All posts tagged: Διονύσης Αναλυτής

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.   Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση …

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει; Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά.. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα μέσα σε ένα άγχος που όλο και μεγαλώνει. Το έργο μένει πιστό στον συγγραφέα που δεν προχωρά σε βαθιά ψυχολογική ανάλυση των πρωταγωνιστή του, πάρα …

Το Δέντρο του Οιδίποδα φλέγεται και καίει μαζί του και τους θεατές.

Tαρατα-τζούμ και η παράσταση αρχίζει. Μία σκηνή μπροστά μας αποκαλύπτεται σαν να είναι Τσίρκο με απέραντα πανιά να αιωρούνται.  Το πολυθέαμα που λέγεται «Το δέντρο του Οιδίποδα» δεν χωρά σε λόγια. Μουσική, χορός και λέξεις μας εισάγουν στις πέντε τραγωδίες (Οιδίποδας Τύραννος, Οιδίποδας επί Κολωνώ, Επτά επί Θήβας, Αντιγόνη, Φόνισσες). Όλο το δράμα της γενιάς του Κάδμου εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν ενιαίο έργο και όχι σαν δραματικό ποτ-πουρί.  Ο σκηνοθέτης (Κώστας Γάκης) παίζει με πολλαπλά θεατρικά στοιχεία και δημιουργεί ένα πολυθέαμα που δεν στέκεται στην αφήγηση και την επανιστόρηση του δράματος. Πρόκειται για μια νέα εμπειρία και μας κοινωνεί επιτέλους στη διαχρονία του δράματος, ξέροντας ότι συμβολικοί δεσμοί όπως η οικογένεια  δεν σταματούν σε μια γενιά, αλλά χρειάζεται να πούμε όλη την ιστορία των γενεών για να ερμηνεύσουμε κατάλληλα τα γεγονότα. Οι ηθοποιοί (Μυρτώ Γκόνη, Μάρα Δαρμουσλή, Σταύρος Λιλικάκης, Κώστας Λώλος, Κώστας Μαγκλάρας, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Ανθή Φουντά) ερμηνεύουν εξαίσια, έχοντας πραγματικά δύσκολο έργο όταν εκτός από την απαιτητική ερμηνεία, χορεύουν, τραγουδούν και αιωρούνται σε σκοινιά σε μια παράσταση που δεν θες …

Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου δεν είναι μία τηλεοπτική καρικατούρα.

Μια σκηνή, ένας τροχός, και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου! Ο μονόλογος ξεκινά και ο ηθοποιός δυσκολεύεται. Μας ζητά συγγνώμη και ξεκινά ξανά από την αρχή μόνο που πάλι κάτι δεν λειτουργεί. Και τότε αρχίζει και μονολογεί..Κάπως έτσι ξεκινούν οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβε να παίξει ο Φραγκιόγλου, μόνο που τελικά τι ακριβώς θα δούμε; Ένας πρωτότυπος μονόλογος – και όχι standup comedy!- γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό παρουσιάζεται εξαίσια μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Μακαλιάς) αναλαμβάνει το δύσκολο έργο- να σταθεί μια παράσταση με ένα άτομο για 80 λεπτά στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Φραγκιόγλου γνωστός από τις επιτυχίες του στο θέατρο και την τηλεόραση. Το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο χωρίς να χρειάζεται και δεύτερο άτομο στην σκηνή. Εξάλλου ο πρωταγωνιστής μας μιλά, το κοινό είναι η συντροφιά του. Η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη είναι εξαιρετική και συνοδεύει εξαίσια την παράσταση στον ρυθμό και το ύφος της. Το κείμενο (Μαργαρίτα Γερογιάννη – Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου) συνδυάζει χιούμορ μα κυρίως θέτει τα υπαρξιακά προβλήματα του πρωταγωνιστή. Νιώθουμε ότι εκφράζει προσωπικά τον …

Παράπονα κάνουν γείτονες για τα γέλια που ακούγονται από το Τempus Verum.

