All posts tagged: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

O Νίκος Αλεξίου εντυπωσιάζει ως Κόλχαας για ακόμα μία χρονιά.

Μία καρέκλα στη σκηνή, λιγοστός φωτισμός και χαμηλή μουσική. Ένας άνθρωπος καθιστός για μια ολόκληρη ώρα, όσο διαρκεί η ιστορία του. Η ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, του Michael Kohlhaas (μια υπόθεση βασισμένη σε πραγματική ιστορία της Γερμανία του 1500). Μια μέρα, δύο από τα ωραιότερά του άλογα κατάσχονται από το νεαρό βαρόνο Βέντσελ φον Τρόνκα με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια σειρά τραγωδιών, ανατροπών, βίας, και μετάνοιας . Ο Νίκος Αλεξίου μεταφράζει, διασκευάζει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει το ιστορικό διήγημα του Kleist (γραμμένο το 1808). Μια λέξη χαρακτηρίζει την παράσταση – καθηλωτική! Βασίζεται στην προφορική αφήγηση (storytelling), με συνέπεια ο Αλεξίου -με μηδαμινά μέσα- να ενσαρκώνει όλους τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στο έργο, να ζωγραφίζει αριστουργηματικά με τον λόγο του όλες τις εικόνες και τους ήχους. Σαν λαϊκός αφηγητής στην πλατεία του χωριού  δίνει μαθήματα υποκριτικής, συγκλονίζοντας με την ερμηνεία του και μαγεύοντας σε ένα δύσκολο και απαιτητικό είδος που έχει γεννήσει το θέατρο και η λογοτεχνία. Ο φωτισμός συνοδεύει λιτά αλλά πολύ ευφυώς το έργο με σκοπό να εκφράζει τα συναισθήματα του Κόλχαα σε κάθε σημείο, και …

Είδαμε το Τσίμπημα της Σφήκας.

26 Μαΐου 2007. Ένα φράγμα στο Λούσιο Ποταμό γίνεται η αιτία να χαθούν 8 νέοι άνθρωποι. Όλα συνέβησαν σε δευτερόλεπτα για τους 18 εκδρομείς που αποφάσισαν να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο στη φύση. Ακούστηκε μια βοή, και 8 από τους περιπατητές του Λούσιου, βρισκόμενοι μέσα στο ποτάμι παρασύρθηκαν από το χείμαρρο που ακολούθησε.  Άλλοι χτύπησαν στα βράχια, άλλοι προσπάθησαν να κρατηθούν από τους διπλανούς τους, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στο «Τσίμπημα της Σφήκας» ακολουθούμε την πορεία ενός ζευγαριού σε αυτή την τραγωδία. Οι διάλογοι είναι φυσικοί και βάζουν τον θεατή σε ένα κλίμα ότι πρόκειται για μια εκδρομή σαν όλες τις άλλες, ενώ όλοι ξέρουμε την τραγική της έκβαση. Το δύσκολο έργο βρίσκεται στους -μόνο- δύο ηθοποιούς που βρίσκονται στην σκηνή (Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Μαρία Παπαφωτίου,). Πρέπει να αποδώσουν το κείμενο και τις καταστάσεις γύρω τους με τόσο λιγοστά μέσα! Το καταφέρνουν και με το παραπάνω. Το σκηνικό είναι λιτό αλλά νιώθεις ότι εικόνες ξετυλίγονται μπροστά σου όσο οι ηθοποιοί αφηγούνται όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Η κίνηση των ηθοποιών στο χώρο, οι στάσεις τους, τα βλέμματα τους, χρωματίζουν …

Η Ορέστεια του Γ.Χουβαρδά είναι μία ζωντανή παράσταση.

Η μοναδική σωζόμενη τριλογία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, η «Ορέστεια» του Αισχύλου σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και διασκευή Γιάννη Χουβαρδά ανέβηκε φέτος το καλοκαίρι και άφησε ανάμικτα συναισθήματα σε κοινό και κριτικούς. Ενσωματώθηκαν και τα τρία έργα «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες» στην παράσταση και ερμηνεύτηκαν από δώδεκα ηθοποιούς, εναλλάσσοντας ρόλους μέχρι και στον Χορό. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εκπληκτικές με αποκορύφωμα την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως Κλυταιμνήστρα και τον Νίκο Κουρή ως Αγαμέμνονα αλλά με μοναδική αδυναμία την ερμηνεία του Μαρκουλάκη ως Ορέστη που δεν ήταν αντάξια των υπολοίπων πρωταγωνιστών. Τα σκηνικά (Εύα Μανιδάκη) και τα κοστούμια (Ιωάννα Τσάμη) αντικατοπτρίζουν εξαιρετικά την ατμόσφαιρα της Ελλάδας του ’40 καθώς και η επιλογή των ελληνικών τραγουδιών του μεσοπολέμου (Σταύρος Γασπαράτος) που μοιάζουν σαν να γράφτηκαν ειδικά για την παράσταση. Η παράσταση είναι μια αναφορά στην Ελλάδα του ’40, όμως από τη στιγμή που παίζεται τώρα γίνεται σύγχρονη, και ίσως να μιλά και για την Ελλάδα του τώρα. Μήπως τελικά η Ελλάδα του ’40 είναι ένα προπέτασμα; Στον Αγαμέμνονα βλέπουμε ξεκάθαρα να καταλύεται ο μύθος του στρατηλάτη …

