All posts tagged: ΑΝΝΑ ΚΑΝΤΑ

Είδαμε το 1984 της Κατερίνας Ευαγγελάτου με τον Αργύρη Πανταζάρα και Νίκο Κουρή.

Έργο πυκνό, βαρύ και ασφυκτικό! Μία παράσταση σκληρή και βασανιστική που κρατάει λίγο από την νύχτα σου. Λίγο από την διάθεσή σου. Λίγο από την επόμενη σου μέρα. Το 1984 είναι ένα  κείμενο που διεισδύει πιο βαθιά κι από το θάνατο. Τα  σχεδόν 100 λεπτά θεατρικής πλοκής φαίνονται λίγα μπροστά στις άπειρες λέξεις του Τζώρτζ Όργουελ που περιγράφουν ένα αντικατοπτρικό σύμπαν. Προσπαθώ να μην φέρω στο μυαλό μου το βιβλίο. Ευθύς οι αμφιβολίες εξαφανίζονται. Η παράσταση είναι δυνατή! Το πρώτο μέρος μας εισάγει στην αδιάκριτη σχεδόν παρακολούθηση του ήρωα όπως ακριβώς κάνει κι ο Μεγάλος Αδερφός. Ομολογώ ότι παρά τη περιληπτική εξέλιξη των πραγμάτων ένιωσα τον πόθο του Ουίνστον να προστατεύσει την ατομικότητα του και αυτούσιο το μυαλό του. Ήξερα πόσο πολύ πονάει. Και ήθελα να επαναστατήσω εγώ για αυτόν, για μένα, για όλους. Σκέφτηκα τη κατάστασή μου, το τώρα, που ζω και ποιες οθόνες με παρακολουθούν. Μία παράσταση αρωγός στην πνευματική μας αφύπνιση Συνεχίζω να προσπαθώ να μη σκέφτομαι το βιβλίο και η πλοκή περπατάει στο δεύτερο σχεδόν μέρος, όπου με λύπη μου πληροφορώ …

Η παράσταση Lebensraum μειώνει την απόσταση θεατή και ηθοποιού για χάρη ενός πειράματος.

Σ’ ένα κενό γκρίζο δωμάτιο, δύο οθόνες υποδηλώνουν προφανώς και δύο θέσεις. Η ακολουθία λογικών συμπερασμάτων μπορεί να προκύψει από την παρατήρηση. Παρατήρηση ανθρώπινων αντιδράσεων που θα μας οδηγήσουν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Μας αφορά άραγε ο λόγος και η διαδικασία ενός πειράματος; Ας πούμε πως όχι. Ας πουμε λοιπόν ότι μας πληρώνουν για να συμμετέχουμε σε ένα πείραμα. Δεν μας στοιχίζει απολύτως τίποτα παρα μόνο λίγο χρόνο που εξαγοράζεται επιεικώς προς όφελος πάντα κάποιας ευνοϊκής για τον άνθρωπο έννοιας βλέπε «επιστήμη». Η επιστήμη βοηθάει στην εξέλιξη του ανθρώπου. Άρα ένα πείραμα έχει πάντα καλό σκοπό. Αυτή σας φαίνεται εξ ορισμού μία αισιόδοξη σκέψη; Ο Θανάσης Τριαρίδης στο Lebensraum μας αποκαλύπτει ένα κείμενο μαθηματικής ακρίβειας. Lebensraum σημαίνει ζωτικός χώρος. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται δεν είναι τυχαίες. Τίποτα σε ένα πείραμα δεν είναι τυχαίο. Οι ηθοποιοί Πάνος Ζουρνατζίδης και Σήφης Πολυζωίδης υπό την σκηνοθετική ματιά της Πηγής Δημητρακοπούλου ξεκινάνε στο θέατρο Faust μία σχέση ορισμένη στο χρόνο και στο είδος. Ο κάθε ένας έχει το χαρακτήρα του. Ο Σήφης Πολυζωίδης ανίδεος για την διαδικασία, εμφανίζει μία …

Αφοπλιστικός Άρης Σερβετάλης στο ρόλο του Ριχάρδου Β’.