Μια παλιομοδίτικη αίθουσα στο Παρίσι. Δύο άνδρες μιλούν για το savoirvivre. Σιγά σιγά οι καλοί τρόποι ξεχνιούνται και ερωτικά τρίγωνα- τετράγωνα στήνονται στη φάρσα τριών ζευγαριών! Πόρτες, μοιχεία, παρεξηγήσεις, ψέματα από έξι χαρακτήρες που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό ή τη θηλυκότητά τους αποτυγχάνοντας, ωστόσο, παταγωδώς. Το Έξυπνο Πουλί συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά και δεν είναι τυχαίο. Η σκηνοθεσία των πρωταγωνιστών Μάνος Βαβαδάκης και Γιώργος Κατσής είναι εξαιρετική και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα μιας καλής κλασσικής φαρσοκωμωδίας που βρίθει από σουρεαλιστικά στοιχεία. Τα σκηνικά μαζί με τα κοστούμια (Γιωργίνα Γερμανού) μας εισάγουν στην ζεστασιά και τον καθωσπρεπισμό αστικού γαλλικού τοπίου εποχής ενώ έρχονται σε αντίθεση με ό,τι κωμικά ξεδιάντροπο βλέπουμε να εκτυλίσσεται στην σκηνή. Η μουσική μαζί με τον διακριτικό φωτισμό συνοδεύουν όμορφα το παιχνιδιάρικα ερωτικό κλίμα της παράστασης, δίνοντας και τις απαραίτητες στιγμές ρομαντισμού σε κομβικά σημεία του έργου. Οι ερμηνείες των νέων ηθοποιών (Στέλλα Βογιατζάκη, Χαρά – Μάτα Γιαννάτου, Κατερίνα Ζησούδη, Μάνο Βαβαδάκη, Γιώργο Κατσή, Πάνο Παπαδόπουλο) είναι αξιοθαύμαστες καθώς δεν χρησιμοποιούν μόνο το κείμενο αλλά και το σώμα τους για να …

Εσείς έχετε κάνει ψυχανάλυση; Είδαμε τους «Επιβάτες» στο Studio Μαυρομιχάλη.

Ένα ασανσέρ στη μέση της σκηνής. Είναι ήδη μέσα ένας επιβάτης. Ο δεύτερος μόλις που το προλαβαίνει και μπαίνει μέσα. Είναι ο ασθενής μαζί τον ψυχαναλυτή του. Ξαφνικά, το ασανσέρ σταματά. Τα κινητά τους είναι εκτός δικτύου και οι δυο τους, εγκλωβίζονται στο στενό χώρο του ασανσέρ που θα γίνει ο τόπος μιας πρωτόγνωρης αλλά πολύ ουσιαστικής «συνεδρίας»! Η παράσταση είναι εξαιρετική και τόσο σύγχρονη! Το βραζιλιάνικο έργο του Flavio Goldman παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Studio Μαυρομιχάλη σε σκηνοθεσία του επίσης βραζιλιάνου Φίλιππου Μέντες Λάζαρη. Η πρώτη παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα φιλοδοξεί να αποτελέσει μία γέφυρα πολιτισμού ανάμεσα στις δύο χώρες. Το κλειστοφοβικό συναίσθημα που προκαλείται από την σκηνοθεσία είναι πολύ έντονο, αλλά με στοιχεία έντασης και αρκετού χιούμορ, δίνοντας μια πολύπλευρη εμπειρία στο κοινό. Οι δύο πρωταγωνιστές (Αλέξανδρος Σωτηρίου, Στέλιος Ξανθουδάκης) παίζουν εξαιρετικά σε ένα τόσο σύγχρονο κείμενο, και μας κρατούν σε εγρήγορση σε όλη την διάρκεια της παράστασης. Δυο αυθεντικές ερμηνείες που μαζί με την μετάφραση (Χριστόδουλος Κακούρης, Κατερίνα Κοκκινίδου) φέρνουν το έργο στην ελληνική πραγματικότητα. Η Άρτεμις Δούρου …

Μερσώ, ήρωας ή παρίας; Είδαμε τον Ξένο του Καμύ στο Θέατρο 104.