Επτά Επί Θήβας του Τσέζαρις Γκραουζίνις

Δύο αδέρφια συγκρούονται για τον θρόνο του πρώην βασιλιά Οιδίποδα. Έχουν συμφωνήσει να κυβερνούν τη Θήβα εναλλάξ. Ωστόσο, όταν έρχεται η σειρά του Πολυνείκη να αναλάβει την εξουσία, ο Ετεοκλής δεν τηρεί την υπόσχεσή του. Έτσι, ο Πολυνείκης βρίσκει συμμάχους και οργανώνει εκστρατεία εναντίον της Θήβας. Επτά αρχηγοί από κάθε ένα από τα δύο αντίπαλα στρατεύματα παρατάσσονται εκατέρωθεν των επτά πυλών της πόλης της Θήβας. O Ετεοκλής και ο Πολυνείκης κατέληξαν να βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο στην έβδομη πύλη. Το τέλος δεν βρίσκει κάποιον νικητή, καθώς τα δύο αδέρφια αλληλοσκοτώνονται. Η κατάρα του ονόματος του Οιδίποδα φαίνεται να βασανίζει ακόμα την γενιά του. Η σκηνοθεσία είναι καθοριστική. Η γλώσσα, το θέμα των παραστάσεων καθώς και όλο το κοινωνικό πλαίσιο στην αρχαία Ελλάδα απέχει πολύ από το δικό μας, και αυτό εκμεταλλεύεται δημιουργικά ο Τσέζαρις Γκραουζίνις. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν εντυπωσιακά και γύρω τους ο χορός μοιάζει να απαντά σε στιγμές στα λόγια τους ειρωνικά. Ο Ετεοκλής (Γιάννης Στάνκογλου) μονολογεί απογοητευμένος πριν την μάχη, και ένας στρατιώτης μόνος του με το ένα χέρι ψηλά και …

Η παρεξήγηση του Καμύ ΘΕΑΤΡΟ RADAR

Ένα πανδοχείο σε μια απομακρυσμένη περιοχή στην Τσεχία. Δυο γυναίκες, μάνα και κόρη, συζητούν παράξενα για τον νέο πελάτη τους. Μιλάνε για έγκλημα! Τον τελευταίο καιρό σκοτώνουν όποιον ανυποψίαστο έρχεται να βρει στέγη στο πανδοχείο τους, του παίρνουν τα λεφτά και τον ρίχνουν στο ποτάμι. Έτσι, θα μπορέσουν να φύγουν για την Αφρική όπου ο ήλιος τις περιμένει. Αυτός ο πελάτης όμως θα είναι ο τελευταίος. Ο ξένος δεν είναι άλλος παρά ο γιος που εγκατέλειψε και τις δυο 30 χρόνια πριν, μόνο που δεν καταφέρνουν να τον αναγνωρίσουν. Εκείνος αποφασίζει να δηλώσει ψεύτικο όνομα για να μπορέσει να τις γνωρίσει όπως πραγματικά είναι. Ένα παιχνίδι που θα αποβεί μοιραίο για όλους. H «Παρεξήγηση» του Καμύ στο θέατρο Radar είναι συγκλονιστική. Όλη η παράσταση είναι βασισμένη στις σχέσεις των χαρακτήρων και στις ερμηνείες των ηθοποιών. Αυτό αντικατοπτρίζεται από την λίγη μουσική που συνοδεύει την παράσταση καθώς και από τον φωτισμό που είναι συνοδευτικός και πιστός στο σκοτάδι που τριγυρίζει τους ήρωες. Η Αναστασία Παπαστάθη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ως η απαθής κόρη που είναι αιχμάλωτη της …

