All posts tagged: Άννα Κάντα

Συγκινητικά όμοια η Έφη Σταμούλη στο ρόλο της Σωτηρίας Μπέλλου.

Κωλόπαιδο για πολλούς της πιάτσας, η Σωτήρα όπως την φωνάζανε, έζησε την ζωή της στο τέρμα της ψυχής. Δεν έκανε πίσω ποτέ και δεν έχανε ευκαιρίες να ξεσπάει την οργή που είχε μέσα της. Μανιοκαταθλιπτική, βίωνε τα πάντα με ένταση και παρασυρόταν από έρωτες και εξαρτήσεις. Το ένα πέμπτο όσων έζησε δεν κάνει ούτε μία δικιά μας ζωή. Κατοχή, φυλακή, ξύλο, ένας γάμος λάθος, ένα παιδί που έχασε και πόσα ακόμα που ακολούθησαν την ιδιαίτερη φωνή της. «Σωτηρία με λένε», την ακούμε να φωνάζει στην νοσοκόμα (Έλλη Χατζεϊπίδου) λίγες ώρες πριν την εγχείρηση. Σε νοσοκομειακό κρεβάτι λοιπόν θα την βρούμε στη κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου, μάρτυρες της προσωπικής της πορείας μέσα από την Έφη Σταμούλη. Η ηθοποιός μοιάζει χαρακτηριστικά στην περσόνα Μπέλλου και μας πείθει για τα συναισθήματα της όπως τα έχει περιγράψει η συγγραφέας Σοφία Αδαμίδου στο βιβλίο της. Η δραματουργική επεξεργασία είναι της Χριστίνας Χατζηβασιλείου. Η ίδια σκηνοθετεί έναν σχεδόν μονόλογο με στιγμιότυπα από το παρελθόν της Μπέλλου για όσο διαρκεί το τελευταίο βράδυ πριν το χειρουργείο. Με ένταση και θυμό η Έφη …

Εξαιρετικά υποχθόνιες και υπέροχα εγκληματικές οι Δούλες στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Ένα κρεβάτι θανάτου σε μαύρο χρώμα και το φως  να χάνεται νωχελικά.  Λουλούδια σαπισμένα στο χώρο ανάμεσα σε νοούμενο πλούτο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού κάπου στο χρόνο. Δύο αδερφές, η Σολάνζ και η Κλερ στήνουν ένα παράξενο παιχνίδι που τις διασκεδάζει στις βαθιές απουσίες της Κυρίας. Κάνουν πρόβες για το απεχθές έγκλημα προς την ερωτεύσιμη και γοητευτικά πλούσια γυναίκα του σπιτιού. «Οι δούλες» λέγεται ότι βασίστηκε στην πραγματική ιστορία των αδερφών Παπέν και την δολοφονία που διέπραξαν στο σπίτι που εργάζονταν ως υπηρέτριες. Το θεατρικό όμως έργο γεννήθηκε από τα «βρώμικα» χέρια του Γάλλου Ζαν Ζενέ που μεγάλωσε και επέλεξε να ζει στην σαγηνευτική πλευρά των κακοποιών και όχι των διανοούμενων. Αδυναμία του μεγάλου Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ γράφει ένα μεγαλειώδες σκοτεινό και υποχθόνιο έργο για τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά και μέσα μας. Σχολιάζει την σχέση, δούλου και αφεντικού αλλά κυρίως εισέρχεται στην εσωτερική πάλη των δύο εαυτών μας. Τα δίπολα σε αυτό το έργο είναι παντού και υπερισχύουν. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όχι με τον πιο προφανή τρόπο. Πότε δεν γνωρίζεις ποιος κυριαρχεί …

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος; Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. …

Οι Patari Project είναι η τέλεια ομάδα και παίζουν μία τέλεια Μύτη του Γκόγκολ.

