All posts tagged: Δημήτρης Καραντζάς

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Τον είδαμε και εμείς τον Ρομπ στη Στέγη.

Κόκκινα τριαντάφυλλα; Ωραίο! Υπεροψία; Άσχημο! Πορτοκάλια; Ωραίο! Ωραίο κι όταν τα ξεφλουδίζουν στη σκηνή και μυρίζει όλη η Στέγη πορτοκάλι. Ωραίο ακόμα και όταν τα ρουφάνε με μικρόφωνα και ακούγεται το αδηφάγο ξεζούμισμά τους. Brilliant Δημήτρη Καρατζά, ξύπνησες τις αισθήσεις. Το trailer ήταν λευκό και μαύρο. Η σκηνική όμως παρουσία πολύχρωμη και λαμπυρίζουσα. Έκπληξη για το κοινό. Αναγεννησιακός καμβάς ο μυστικός τους δείπνος, το ίδιο και το όργιο των ομιλούντων καθώς ξεγυμνώνονται. Δεν είναι η πρώτη φορά, όχι! Βλέπουμε συχνά όργια στην σκηνή προς μία εκτόνωση αλλά αυτό ήταν οπτικός οργασμός ισορροπίας κινήσεων χρωμάτων και υφών.Επιπλέον;  Σκηνικά! Ευθεία γραμμή, μηδενικό βάθος (μου έλειψε λίγο) και όμορφα κομμένα φωτογραφικά ορθογώνια που συνοδεύουν τους χαρακτήρες. Ο αγαπημένος Ρομπ ( από τον Ρομπέρτο Τσούκο) απών και ούτε μας αφορά και πολύ. Η αφορμή φέρνει μονολόγους φαντασίας του Ευθύμη Φιλίππου. Δηλώνω φανατική του είδους πλέον. Δεν με νοιάζει αν τον θεωρείτε ανώμαλο όπως χαρακτηρίσατε τους ήρωες του παν πολλές φορές.  Ταυτίστηκα με το αντίστροφο της λογικής. Λάτρεψα τα κίνητρα τους και γέλασα με την ευφυία της σαρκαστικότητας  αυτού του …