All posts tagged: Βάσω Σπυροπούλου

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

Μήπως τελικά είσαι και εσύ ένας Τέρλες; Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι.

Ποιος είναι ο Τέρλες; Και γιατί αναστατώνεται; Από τι; Ποια είναι η σεξουαλική του ταυτότητα; Ποια είναι η σχέση του με τη βία και το φασισμό; Αναπαυτικά καθισμένοι στην πλατεία του θεάτρου Πόρτα βομβαρδιζόμαστε από αυτά τα ενοχλητικά ερωτήματα όσο τέσσερις νέοι ηθοποιοί (Διαμαντής Αδαμαντίδης,  Βασίλης Σαφός, Γρηγόρης Μπαλάς, Μπλερίμ Δαμπιράι), υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Γεωργίας Μαυραγάνη, ξετυλίγουν μπροστά μας το κουβάρι της «μικρής», εφηβικής περιπέτειας ενός γόνου της αυστριακής καλής κοινωνίας σε ένα οικοτροφείο, στο γύρισμα του 20ού αιώνα. Το 1906, μια περίοδο σημαδιακή για την ευρωπαϊκή ιστορία, όταν στις συντηρητικές οικογένειες των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων της Ευρώπης επώαζε το αυγό του φιδιού, με όλα τα σύνδρομα της υποκρισίας και της καταπίεσης (Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε;), ο αυστριακός Ρόμπερτ Μούζιλ κατέγραψε, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων, τη «μικρή» αυτή εφηβική ιστορία, κατορθώνοντας να παρουσιάσει, απογυμνωμένη από καθωσπρεπισμούς, τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής του και να προδιαγράψει το βίαιο μέλλον που ήταν ήδη παρόν. Από τους τέσσερις εφήβους που εμπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι βίας και υποταγής, στο ασφυκτικό περιβάλλον …

Οι «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ θα ηχούν στ’αυτιά μας για πολύ καιρό. Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

Το παιχνίδι της μνήμης, οι οικογενειακοί δεσμοί, το έλλειμμα επικοινωνίας, η βία της εξουσίας. Ερωτηματικά που βασανίζουν τον άνθρωπο, κομμάτια της ίδιας του της ύπαρξης σε ένα κατακερματισμένο περιβάλλον. Και πώς μπορεί η τέχνη να τα παρουσιάσει μαζί αυτά τα κομμάτια και να τα συνθέσει, ώστε να δημιουργήσει έναν κοινό τόπο, σε μια εποχή μάλιστα που η τεχνολογία κυριαρχεί ακόμα και στις πιο ιδιωτικές μας στιγμές; Χρόνος, οικογένεια, σύντροφος, εξουσία σφυρηλατούν την ανθρώπινη ταυτότητα. Οι τέσσερις αυτοί άξονες απασχόλησαν τον Χάρολντ Πίντερ στα τέσσερα αντίστοιχα μονόπρακτά του «Κάπου σαν την Αλάσκα», «Νύχτα», «Οικογενειακές Φωνές» και «Ένα για το δρόμο», και, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους παρουσίαση, μεταφράζονται εκ νέου και συντίθενται για πρώτη φορά σε μια θεατρική παράσταση από τον συγγραφέα-ηθοποιό Μάνο Καρατζογιάννη. Στο πρώτο μονόπρακτο «Κάπου σαν την Αλάσκα» παρακολουθούμε μια γυναίκα που για 29 χρόνια βρίσκεται σε κώμα και ξαφνικά ξυπνά, αντικρίζοντας έναν άλλο κόσμο, άγνωστο προς αυτήν, με τρομακτικές αλλαγές που έχει επιφέρει το πέρασμα του χρόνου. Η Ντέμπορα –έτσι λέγεται το κορίτσι που έχει παγιδευτεί στο σώμα μιας ώριμης γυναίκας- …

Είδαμε τον Ματωμένο Γάμο σκηνοθεσίας Κωνσταντίνου Ντέλλα.

«Μα τούτη τη νύχτα θα βαφτούν τα μάγουλά μου κόκκινο αίμα, και τ’ άγρια βούρλα θα ζαρώσουν κάτου απ΄τα πέλματα του αγέρα. Ίσκιο δε θα’ βρουν και φυλλωσιά για να γλιτώσουν από μένα! Θέλω μονάχα μια καρδιά να μπω, να ζεσταθώ λιγάκι!»   Από το μονόλογο του φεγγαριού «Ματωμένος Γάμος» του Fr. G. Lorca, μτφ Ν. Γκάτσος   Μια ζεστή νύχτα του μεσοπολέμου, στην ανδαλουσιανή ύπαιθρο, δυο δυνατοί άντρες, κάτω από τ’ άγρυπνο βλέμμα του φεγγαριού, αλληλοσκοτώνονται, διεκδικώντας μια γυναίκα που λίγη ώρα πριν είχε παντρευτεί τον έναν από τους δυο. Μια απλή ιστορία και συγχρόνως μια ανείπωτη τραγωδία, που ενέπνευσε το μεγάλο Ισπανό συγγραφέα Frederico Garcia Lorca να συνθέσει ένα από τα πλέον εμβληματικά θεατρικά έργα, το «Ματωμένο Γάμο». Αυτή η απλοϊκή πρώτη ύλη πλάθεται, με τον πιο λυρικό και σπαρακτικό τρόπο, στα χέρια του Lorca δίνοντάς μας  μια μεταφυσική ωδή στον έρωτα και στο θάνατο, στην αέναη συμπόρευσή τους και στην ακατάλυτη δύναμη που ασκούν στα ανθρώπινα. Ο Ματωμένος Γάμος είναι η επιτομή του Ντουέντε (Duende), ενός μυστηριακού όρου που επιδέχεται πολλών μεταφράσεων, …

Είδαμε τον «Μάρκο τον Γάτο» που εδώ και 7 χρόνια μαγεύει μικρούς θεατές.

Τι γίνεται, όταν είσαι ο αγαπημένος του σπιτιού, ο μοναδικός και κυρίαρχος του παιχνιδιού, και ξαφνικά χάνεις την πρωτοκαθεδρία; Ένας εισβολέας καταλαμβάνει τη ζηλευτή σου θέση και εσύ βρίσκεσαι μόνος και μετέωρος, ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις. Προσπαθείς να αλλάξεις και να γίνεις και πάλι ο ένας και μοναδικός ή συνεχίζεις τη ζωή σου στο περιθώριο; Αν αυτό το ερώτημα φαίνεται απλά χαριτωμένο και ίσως και ανόητο για έναν ενήλικα, φανταστείτε τις διαστάσεις που λαμβάνει στο μυαλουδάκι ενός μικρού παιδιού ή ακόμα και ενός γάτου, του Μάρκου του γάτου. Η ιστορία του ξετυλίγεται στο θέατρο Φούρνος κάθε Σάββατο, στις 17.30, εδώ και εφτά ολόκληρα χρόνια. Κάθε βδομάδα οι μικροί θεατές παρακολουθούν τον αξιαγάπητο Μάρκο να αγωνίζεται να κατακτήσει την αγάπη της αφεντικίνας του, της κυρίας Φλώρας, όταν η τελευταία αποκτά ένα νέο κατοικίδιο, ένα μικρό σκυλάκι. Ο γάτος μας φοβάται ότι χάνει την ηγεμονία του και ξεκινά μια μεγάλη περιπέτεια, με στόχο να γίνει κάτι άλλο, κάτι που να κάνει την κυρία Φλώρα να τον αγαπήσει και πάλι. Στο ταξίδι αυτό της αυτογνωσίας, ο Μάρκος δεν …