All posts tagged: ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Δικαστικό Θρίλερ στη Νομική Αθηνών

Το δικαστικό θρίλερ TERROR κάνει πρεμιέρα στην Νομική Αθηνών! Η παγκόσμια θεατρική εμπειρία του Ferdinand von Schirach, που βάζει τους θεατές στη θέση των ενόρκων να αποφασίζουν για την τελική έκβαση της δίκης, λίγες μόλις μέρες πριν την έναρξη παραστάσεων στο Θέατρο Αθηνών (14.10), παρουσιάζεται στον φυσικό του χώρο: το αμφιθέατρο Σαριπόλων, στο Παλιό Κτήριο της Νομικής Αθηνών (Σόλωνος 57). Για μια και μόνο παράσταση, παρουσία φοιτητών Νομικής και ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό. Την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου στις 19.00.

Μια αυθεντική βαλκανική κωμωδία.

    «Πέτερ: Δηλαδή Λουΐζα είναι γιος μου;  Λουΐζα: Ε βέβαια είναι γιος σου. Και πάντα γιος σου θα είναι ο γιος σου.  Πέτερ: Αν ο γιος μου είναι γιος μου… τότε τι είναι αυτός εδώ;  Λουΐζα: Αυτός είναι ο πατέρας του γιου σου.»   Τρεις σιδεράδες που τους χωρίζει ένας πόλεμος αλλά τους ενώνει ένα μυστικό. Ένας Σέρβος, ένας Ρώσος, ένας Γερμανός και ανάμεσά τους μια γυναίκα, αναζητούν τους γιους τους με φόντο τη μεταπολεμική Γερμανία. «Οι Σιδεράδες», μια βαλκάνια κωμωδία του Σέρβου Μίλος Νίκολιτς, είναι ένα εγκώμιο στην ανθρώπινη ύπαρξη, μια απόδειξη πώς όταν η αγάπη μιλά, το μίσος, τα όπλα, ο εθνικισμός σιγούν. Ο Σέρβος Άτσα έχει μόλις ανακαλύψει, ότι την περίοδο που τον έστειλαν σαν αιχμάλωτο πολέμου στο σιδεράδικο του Πέτερ στην Γερμανία, η γυναίκα του έμεινε έγκυος από τον Ιβάν, έναν Ρώσο σιδερά. Έχοντας μάθει την αλήθεια για την πατρότητα του γιου του πηγαίνει ξανά στην Γερμανία, με την ελπίδα ότι θα βρει ένα δικό του παιδί εκεί. Μέσα σε ένα σιδεράδικο, ξεδιπλώνεται με κωμικό και συγκινητικό τρόπο, η αλήθεια …

Η ιστορία της πιο φάλτσας σοπράνο στη σκηνή με την Ναταλία Τσαλίκη

  «H τέχνη δεν μπορεί να κυβερνιέται από την περίσκεψη και τη σύνεση». Αυτό ισχυρίζεται η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, η διασημότερη φάλτσα σοπράνο στην ανθρώπινη ιστορία, προκειμένου να δικαιολογήσει την εμμονή της να τραγουδά δημοσίως, και μάλιστα Μότσαρτ. Πολλά χρόνια μετά τον θάνατό της, ο ακομπανιατέρ της στο πιάνο, ένας διαλυμένος ψυχολογικά μουσικός, ο Κόσμε Μακ Μουν, προσπαθεί ακόμα να εξηγήσει το φαινόμενο Τζένκινς. Μια σπουδή πάνω στο ανέφικτο ιδεώδες της μουσικής, της τυραννίας του «σωστού» και του «λάθους». Μια ακροβατική «κολορατούρα» πάνω στην τέχνη, την αρρώστια, το θάνατο και τη μνήμη. «Σημασία έχει τι ακούμε εμείς μέσα στο κεφάλι μας» υποστηρίζει η Τζένκινς κατά τη διάρκεια του έργου. Το ζήτημα της πίστης και της έλλειψής της, η φθορά που προκαλούν η αρρώστια και η αποτυχία και η τέχνη ως αντίδοτο κατά του θανάτου και της ερωτικής απουσίας. Ένα φανταστικό ενθύμιο της Αμερικής των χρόνων 1929-1944, όπου δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, που ο καθένας κουβαλά το δικό του στίγμα, συναντιούνται και ενώνονται μέσα στην μουσική βρίσκοντας καταφύγιο μακριά από το φόβο και την αποδοκιμασία. Φλόρενς …

