραμα συγκροτεί πιο γερές βάσεις και συγκεντρώνει τις δυνάμεις στην υλοποίηση του στόχου. Είναι ένα μάθημα καλλιτεχνικής κοινότητας και πώς αυτή λειτουργεί κάτω από συγκεκριμένα πλαίσια. Επειδή η πλατφόρμα δεν αποτελεί ένα φεστιβάλ με έτοιμα κομμάτια που προσκαλούνται αλλά ουσιαστικά η πλατφόρμα είναι η διαδικασία , υπάρχει πολύ ενέργεια και υπομονή στα πρώτα αυτά στάδια και στο χτίσιμο των σχέσεων, γεγονός που το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί άμεσα από τις παραστάσεις. Κατά τη γνώμη μας όμως αυτό το χτίσιμο σχέσεων είναι πολύ σημαντικό για το μέλλον των έργων και των συνεργασιών, καθώς μια ώριμη συνεργασία μπορεί να αντέξει και στο χρόνο και σε αντίξοες συνθήκες.

 

Με ποιές λέξεις περιγράφει η MĒTA τον ήδη σχηματισμένο «πολιτιστικό χάρτη» της Αθήνας (ή/και της Ελλάδας) όσο αναφορά τις παραστατικές τέχνες (θέατρο, χορός, εικαστικά, μουσική) και ποιό είναι για την MĒTA το σύγχρονο έργο που θέλει να αναδείξει;

Η MĒTA δεν είναι εδώ για να μιλήσει για αυτό που ήδη υπάρχει αλλά για να πράξει,αναδεικνύοντας το ήδη υπάρχον καλλιτεχνικό σύμπαν μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση. Δεν προσπαθούμε να ανατρέψουμε το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι , αλλά να συνενώσουμε διάφορα στοιχεία του που είναι αποκομμένα υλοποιώντας όνειρα ανθρώπων που θα έμεναν μετέωρα. Τα έργα που θέλει να δημιουργήσει η MĒTA είναι αυτά που θα μπορούσαν ούτως ή άλλως να γίνουν, προσφέροντας απλά τα εφόδια και τις υποδοχές ώστε η θεωρία να γίνει πράξη.

 

 

 Η παρουσίαση των έργων θα γίνει στις 14 – 17 Απριλίου, 21.00.

ΠΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟ Φώκαιας 4 & Αριστοτέλους 87, Αθήνα Τηλ: 211 18 28 900

Γενική είσοδος: 10€

MĒTA 1η Πλατφόρμα Παραστατικών Τεχνών

Πληροφορίες και αναλυτικά τα έργα εδώ –   Δελτίο Τύπου

http://platformameta.com/
https://www.facebook.com/platformameta
https://www.facebook.com/events/1769709833262470/