All posts tagged: ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΑΝΟΣ

Μήπως το επίκαιρο είναι απλά μία εύκολη λέξη; Είδαμε το «De Profundis» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Το «De Profundis», αν και γραμμένο χωρίς την πρόθεση να εκδοθεί, κατέληξε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του Όσκαρ Ουάιλντ. Το θυελλώδες ερωτικό γράμμα του συγγραφέα προς τον εραστή του συντέθηκε μέσα στη φυλακή του Ρέντινγκ λίγο πριν την αποφυλάκισή του Ουάιλντ, δεν εκδόθηκε παρά μόνο πέντε χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού του και δεν τυπώθηκε στην πλήρη του μορφή παρά το 1962. Δεν είναι λίγες οι θεατρικές σκηνές που έχουν ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια με το «Εκ Βαθέων» – φαίνεται πως η μυθολογία με την οποία είναι φορτισμένες οι ιστορίες πτώσης συνεχίζουν να ασκούν γοητεία τόσο στο κοινό, όσο και στους δημιουργούς. Το «Εκ Βαθέων» δεν είναι άλλωστε, σε ένα μεγάλο μέρος του, παρά η παρουσίαση της πτώσης ενός μεγάλου συγγραφέα, η μετωπική του σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του και η καθοδική του πορεία από το «φημισμένο» στο «κακόφημο». Ίσως και ο ίδιος ο Ουάιλντ να χαμογελούσε, αν μάθαινε ότι πολλά από αυτά που τον τυράννησαν όσο ζούσε και δημιουργούσε, έχουν σήμερα αρχίσει να μετατρέπονται σε άδεια, εφιαλτικά σκιάχτρα. Φέτος, το …

Η παράσταση «Μάρτυς μου ο Θεός» είναι ο ανάποδος καθρέφτης μας.

Το «Μάρτυς μου ο Θεός» συνεχίζεται σημειώνοντας επιτυχία για τρίτη χρονιά στον πολυχώρο Vault. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Μάκη Τσίτα, το οποίο απέσπασε και το βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2014, η παράσταση συστήνει στο κοινό έναν λογοτεχνικό αντι-ήρωα, ένα καθρέφτισμα χαρακτηριστικών και παθογενειών του χαρακτήρα που σχηματικά και περιπαιχτικά αποκαλούμε «νεοέλληνα», σε ιστορίες που διαδραματίζονται στα χρόνια που μπορούν να χαρακτηριστούν ως prequel της περιόδου που βιώνουμε σήμερα. Ένας χαρακτήρας που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους. Πέρα από τις αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές του κειμένου (ο συγγραφέας έχει αναλάβει και την δραματουργική επεξεργασία του για την παράσταση) αλλά και την άρτια απόδοση του κλίματος και του πνεύματος του βιβλίου, ίσως εκεί εντοπίζεται και ο λόγος της ευρύτατης αποδοχής της παράστασης : όσο υπερβολικός μπορεί να φαντάζει εκ πρώτης όψης ο χαρακτήρας του Χρυσοβαλάντη, συγκεντρώνοντας επάνω του χαρακτηριστικά πολλές φορές αντιφατικά, αποτελεί ένα μωσαϊκό γνωρισμάτων που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους.  Ακόμα, σαν γνήσιος αντι-ήρωας, …

Παπαδιαμάντης σ’ανοιχτά νερά για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο.

Γραμμένη το 1894, η «Νοσταλγός» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ανήκει στην, πιθανότατα όχι ιδιαίτερα δημοφιλή, κατηγορία των ερωτικών του διηγημάτων. Αρκετά μακριά από το στερεότυπο του «αγίου» που ταλαιπωρεί την υστεροφημία του Παπαδιαμάντη (και σήμερα, ως και την απήχησή του στις νεότερες γενιές), η «Νοσταλγός» κουβαλά, ανάμεσα στα άλλα, το παπαδιαμαντικό πάθος του ανεκπλήρωτου έρωτα – ανεκπλήρωτου γιατί συντρίβεται, όχι από το βάρος τραγικών γεγονότων, αλλά στην περίπτωση της «Νοσταλγού», από το φορτίο της ίδιας της καθημερινότητας και των κανόνων της. Αν και το ελληνικό θέατρο ανέκαθεν είχε σε εκτίμηση τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τα τελευταία χρόνια φαίνεται να πληθαίνουν οι παραστάσεις που βασίζονται σε κείμενά του, γεγονός που μπορεί να σημαίνει πολλά για την επανοικειοποίηση του έργου του, ιδίως των διηγημάτων του. Ενδεικτικά είναι, ανάμεσα σε άλλα, τα πρόσφατα ανεβάσματα, σε μικρούς ή μεγαλύτερους χώρους, του «Αμερικάνου», του «Ξεπεσμένου Δερβίση», του «Νεκρού Ταξιδιώτη».  Η «Νοσταλγός» (ανέβηκε πρώτη φορά στο Θέατρο Αλκμήνη την περασμένη σεζόν) από αυτή την άποψη πέφτει σε οργωμένο χωράφι,  «το έφεραν τα ρέματα ! Ξέρουν τι κάνουν τα ρέματα». Από την άλλη πλευρά, …