Μπρέχτ και Εφφέ-Α

«Τα έργα παίζονται συνήθως σαν να είχε η σκηνή τέσσερις τοίχους κι όχι τρεις. Ο τέταρτος βρίσκεται από την πλευρά που κάθεται το κοινό. Στο παλιό θέατρο έπαιζαν με τέταρτο τοίχο, σαν να μην υπήρχε κοινό. Στο δικό μας, το κοινό δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι κοιτά από την κλειδαρότρυπα, αλλά του δίνεται η εικόνα ενός συμβάντος.» Bertolt Brecht Ιδού η επιθυμία του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ένα θέατρο της επιστημονικής εποχής, διαλεκτικό, κριτικό, αφυπνιστικό, ριζοσπαστικό. Ο Μπρεχτ μιλάει για το περίφημο Verfremdungseffekt (V-effekt). Στα ελληνικά μεταφράζεται ως Αποστασιοποίηση ή Εφφέ-Α. Μια απόπειρα ορισμού δίνεται από τον ίδιο στο Μικρό Όργανο για το Θέατρο ως την «αποξενωμένη παράσταση που επιτρέπει την αναγνώριση του αντικειμένου, αλλά ταυτόχρονα το κάνει να φαίνεται ξένο.» [2] Ο Μπρεχτ είναι βαθιά πολιτικοποιημένος, τον απασχολεί πολύ η διαλεκτική και η εσωτερική αντιφατικότητα των κοινωνικών φαινομένων, και προσπαθεί να κάνει το θέατρο να λειτουργήσει πέραν της ψυχαγωγίας. Αποζητά ένα κοινό σκεπτόμενο, μη αποχαυνωμένο, που δεν ζητά την κάθαρση αλλά την απορρίπτει ως καλαισθητική συμπάθεια, και που κοιτάζει κριτικά τα θεατρικά έργα. Αυτό όμως γιατί δεν συνέβαινε μέχρι τώρα;  Τι εμπόδιο στεκόταν στους θεατές μέχρι να έρθει το …

Δίνουν δάνειο στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

«Το δάνειο αλλιώς θα πηδήξω τη γυναίκα σου!» Τραπεζικό γραφείο. Διευθυντής και πελάτης. Κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά εδώ! O πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο; Ένα δάνειο απορρίπτεται από τον διευθυντή λόγω έλλειψης εγγυήσεων. Ή καλύτερα, λόγω καμίας εγγύησης. Ο πελάτης μπορεί μόνο να δώσει τον λόγο του για να υποσχεθεί στον τραπεζίτη την επιστροφή των χρημάτων του. Μετριέται όμως ο λόγος του σε ευρώ? Ο πελάτης αυτοσχεδιάζει και απειλεί. Ή μάλλον διαπραγματεύεται.. Μπλόφα ή όχι, πάντως κάπως έτσι ξεκινά η αριστουργηματική κωμωδία του Τζόρντι Γκαλθεράν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο συγγραφέας της Μεθόδου Γκρονχολμ επιστρέφει με μια κωμωδία γεμάτη ανατροπές. Το έργο είναι απλό, κινείται σε καθημερινό λόγο, είναι σύγχρονο, σε σημείο να αναρωτιόμαστε αν όλα συμβαίνουν σε μια ελληνική τράπεζα το 2016, με αιχμές στο τραπεζικό και καπιταλιστικό σύστημα αλλά ταυτόγχρονα ανάλαφρο και παιχνιδιάρικο. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή αμηχανίας. Το κοινό γελά σε όλη την διάρκεια της παράστασης κι ούτε φαντάζεται πού μπορεί να οδηγηθεί στο φινάλε.  Η σχέση των δύο χαρακτήρων μ’ όλες τις ανατροπές και τα σκαμπανεβάσματά της …

Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

Τέσσερις και μία μορφές μας περιμένουν καθώς εισερχόμαστε στην αίθουσα. Ξύπνιοι ανάμεσά μας, ανταλλάσσουν βλέμματα αινιγματικά. Η σιωπή σπάει από τον καλλιτέχνη Ρούμπεκ. Απέναντί του η Μάγια. Μια γυναίκα που δεν τον καταλαβαίνει. Μία γυναίκα που μάλλον τον ανέχεται. Δυο άλλες τους παρακολουθούν σιωπηλά. Ίσως τελικά να υπάρχει μόνο ένας ζωντανός, ο κυνηγός. Ψήγματα πάθους ζωντανεύουν σ’αυτόν και την Μάγια. Ο Ρούμπεκ αναγνωρίζει μια μορφή από το παρελθόν. Ίσως εκείνη να μπορεί να τον κάνει να νιώσει ζωντανός, όπως τότε. Μπορούν όμως άραγε να είναι ξανά ζωντανοί, ελεύθεροι; Οι τελευταίες λέξεις της μαυροφορεμένης σκορπίζουν με ειρωνεία τον χώρο. Ειρήνη..Υμίν.. Ένας Ίψεν μοναδικός αναγεννιέται στα χέρια του Δημήτρη Καραντζά και των ηθοποιών του. Ο θάνατος συμβολικός ή πραγματικός κυριαρχεί σε όλη την παράσταση. Το σκηνικό (Πουλχερία Τζόβα) είναι κενό σαν τις ζωές τους. Η μουσική (Δημήτρης Καμαρωτός) επαναλαμβάνεται μονότονα σαν την επανάληψη των παθών τους. Ακόμα κι ο φωτισμός (Αλέκος Αναστασίου) λούζει το σκηνικό μέχρι τους θεατές εωσότου πεθάνει και αυτός στην τελευταία σκηνή, όταν όλα θα σβήσουν στο πρόσωπο της Ειρήνης. Οι χαρακτήρες ξετυλίγονται υπέροχα …