Μια άδεια αίθουσα. Λίγη άμμος στο κέντρο και τρεις βράχοι. Οι τρεις ηθοποιοί μας εξηγούν εξαρχής όλη την ιστορία επιγραμματικά, σαν να επρόκειτο για διδαχή και όχι απλά μια παράσταση. Οι ρόλοι εναλλάσονται, ο καθένας ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά σαν άλλος Σίσυφος, σε ένα έργο που η ένταση κορυφώνεται μέχρι το «λυτρωτικό» φινάλε. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Τσιάμης) μαζί με την απόδοση του κειμένου είναι εμπνευσμένη μιας και μπλέκει διάφορα μέρη της ιστορίας και δεν τα παρουσιάζει χρονολογικά, δίνοντας έτσι άλλα νοήματα στην παράσταση. Φωτίζονται κρυφές πτυχές του Μερσώ και φαίνεται περίτρανα η επιθυμία να συνδεθεί εννοιολογικά με τον Σίσυφο, όπως άλλωστε ήθελε και ο Καμύ. Οι τρεις ηθοποιοί (Γεράσιμος Μιχελής, Μιχάλης Οικονόμου, Κλεοπάτρα Μάρκου) ξεπερνούν τις ήδη μεγάλες προσδοκίες μας και είναι εξαιρετικοί σε τόσο πολυσύνθετο έργο, δίνοντας μοναδικές ερμηνείες. Το κοινό τούς κοιτά κατάματα σε αυτό το εσωτερικό δράμα και καθηλώνεται από την έντασή τους.. Οι φωτισμοί (Σάκης Μπιρμπίλης) συνοδεύουν εξαίσια την ατμόσφαιρα της παράστασης, μαζί με την μακρόσυρτη ambient μουσική (Λάμπρος Πηγούνης) που υποβόσκει σε όλη την παράσταση. Η ενδυματολογία (Βασιλική Σύρμα) …

Όλοι μπροστά μας ξεκαρδιστικοί. Είδαμε τους ήρωες του Αρκά στο Θέατρο Vault.

Τα φώτα πέφτουν. Ζώα με ανθρώπινη μορφή και άνθρωποι με ζωώδη ένστικτα ζωντανεύουν στην σκηνή. Οι ήρωες του Αρκά παρελαύνουν στο θέατρο Vault! Ο Ισοβίτης με τον Μοντεχρήστο, τα Σπουργίτια μπαμπάς και γιος, ο Καστράτο με την Λουκρητία και την γιαγιά, η Κομμώτρια με τις πελάτισσες, και ο αποθανών μαζί με τον άγγελο και τον διάβολο! Ο Αρκάς στα καλύτερά του! Το εγχείρημα της παράστασης θα έλεγε κανείς, φιλόδοξο και δύσκολο. Οι θεατές ξέρουν τους ήρωες του Αρκά απ’έξω κι ανακατωτά. Κι όμως καταφέρουν να κάνουν το κοινό να γελάσει με την καρδιά του όσο τα στριπ παίρνουν υλική τρισδιάστατη μορφή. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Αγοράς) μαζί με τους ηθοποιούς (Δημήτρης Αγοράς, Έλενα Αρβανίτη, Αλέξης Βιδαλάκης, Δημήτρης Κανέλλος. Στέφανος Κοσμίδης, Μαρία Μπαλούτσου, Χαρά Τσιτομενέα) κάνουν εικόνα τους ήρωες του Αρκά χωρίς απλά να επαναλαμβάνουν το χιούμορ του. Οι ηθοποιοί βγάζουν μια θετική ενέργεια σε όλη την παράσταση, και το κοινό παρασύρεται.. Δεν αναβιώνουν τα στριπ. Δίνουν ζωή με τις ερμηνείες τους σε κάτι που εδώ και 30 χρόνια έχει εγκαθιδρυθεί ως κόμικ. Συνειδητά φαίνεται να μην …