All posts tagged: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Lacrimosa ή το Απέπρωτο.

Lacrimosa ή το Απέπρωτο. Τίποτε δεν περιγράφει το έργο καλύτερα από τον υπότιτλό του, ό,τι συμβαίνει στο έργο μοιάζει να μην μπορεί να συμβεί. Στην αρχή, ήταν η Σχισμή: Ένα ζευγάρι επιτυχημένων δικηγόρων εξαφανίζεται μυστηριωδώς αφήνοντας πίσω τα εντεκάχρονα παιδιά τους και κάποιους ακατάληπτους στίχους σε ένα μωβ ημερολόγιο. Έντεκα χρόνια μετά –απόψε- ο Κ και η Ρ στα εικοσιδύο τους, αποφασίζουν να υποδυθούν τους γονείς τους στην Τελετή προκειμένου να κατανοήσουν την αλλόκοτη εξαφάνιση και να τους βρουν στον μαγικό τόπο της Lacrimosa. Έτσι ξεκινάει το πνευματικό ταξίδι της παράστασης που όλο και εμπλουτίζεται, αλλάζει και αναγεννιέται.. Όταν μιλάμε για το φετινό Lacrimosa, μιλάμε για ένα θρίαμβο. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Γιαμλόγλου μαζί με τους δύο τόσο νέους ηθοποιούς (Μάρθα Λαμπίρη – Fedorów, Μιχαήλ Ταμπακάκης) που μόλις τελείωσαν το Εθνικό Θέατρο, παίρνουν ένα έργο σχεδόν αδύνατο να παρασταθεί, και το μετατρέπουν σε ένα πνευματικό ταξίδι νοήματος, πόθων, ταυτίσεων και βουτιά στο βυθό του ασυνείδητου. Οι φωτισμοί (Μαριάννα Κοντούλη) ακολουθούν πιστά τον ρυθμό της παράστασης σε απόλυτη αρμονία με τα σκηνικά και τα κοστούμια (Αιμιλία Κακουριώτη). …

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

  Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa. Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι γονιμοποιεί γιατί το ρεύμα είναι αμείλικτο και μπορεί  τελικά να γονιμοποιήσει μέχρι και τους γονείς του! Αυνανισμός, ντροπή, αιμομιξία, επιθυμία  μπαίνουν όλα στο χαρωπό παιχνίδι …

Είδαμε την «Persona» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Δύο γυναίκες στη σκηνή. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης και επιλέγει τη σιωπή. Η νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Η μία μιλά, η άλλη σιωπά. Δυο κλουβιά στη σκηνή, δύο μικρόφωνα. Όλα λευκά και άδεια. Ένας μη-τόπος όπου συγκρούονται επιθυμίες και πάθη. Φέτος στο θέατρο του Νέου Κόσμου αναγεννιέται ο Μπέργκμαν. Η «Persona» είναι η θεατρική απόδοση της ταινίας Μagnum Οpus  (Ingmar Bergman) από την όμάδα Elephas Τiliensis σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη/Δέσποινας Αναστάσογλου, όπου πρωταγωνιστούν οι Δέσποινα Κούρτη και Βίκυ Κατσίκα. Η ομάδα Elephas Τiliensis ρισκάρει και πετυχαίνει επιλέγοντας ένα κείμενο κλινικής ακρίβειας, μια ταινία καθοριστική για τον 20ο αιώνα  που απαιτεί μεγαλεία υποκριτικής σε μια παράσταση για έναν μόνο ρόλο, που είναι δύο.  Πριν πάω στην παράσταση σκεφτόμουν πόσο δύσκολο –ίσως αδύνατο- εγχείρημα είναι η θεατρική απόδοση μια ταινίας του Μπέργκμαν, όταν ξέρουμε ότι τεράστιο μέρος των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών αντανακλάται στα περίτεχνα κοντινά πλάνα του, στον ιδιαίτερο φωτισμό του και στο εκπληκτικό μοντάζ που έχει στις ταινίες του. Ο ίδιος ο Μπέργκμαν χαρακτηρίζει την ταινία του …

Σάμιουελ Μπέκετ και διγλωσσία.