Ξέρω, γνωρίζω, άρα νιώθω ασφάλεια. Θα δω κάτι σίγουρα ενδιαφέρον. Σχεδόν προκλητικό και θαρραλέο. Αναμφισβήτητα πρωτοπόρο. Ο ενθουσιασμός μου εκκολάπτεται πριν την ημέρα της παράστασης. Φτάνω στο θέατρο Πόρτα και περιμένω με χιλιάδες ερωτηματικά την ώρα. Κάτι παράξενοι τύποι με στιλιστικό ενδιαφέρον (Κλαίρ Μπρέισγουελ) μπλέκονται ανάμεσα μας και βρίσκουν τον χώρο να εξυψωθούν. Γελάω. Νιώθω αμήχανα. Μου ζητάνε πράγματα περίεργα. Τους ακολουθώ παρά το γεγονός ότι μου δίνουν την επιλογή να μην το κάνω. Κάνουν αστεία. Μπαίνω στην αίθουσα και η θέση μου είναι αλλόκοτη. Θα κάτσω στην σκηνή και τα φώτα θα κοιτάνε εμένα. Εσένα. Τον διπλανό μου.  Ανάμεσά μας ο Κοβαλιώφ και μπροστά του η μύτη. Η μύτη του. Μας μιλάει. Σχεδόν ντροπαλά αλλά με ένα θάρρος απελπισίας. Σαν να ήθελε καιρό να αποδράσει από το πρόσωπο του Κοβαλιώφ. Ήχοι περίεργοι ακούγονται από την πλατεία του θεάτρου. Τα φώτα σιγά σιγά αλλάζουν και συνηθίζω. Συνηθίζω την θέση μου και νιώθω βολικά παρατηρώντας τους ήρωες να «κοροϊδεύουν»  τον Κοβαλιώφ. Δεν φαίνεται να το κάνουν επίτηδες. Έχασε κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που κανείς δε θα …

H «Frida κι άλλο» προκαλεί οπτικούς και συναισθηματικούς κραδασμούς.

Ντυμένη στα λευκά με δύο βαριά μποτάκια να δίνουν έμφαση στο περπάτημα της, καπνίζει μανιωδώς και συστήνεται στο κοινό της. Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón. Αργότερα θα γίνει απλά Frida. Έντονη προσωπικότητα. Δύσκολη και προκλητική. Χαρακτηριστικό πρόσωπο και βαθύ βλέμμα. Η ιστορία της γνωστή αλλά χωρίς τις παρενθέσεις της. Ξεκινάει να μας μιλά για την παιδική της ηλικία. Εξιστορεί τα πάντα και περιγράφει αυτά που η ίδια σκέφτεται. Χωρίς να είμαστε βέβαιοι για τα συναισθήματα της παρατηρούμε σαστισμένοι την κυκλοθυμία της από λίπη σε θυμό και από θυμό σε ανακούφιση. Μικροσκοπικοί σκελετοί κρέμονται κάτω από την καρέκλα της οικειοποιώντας την παρουσία του θανάτου όπως συνηθίζεται άλλωστε στο Μεξικό. «Ντιέγκο γαμιέσαι» φωνάζει συχνά. Ζητά την εκδίκηση;  Λουλούδια δεν φοράει στο κεφάλι και δεν θρηνολογεί. Μεγαλώνει και υποφέρει παρά την φήμη που κερδίζει. Η ελευθερία της πλέον δεν την γεμίζει, ίσως γιατί δεν υπάρχει. Παγιδεύεται στο αλλοιωμένο της σώμα και παλεύει να διώξει εχθρούς και φόβους. Τώρα πλέον και ο Ντιέγκο είναι εχθρός, όχι όμως ο μεγαλύτερος. Αυτή είναι η Frida των Fly Theatre. H Frida …

Ο Ορφέας Αυγουστίδης σε καλοκαιρινή κωμωδία. Είδαμε το «Μία τεράστια έκρηξη» στο Skrow Theater

Όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση του Γιώργου. Να ξυπνάμε σε ένα κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που είχαμε φανταστεί παιδιά. Η ενηλικίωση με τον τρόπο που την διηγείται ο Ορφέας Αυγουστίδης μοιάζει δύσκολη παρά το γέλιο που προκαλεί στους θεατές της. Το έργο «Μία τεράστια έκρηξη» είναι παλιό δημιούργημα του Βασίλη Μαυρογεωργίου που ζωντανεύει ξανά στο δικό του θεατρικό σπίτι που δεσπόζει στην οδό Αρχελάου στο Παγκράτι. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, Γιώργος, φαντάζεται τον εαυτό του μέγα σωτήρα αυτού του κόσμου και το όνειρο του να αντιμετωπίσει έναν τεράστιο κομήτη που θα προσγειωθεί στη γη, του δίνει στόχο για να εξελίσσεται. Γυρνώντας όμως πίσω στα χρόνια, βρίσκει ένα ένα τα εμπόδια που τον κράτησαν μακριά από αυτή την εικόνα. Όχι μόνο δεν εξελίχθηκε σε έναν σούπερ ήρωα αλλα δεν κατάφερε να ξεπεράσει ούτε τις μικρές παγίδες που του έστησε η ριμάδα η ζωή. Σπουδές, δουλειά, οικογένεια, φίλοι, νεότητα, έρωτες. Ακούγονται όλα εύκολα αλλά δεν είναι για ένα παιδί που για εχθρό του φανταζόταν μόνο ένα κομήτη. Νεανικό και ευχάριστο το κείμενο επικεντρώνεται σ’ …

Μετρήσαμε μαζί « Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

  Η μικρή Μελίνα ζει περίεργες μέρες στο σπίτι. Η κατάθλιψη της μητέρας της, την φέρνει αντιμέτωπη με φράσεις που στα αυτιά ενός μικρού παιδιού δεν βγάζουν νόημα. Τι πάει να πει, έκανε κάτι ανόητο; Γιατί δεν είναι ευτυχισμένη; Ένας μοναδικός ρόλος και μία ιστορία θλίψης από τα μάτια της Μελίνας γίνεται η αφορμή για να ξεχειλίσει το θέατρο του Νέου Κόσμου από post it συναισθημάτων. Οι απόπειρες αυτοκτονίας της μαμάς ξεκίνησαν όταν η Μελίνα ήταν μικρή. Οι επισκέψεις τότε στο νοσοκομείο δεν είχαν ιδιαίτερο χρώμα. Ήταν σκέτη αναμονή. Σαν μικρό κορίτσι γινόταν η ουρά του μπαμπά της μα ούτε αυτός κατάφερνε να της εξηγήσει πως γίνεται κάποιος να μην βρίσκει όμορφη τη ζωή. Η Μελίνα δε δυσκολεύτηκε. Το μικρό της μυαλό άστραψε και έβαλε στόχο να αποδείξει ότι υπάρχουν χιλιάδες υπέροχα πράγματα για τα οποία αξίζει να υπάρχεις. Τα απαρίθμησε ένα ένα και τα κόλλησε στα πιο απίθανα σημεία που θα μπορούσε η μαμά να τα δει. Στο μαξιλάρι, στο ψυγείο, κάτω από τον βραστήρα. Παντού. Νούμερο ένα – παγωτό. Νούμερο 12 – το …

Μία ντουζίνα ρόλοι για δύο. Είδαμε το «Πέτρες στις Τσέπες του».

Τίτλος μακάβριος σε μία παράσταση διάσημη για την κωμική της πλευρά. Θέατρο του Νέου Κόσμου και δύο (ας μην το κρύψουμε) αναγνωρισμένες φιγούρες του ελληνικού θεάματος.  Ο Γιώργος Χρυσοστόμου και ο Μάκης Παπαδημητρίου ενσαρκώνουν και σκηνοθετούν τους δύο και μοναδικούς πρωταγωνιστές ένας διάσημου θεατρικού έργου. Έβαλε πέτρες στις τσέπες του και μπήκε στο νερό. Ο Σον. Ένα παιδί που χάρισε τα όνειρα του στα χέρια καιροσκόπων. Μία εταιρεία κολοσσός καταλαμβάνει το χωριό Κέρι της Ιρλανδίας και δίνει δουλειά – εκμεταλλεύεται σε εισαγωγικά- κάθε χωρικό, παιδί, εργάτη και ά-κληρο της περιοχής ως κομπάρσο.  Η εκμετάλλευση, χαρακτηριστικό συγγραφικό γνώρισμα της Μαρί Τζόουνς  καταφέρνει να εισχωρήσει σε κάθε χώρα και πόλη της υφηλίου δείχνοντας μία ακόμα μεγάλη εταιρεία να εισβάλει και να ρουφάει τα όνειρα των αδυνάτων. Εκεί που ένας γίγαντας περνάει και συνθλίβει μικρά οχυρά μιας κοινωνίας. «Όλοι μας δεν ονειρευόμαστε, δεν φαντασιωνόμαστε ότι θα γίνουμε κάτι τρομερό; ..Δε λέμε πάντα γιατί να μην συμβεί και σε μας;.. (..) Εσύ δεν παρασύρεσαι καμιά φορά; όλοι έτσι κάνουμε». Λέει ο Τσάρλι στον φίλο του Τσέικ.  Όλοι μας κάποτε φανταστήκαμε ότι θα γίνουμε …

Είδαμε τον μυθιστορηματικό -Ντέντεκτιβ- στο Skrow Theater.