Ριχάρδος Β’ στο Θέατρο Ροές

«Ο Σαίξπηρ δεν δραματοποιεί μόνο την ιστορία, δραματοποιεί και την ψυχολογία. Μας τη δίνει σε μεγάλες φέτες και εκει μέσα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας».  Γιαν Κοτ Το Rēs Ratio Network παρουσιάζει στο Θέατρο Ροές την τέταρτη σκηνοθετική δουλειά της Έφης Μπίρμπα, Ριχάρδος Β’, βασισμένη στο έργο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο Β’, από Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2016.  Μαζί της μια εξαιρετική ομάδα ερμηνευτών με επικεφαλής τον Άρη Σερβετάλη στον ομώνυμο ρόλο και τους Νίκο Καμόντο, Ερμή Μαλκότση, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αχιλλέα Χαρίσκο. Ο βασιλιάς ως ιερό πρόσωπο, ως Ήλιος. Ο βασιλιάς Ριχάρδος ως κεντρικό σώμα που φωτίζει τους δορυφόρους του –τους υπηκόους, τους κόλακες, τους σφετεριστές του θρόνου– τα γρανάζια του Μεγάλου Μηχανισμού της Ιστορίας, διαγράφοντας την πορεία του προς το Πάθος. Ο βασιλιάς Ριχάρδος κρημνίζεται από τις παραδοχές που συγκροτούν την εικόνα του, την ταύτιση με το ιερό και την αναμφισβήτητη αίγλη του προσώπου. Η βασιλεία ως κατασκευή, ως πηλός που πλάθεται με τα χέρια και σχηματοποιείται ως σφαίρα, μια ευπαθής Globus Cruciger, ο Kόσμος στα χέρια του βασιλιά. Ο βασιλιάς πέφτει. Ο …

Σάμιουλ Μπέκετ για λίγες μόνο παραστάσεις.

  Οι άνθρωποι ορμώνται να λένε ιστορίες από την εμπειρία της αναθύμησης ενός περιστατικού ή ενός ανθρώπου. Η πράξη του να εκφράζει κανείς αυτό που θυμάται είναι στην πραγματικότητα […] μια πράξη ανα-περιγραφής. Αν Μπόγκαρτ     Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ του Σάμουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνόπουλου  2ος χρόνος   17.10.2016 έως 08.11.2016 O νεαρός σκηνοθέτης κι ερμηνευτής Αντώνης Αντωνόπουλος, μέλος της ομάδας Vasistas, που παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Αθηνών τις «Απολογίες 4&5», σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη, μετά τη συμμετοχή του στην παράσταση «Περιμένοντας τον Godot» του Samuel Beckett, σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη που ανέβηκε στο Μουσείο Μπενάκη, επανασυστήνει στο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, για οχτώ μόνο παραστάσεις, το έργο που σκηνοθετεί και ερμηνεύει ο ίδιος «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» του Σάμουελ Μπέκετ, σε συμπαραγωγή με το Bios.TESLA.   ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ  | Η μνήμη ως αναπαράσταση   Ένα απόγευμα στο μέλλον. Ο Κραπ, κάθε χρόνο την ημέρα των γενεθλίων του, ηχογραφεί μια μαγνητοταινία με τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου έτους. Πριν την καινούρια ηχογράφηση ακούει μια παλαιότερη. Στα εξηκοστά ένατα γενέθλιά …

Στη χώρα μου λένε ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει

Η παράσταση έχει ολοκληρωθεί! Παρακαλούμε συμβουλευτείτε τις πληροφρορίες του θεάτρου.   « Είσαι προσκεκλημένος σ’ έναν ουκρανέζικο γάμο στην Κυψέλη και, ενώ διαρκεί το φαγοπότι, οι συνδαιτυμόνες από τα τέσσερα διπλανά τραπέζια μοιράζονται μαζί σου τις αναμνήσεις τους από το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Σε κοιτούν στα μάτια, ακούς τις ιστορίες τους και μετατρέπεσαι από θεατής σε πρωταγωνιστή. Γίνεσαι ο αγρότης που βλέπει το δάσος του να απολιθώνεται ώρα με την ώρα. Απαγορεύεται να μαζέψεις τα μανιτάρια, απαγορεύεται να το περπατήσεις, να το πλησιάσεις, να το οργώσεις με τα πόδια σου. Δεν είναι πια δάσος, το χρώμα του είναι κόκκινο. (…) Δεν είσαι θεατής. Το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν είχε θεατές. » (Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων)   14 αφηγήσεις για το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και την εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ, στο βόρειο μέρος της Ουκρανίας, τον Απρίλιο του 1986, πριν ακριβώς 30 χρόνια. 14 αφηγήσεις που προσεγγίζουν, μέσα από καθημερινές πράξεις, μια τραγωδία του καιρού μας. 14 αφηγήσεις γραμμένες για το θέατρο ˙ ηθοποιοί και θεατές κάθονται γύρω από 4 τραπέζια, όπως οι καλεσμένοι ενός …