Ένα θέμα στο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ που  έχει απασχολήσει για δεκαετίες κριτικούς ανά τον κόσμο είναι η αλλαγή γλώσσας που παρατηρείται ανα περιόδους. Υπάρχει η περίοδος όπου δημιουργεί στα αγγλικά, μετά μόνο στα γαλλικά και μετά ξανά στα αγγλικά. Οι απόψεις διίστανται για την αιτία και ο ίδιος ο Μπέκετ φαίνεται να μην απαντά ικανοποιητικά. Η διγλωσσία του Μπέκετ είναι ένα ζήτημα που δείχνει πολύ ενδόμυχα στοιχεία του συγγραφέα, καθώς επίσης γεννά θεωρίες περί καλλιτεχνικής έκφρασης. Ας ακολουθήσουμε την πορεία του  βασισμένοι σε λόγια του ίδιου, βιογράφων και κριτικών, χρησιμοποιώντας συγχρόνως ευρήματα φροϋδικής και λακανικής ψυχανάλυσης και ίσως καταλήξουμε σε ένα πιο «ασφαλές» συμπέρασμα για τον διάσημο θεατρικό συγγραφέα. Ο Μπέκετ γεννήθηκε το 1906 στην Ιρλανδία. Στην ηλικία των 25 χάνει τον πατέρα του ενώ τον περιγράφει σε συνεντεύξεις ως «τελείως μη διανοούμενο». Η σχέση με την μητέρα του ήταν πολύ στενή. Εν αντιθέσει με την κοινή γνώμη της μήτρας ως ασφαλές καταφύγιο, για τον Μπέκετ είναι μια «επίπονη φυλακή». Η μητέρα του είχε διαφορετική εικόνα για το μέλλον του Σάμιουελ. Δεν τον ήθελε …

Ο «Γκάμλετ» δεν είναι μια παράσταση σαν όλες τις άλλες.

Ο Κλαύδιος σκοτώνει τον πατέρα του Άμλετ και παντρεύεται τη μητέρα του. Το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται στον Άμλετ και του ζητάει να αποκαταστήσει το δίκαιο. Ο Άμλετ πρέπει να πάρει εκδίκηση. Έχει ένα έργο 4000 στίχων για να το κάνει και διαρκώς το αναβάλλει. Εδώ όμως μιλάμε για τον Γκάμλετ, την ρωσική ονομασία του Άμλετ. Το 2009 στη Ρωσία, ένας νεαρός άντρας μπαίνει σε ένα μπαρ, βγάζει όλα τα ρούχα του, ανεβαίνει σε ένα τραπέζι και αρχίζει να φωνάζει στη σερβιτόρα να τον σκοτώσει. Ύστερα φορά μία κολλητή μπλε ολόσωμη φόρμα με τη στάμπα του Superman. Στην παράσταση υπάρχει ο παλιός Άμλετ και ο σύγχρονος.  Έτσι ξεκινά το θεατρικό ταξίδι του σκηνοθέτη Ηλία Αδάμ που έχει κάνει και την απόδοση του έργου. Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την παράσταση είναι νιάτα, έκσταση, μουσική, πάθος! Η παράσταση είναι απολαυστική σε επίπεδα που δεν χωράνε σε λέξεις. Ένα έργο που εξαρχής προμηνύει ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό στο Από Μηχανής θέατρο. Στη σκηνή υπάρχουν μουσικά όργανα, τεράστιες μάσκες από κεφάλια ζώων, μια οθόνη, ένας προτζέκτορας, ένα …

Οι Σιδεράδες μοιράζουν γέλιο.