Ωραιοπαθής και εγωκεντρικός συστήνεται στο κοινό του σαν θεός  ή ουρανός. Θεωρεί τον εαυτό του μία οντότητα του κόσμου και όχι απλά ενός βασιλείου. Μία ύλη που δεν μπορεί να εξαϋλωθεί από την ύπαρξη καθαυτή. Μία υπερβολή της βασιλικής υπεροψίας χωρίς λέξεις πολλές παρα μόνο με μία. «Εγώ». [Εγώ. Εγώ. Εγώ. Ο Βασιλιάς.] Συνεχής ακολουθία κινήσεων των 4 ηθοποιών (Νίκος Καμόντος, Ερμής Μαλκότσης,  Ιωάννα Τουμπακάρη, Αχιλλέας Χαρίσκος) σαν απαγγελία δίχως τελείες και κόμματα ακολουθεί τον Άρη Σερβετάλη καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης ακόμα και σε μεγάλες αργές σιωπές.  Όλοι μαζί ή και χωριστά μετακινούνται από το φως στο σκοτάδι και πάλι πίσω με τελετουργικές κινήσεις σε ένα θολό κεκλιμένο τοπίο που ορίζει την κορυφή και την πτώση. Μία μεγαλειώδης ενσάρκωση του υπερόπτη έφηβου βασιλιά από την μακρόσυρτη φιγούρα του Άρη Σερβετάλη που φαίνεται να ελέγχει πολύ καλά τις σπειροειδείς κινήσεις του σώματος του χωρίς να χάνει τίποτα απ’ τον λόγο του. Κρεμάμενα μεγάφωνα σχηματίζουν σκιές πλανητών στο ταβάνι της σκηνής.  Μία σκηνή καλυμμένη με αμέτρητα χαλιά που ξεσκεπάζουν μια τεράστια επιφάνεια από πηλό. Πηλός …

Τι συνέβαινε τελικά στο μυαλό του Δανιήλ Χάρμς;

Π αράξενα γεγονότα που αν και ακούγονται τραγικά με έκαναν να γελάσω. Μία περίεργη σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα σχηματίστηκε στο κεφάλι μου με τις εικόνες που έφτιαχναν τα λόγια του. Μου δημιουργήθηκε η περιέργεια να διαβάσω κι άλλο! Πως γίνεται και λόγια ασύνδετα μεταξύ τους να βγάζουν τόσο γέλιο, σκέφτηκα αφού έφυγα από την παράσταση. Είναι η απόδοση ή το κείμενο αυτό κάθε αυτό; Κι όμως ο ίδιος ο Δανιήλ Χάρμς ήθελε να δημιουργεί νομίζω την αίσθηση της οικειότητας και τι πιο οικείο από ένα αστείο ακόμα κι αν εμπεριέχει τον θάνατο. Ποιητής του παραλόγου και θεατρικός συγγραφέας της Ρωσίας που άφησε με ένα δικό του τρόπο το στίγμα του σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της ιστορίας. «Θυσιάστηκε» όπως γράφει στο ημερολόγιο του ο πιστός του φίλος Γιάκοφ Ντρούσκιν για να συνεχίσουν άλλοι να γράφουν. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που διαφύλαξε το έργο του Χάρμς για πολλά χρόνια μέσα σε μία βαλίτσα στο κοινόβιο διαμέρισμά του. Δεν ξέρω πολλά για την ζωή του Χάρμς και ψάχνω στα κιτάπια του διαδικτύου. Στα τέλη του 1931 συνελήφθη, φυλακίστηκε …

Υποκλιθήκαμε στη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, θέατρο θησείον.

Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες. Η ιστορία σχεδόν ήδη γνωστή. Η θεατρική παράσταση «Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς-Ενθύμιον» αφορά μια γυναίκα με τελείως ακούρδιστη φωνή που καταφέρνει και γεμίζει συνεχώς τα κονσέρτα της.  Λίγο οι φίλοι και οι γνωστοί στην αρχή, λίγο η οικονομική της άνεση την βοηθάνε να νιώθει σίγουρη για τις ικανότητες της  παρά το γεγονός ότι αναμφισβήτητα καμία νότα δεν εξέρχεται σωστά από τον λάρυγγά της.   Λάτρης της μουσικής, γνωρίζει όλα τα τραγούδια και τις μελωδίες και λαχταρά να τα τραγουδήσει με όση ατελέσφορη δουλειά κι αν απαιτείται δίπλα στον πιανίστα και συνοδοιπόρο της, που κατά την ίδια, ήταν μοιραίο να γνωρίσει. Η Ναταλία Τσαλίκη αποθεώνει σταδιακά τον χαρακτήρα της σοπράνο καθώς ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά μπροστά στο κοινό της. Τέσσερις δοκοί απειροελάχιστης διαμέτρου, σαν κλωστές, κρατάνε το πάτωμα της κυρίας Τζένκινς. Μια πολυθρόνα με χρυσές λεπτομέρειες προϊδεάζει την ατμόσφαιρα.  Το γραμμόφωνο δίπλα να παίζει που και που αποσπάσματα και ένα συρτάρι κρυφό γεμάτο λιχουδιές εκπλήσσει ευχάριστα την σχέση των δύο ηρώων.  Τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο δεν χρειάστηκε στη σκηνή για τον Κόσμο Μακ …

Είδαμε το Camille Claudel Mudness στο θέατρο Vault.