Θα τον αναγνωρίζατε πολύ εύκολα, καθώς θα μπαίνατε στην μικρή αυτή κωμόπολη. Ο Θοδωράκης ήταν γνωστός για την εμμονή του στα αστυνομικά μυθιστορήματα και τα διάβαζε με πλήρη αφοσίωση στο καφενείο της πλατείας. Έβρισκε σε αυτά το νόημα της χαμένης του ζωής όσο περίμενε καρτερικά τον διορισμό του ως δημόσιος υπάλληλος. Άργησε να το χωνέψει. Ίσως και να μην το αποδέχτηκε ποτέ ότι αυτή η θέση είναι άπιαστο όνειρο. Μία άυλη φαντασία που όλο και πλησίαζε μα ποτέ δεν γινόταν πραγματικότητα. Η δουλειά στο τυπογραφείο ήταν μία προσωρινή λύση για αυτόν και ένας αντιπερισπασμός για όσο ο ίδιος μελετούσε το φόνο του Συρεγκέλα. Μα είναι όνομα κι αυτό; Κι όμως δεν είναι. Είναι ενα παρατσούκλι. «Ο Ντέντεκτιβ», ένα από τα μυθιστορήματα του Έλληνα συγγραφέα Δημήτρη Χατζή ξεδιπλώνει μία υπόθεση φόνου που δεν αφορά μόνο αυτή τη μικρή κωμόπολη αλλά κάτι μεγαλύτερο, ίσως κάτι που βγαίνει από τα όρια της τοπικής κοινότητας. Μα τι πραγματικά έχει συμβεί μοιάζει απίθανο να βρεθεί αλλά παράλληλα και τόσο εύκολο να εξιχνιαστεί από τον Θοδωράκη που ακούγεται στη πόλη ότι έχει …

Επίκαιρη, διδακτική και άκρως οικογειακή παράσταση. Είδαμε -Το Ασυνόδευτο- στο Skrow Theater

Μία φορά κι ένα καιρό μία μεγάλη «κρίση» έπεσε και σκέπασε αυτή την μικρή χώρα που ζούμε και λέξεις άγνωστες εισχώρησαν στην καθημερινότητά μας. Μάθαμε όλοι να μιλάμε με όρους οικονομικούς και να σφαζόμαστε με πολιτικές ποδιές σαν του χασάπη.  Τεχνολογία και κατάθλιψη έγιναν μόνιμοι συγκάτοικοι σε κάθε ελληνικό σπίτι με κήπο ή βεράντα και η μεμψιμοιρία μοναδική επιλογή αντιμετώπισης. Αλλάξανε πολλά αλλά συνεχίσαμε να ζούμε και δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ πως να φαίνονται άραγε όλα αυτά σ ένα ζευγάρι παιδικά μάτια. Δύο αδέρφια στη σκηνή του Skrow Theater συναντάν την επικαιρότητα και φιλοξενούν σαν αυθόρμητη αντίδραση ένα ασυνόδευτο παιδί από την Συρία. Το πρώιμο αίσθημα ευθύνης του μεγάλου αδερφού και η αντιζηλία μεταξύ τους γρήγορα θα κοπάσουν μπροστά στο χαμόγελο ευγνωμοσύνης που θα κερδίσουν τα δύο αδέρφια από τον μικρό Σύριο. Χωρίς να γίνεται εμμονή, η αφορμή του ασυνόδευτου φωτίζει την επικοινωνία που αναπτύσσουν μεταξύ τους μέσα σε μία καθημερινότητα από την οποία οι γονείς απέχουν λόγω δουλειάς. Όλοι είχαμε ή ακόμα μπορούμε να φανταστούμε πόσο ενοχλητικός μπορεί να γίνει ο σπαστικός ξερόλας αδερφός που …