Ένα σιδεράδικο στην Γερμανία. Τρεις σιδεράδες και μια γυναίκα. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους εκτός από το επάγγελμα τους? Έχουν και οι τρεις το παιδί του..άλλου! Και κάπως έτσι ξεκινά η ξεκαρδιστική κωμωδία του Σέρβου Μίλος Νίκολιτς στο θέατρο Αγγέλων Βήμα. Ο γεννημένος στο Κοσσυφοπέδιο Μίλος Νίκολιτς, έχοντας ζήσει τον εμφύλιο σπαραγμό της χώρας του, ασκεί κριτική στις απάνθρωπες και άθλιες συνθήκες του πολέμου και καταδικάζει κάθε εθνικιστική συμπεριφορά. Μια βαλκάνια κωμωδία με πολλά νοήματα και μεγάλη δόση γέλιου! Όλα χάνουν την δύναμή τους κάτω από αυτό που τελικά πραγματικά μετράει: οι συμβολικές σχέσεις που χτίζονται στη ζωή του καθένα. Δεν υπάρχει εθνικισμός, μίσος, θάνατος παρά μόνο αγάπη. Η σκηνοθεσία (Αυγουστίνος Ρεμούνδος) λαμβάνει τα πάντα υπόψιν της για να λειτουργήσει το έργο. Από τη δράση των ηθοποιών (Ερμόλαος Ματθαίου,Ερνέστος Βουτσίνος,Έφη Καραγιάννη, Αβραάμ Παπαδόπουλος) μέχρι την μουσική (String Demons), το φωτισμό (Βαγγέλης Μούντριχας) , τα κοστούμια και τα σκηνικά (Τόνια Αβδελοπούλου). Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί σε ένα δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον και το χαμόγελο του θεατή. Η δράση είναι συνεχής, όλο το …

Είδαμε την μαγνητοταινία του Κραπ. Ένας διαφορετικός Μπέκετ.

O Κραπ είναι μόνος. Aσχολείται υπερβολικά με τις εντερικές του συνήθειες, με μια μπανάνα, μια μαύρη μπάλα και τις ταινίες του. Το όνομά του δεν είναι τυχαία Krapp (θυμίζει crap που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει). Αυτός είναι ο κόσμος του. Σαν παιδί δεν τραγούδησε, παρά μόνο μια φορά που ερωτεύτηκε. Η χρονιά που ακούει ηχογραφημένη είναι η χρονιά του χωρισμού. Ο τωρινός του εαυτός θυμάται πόσο τον μάγευαν τα μάτια της. Συνέβη όταν η μητέρα του χάθηκε. Ξαναβάζει την κασέτα, ξανακούει το συγκεκριμένο σημείο. Δεν μοιάζει να το χορταίνει. Στο τέλος, μονολογεί ότι δε θέλει να γυρίσει πίσω σε αυτά τα χρόνια. Όχι, μ’ αυτή την φωτιά μέσα του. Τι θα πει για τον εαυτό του μετά από τόσα χρόνια; Ο Κραπ κάθε χρόνο την ημέρα των γενεθλίων του ηχογραφεί μια μαγνητοταινία με τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου έτους. Πριν την καινούρια ηχογράφηση ακούει μια παλαιότερη. Στα εξηκοστά ένατα γενέθλιά του έρχεται αντιμέτωπος με αποφάσεις που πήρε 30 χρόνια πριν. Ένας άνθρωπος πλήρως αποκομμένος από συναισθήματα. Ειρωνεύεται τον παλιό του εαυτό, δεν μπορεί να βρει …

Στη Σιωπή. Ένα εκκωφαντικό έργο και μια θαυμάσια ερμηνεία.

Όλα ξεκίνησαν από ένα «αθώο» ψέμα που της είχε πει πριν παντρευτούν, όταν ακόμα φλέρταραν. Μόνος του στη σκηνή. Σε μια άδεια καρέκλα, ακίνητη κι αμίλητη, η γυναίκα που παντρεύτηκε. Η γυναίκα που για 20 χρόνια δεν του απευθύνει κουβέντα. Δύο χρόνια γάμου και τότε εκείνη σταματά να του μιλά. Δεν ξαναμιλά σε άνθρωπο. Ο Πέτρος Αποστολόπουλος ερμηνεύει και σκηνοθετεί εξαιρετικά το έργο του ποιητή Δημήτρη Λέντζου. Χρειάζεται τρομερή συγκέντρωση σε ένα τόσο απαιτητικό ρόλο. Μιλά σε ένα πρόσωπο που τάχα κάθεται στην καρέκλα της τραπεζαρίας, ενώ εκείνος βρίσκεται ολομόναχος στην σκηνή. Δεν χάνεται ούτε δευτερόλεπτο η αίσθηση της ύπαρξης της γυναίκας του, και η σιωπή της προκαλεί συνεχώς συναισθήματα και αντιδράσεις. Ρεαλιστικός με μεγάλο εύρος στα εκφραστικά μέσα, από τη φωνή και την κίνηση μέχρι το βλέμμα που παραμένει καρφωμένο στην άδεια καρέκλα. Ο θεατής βρίσκεται μέσα σε ένα δωμάτιο όπου το σκηνικό φαίνεται περιττό με μια τόσο αυθεντική ερμηνεία. Η μουσική είναι συνοδευτική μόνο στις παύσεις μεταξύ των σκηνών και ο φωτισμός τονίζει διακριτικά τα συναισθήματα και τα σημεία εστίασης του ήρωα. Το …