Τα κρεβάτια φτιαγμένα από σίδερο είναι πάντα κρύα, παγωμένα και ο ύπνος άσχημος σχεδόν ανύπαρκτος. Το δωμάτιο της ψυχιατρικής κλινικής Ville Evrard δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο φιλόξενο από μια φυλακή. Αυτή θα είναι από δω και πέρα η ζωή της Καμιλ, μία από τις μεγαλύτερες γλύπτριες που γνώρισε το Παρίσι. Καμίλ Κλωντέλ. Ένα μεγάλο ταλέντο που εγκλωβίστηκε στα παιχνίδια του μυαλού και της κοινωνίας που μεγάλωσε. Το εργαστήριο της ήταν ένα δωμάτιο, ίσα για να χωράει να δουλεύει, ούτε καν για να κοιμάται και να τρώει. Δεν είχε λεφτά για τίποτα άλλο παρά μόνο τα υλικά της. Δεν την ένοιαζε άλλωστε η καθαριότητα και η ποιότητα ζωής, σημασία είχε να δημιουργεί. Εγκλεισμός και αποκλεισμός είναι φαινόμενα όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας. Ο Γιάννης Λάσπιας τοποθετεί την ηρωίδα σε ένα φανταστικό διάλογο με την ψυχοθεραπεύτρια Κονστανς Πασκάλ.  Δυο τους ανταλλάσσουν πληροφορίες εμπιστοσύνης που χτίζεται λεπτό με το λεπτό. Δύο υπαρκτά πρόσωπα που στην πραγματικότητα δεν συναντήθηκαν ποτέ. Η αληθινή ιστορία της γλύπτριας αποκαλύπτει έναν κρυφό έρωτα που της στοίχισε πολλά. …

Γιατί να θέλει κάποιος το ρόλο του πατέρα;

Ατελείωτες ώρες αναμονής μπροστά σε ένα γεγονός που μάλλον ευχάριστο δε θα είναι. Κι αν δε θες να είσαι εκεί, είναι ηθικό και πρέπον και δεν μπορείς να το αποφύγεις. Είναι υποχρέωση σου. Είναι πατέρας σου. Είσαι παιδί του. Μα η αγάπη είναι συναίσθημα και όχι χρέος, σκέφτομαι. Δεν είμαι εγώ στην αίθουσα αναμονής έξω από το χειρουργείο. Είναι αυτοί. Πέντε αδέρφια και ένας άγνωστος σχεδόν συμπαθής. Ο βασιλιάς Ληρ είναι ένα παιχνίδι.  Ένα παιχνίδι που παίζουν όλοι στην οικογένεια από μικροί. Όχι σήμερα όμως! Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Αμηχανία τους προκαλεί, σαν κάτι να προσπαθούν να αποφύγουν. Ξέρουν λέει την εξέλιξη του.  Ο βασιλιάς Ληρ έχει τρεις κόρες όσες είναι στη σκηνή. Η τελευταία η μικρότερη απομονώνεται από τα υπόλοιπα αδέρφια της . Δεν ξέρει πώς να εκφράσει την αγάπη της προς τον πατέρα της. Προς τον αδερφό της. Προς έναν ξένο. Κι όμως είναι η μόνη που μεταφέρει το συναίσθημα της αγνά.  Δεν καταλαβαίνω… Φαίνεται όλοι να το ζουν τόσο έντονα. Οι κινήσεις τους γεμίζουν κάθε κενό. Η παράσταση φαίνεται και είναι …

Άγριος Σπόρος ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

  «Τροχίζω πρώτα το μαχαίρι, τ ‘αφήνω σε κρύο νερό να σφίξει το ατσάλι, φοράω τις γαλότσες για τα αίματα και δένω μπροστά ένα νάιλον.» Ποδοκλείδωμα κάνει ο Σταύρος στα γουρούνια. Τα άλλα ακούνε τα σκουξήματα  και ταράζονται. Μετά τους ρίχνει λίγο φαΐ και ξεχνιούνται. Όπως γίνεται και με τους ανθρώπους. Έτσι δεν γίνεται; Οι ξένοι μάλλον δεν σφάζουν έτσι. Με ποδοκλείδωμα. Είναι πιο καθωσπρέπει ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; Έχουν πιο εξελιγμένα μέσα.  Είναι άγριος ο άνθρωπος που βαστάει μαχαίρι άλλωστε. Δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει.  Έχω γνωρίσει πολλούς σαν τον Σταύρο.  Κάθε χρόνο στη παραλία, στο χωριό. Όχι μόνο στο δικό μου. Και στα νησιά που γεμίζουν τουρίστες.  Τύποι σαν τον Σταύρο ξεχωρίζουν από μακριά. Όχι , δεν λέω από τα ρούχα. Είναι η άνεση στο χώρο. Είναι σαν να τους ανήκει το χώμα που πατάνε. Σαν να τους ανήκει ο ουρανός. Ο αέρας που αναπνέουν. Ξέρω τέτοιους πολλούς.  Ανοιχτοχέρηδες αλλά οξύθυμους. Όλο λόγια και πατέντα.  Σαν τον πατέρα μου. Σαν τον παππού μου. Και να πεις ότι είχανε λεφτά; …