O Νίκος Αλεξίου εντυπωσιάζει ως Κόλχαας για ακόμα μία χρονιά.

Μία καρέκλα στη σκηνή, λιγοστός φωτισμός και χαμηλή μουσική. Ένας άνθρωπος καθιστός για μια ολόκληρη ώρα, όσο διαρκεί η ιστορία του. Η ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, του Michael Kohlhaas (μια υπόθεση βασισμένη σε πραγματική ιστορία της Γερμανία του 1500). Μια μέρα, δύο από τα ωραιότερά του άλογα κατάσχονται από το νεαρό βαρόνο Βέντσελ φον Τρόνκα με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια σειρά τραγωδιών, ανατροπών, βίας, και μετάνοιας . Ο Νίκος Αλεξίου μεταφράζει, διασκευάζει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει το ιστορικό διήγημα του Kleist (γραμμένο το 1808). Μια λέξη χαρακτηρίζει την παράσταση – καθηλωτική! Βασίζεται στην προφορική αφήγηση (storytelling), με συνέπεια ο Αλεξίου -με μηδαμινά μέσα- να ενσαρκώνει όλους τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στο έργο, να ζωγραφίζει αριστουργηματικά με τον λόγο του όλες τις εικόνες και τους ήχους. Σαν λαϊκός αφηγητής στην πλατεία του χωριού  δίνει μαθήματα υποκριτικής, συγκλονίζοντας με την ερμηνεία του και μαγεύοντας σε ένα δύσκολο και απαιτητικό είδος που έχει γεννήσει το θέατρο και η λογοτεχνία. Ο φωτισμός συνοδεύει λιτά αλλά πολύ ευφυώς το έργο με σκοπό να εκφράζει τα συναισθήματα του Κόλχαα σε κάθε σημείο, και …

Είδαμε το Τσίμπημα της Σφήκας.

26 Μαΐου 2007. Ένα φράγμα στο Λούσιο Ποταμό γίνεται η αιτία να χαθούν 8 νέοι άνθρωποι. Όλα συνέβησαν σε δευτερόλεπτα για τους 18 εκδρομείς που αποφάσισαν να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο στη φύση. Ακούστηκε μια βοή, και 8 από τους περιπατητές του Λούσιου, βρισκόμενοι μέσα στο ποτάμι παρασύρθηκαν από το χείμαρρο που ακολούθησε.  Άλλοι χτύπησαν στα βράχια, άλλοι προσπάθησαν να κρατηθούν από τους διπλανούς τους, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στο «Τσίμπημα της Σφήκας» ακολουθούμε την πορεία ενός ζευγαριού σε αυτή την τραγωδία. Οι διάλογοι είναι φυσικοί και βάζουν τον θεατή σε ένα κλίμα ότι πρόκειται για μια εκδρομή σαν όλες τις άλλες, ενώ όλοι ξέρουμε την τραγική της έκβαση. Το δύσκολο έργο βρίσκεται στους -μόνο- δύο ηθοποιούς που βρίσκονται στην σκηνή (Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Μαρία Παπαφωτίου,). Πρέπει να αποδώσουν το κείμενο και τις καταστάσεις γύρω τους με τόσο λιγοστά μέσα! Το καταφέρνουν και με το παραπάνω. Το σκηνικό είναι λιτό αλλά νιώθεις ότι εικόνες ξετυλίγονται μπροστά σου όσο οι ηθοποιοί αφηγούνται όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Η κίνηση των ηθοποιών στο χώρο, οι στάσεις τους, τα βλέμματα τους, χρωματίζουν …