All posts tagged: Διονύσης Αναλυτής

Έχω παίξει σε παράσταση με 4 άτομα κοινό και τη θεωρώ παράσημο στην καριέρα μου.

Ο Δημήτρης Δημόπουλος μας μιλά για την Καφρόκρεμά του και την επερχόμενη περιοδεία του! Είναι από τους πρώτους έλληνες standup κωμικούς -από την δεκαετία ’90-, και συνεχίζει ακάθεκτος στον 3ο standup μονόλογό του!  Έχει ένα μοναδικά έξυπνο χιούμορ, που δεν είναι εύκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Ακόμα και οι βωμολοχίες στο νέο του έργο, δεν ακολουθούν τα κλασσικά μοτίβα άλλων κωμικών. Το χιούμορ προκύπτει από τον δικό του χαρακτήρα στην σκηνή, από τις καταστάσεις, ενώ ταυτόγχρονα δεν λείπουν και οι «ατάκες» που μένουν χαρακτηριστικές στο κοινό. Τώρα είναι έτοιμος για την νέα του περιοδεία σε επαρχία και Αθήνα, οπότε ήταν η καλύτερη αφορμή να μας απαντήσει σε κάποια καυτά ερωτήματα για την δουλειά του, το youtube και την ελληνική standup σκηνή. Μετά το «Αντί Διδακτορικού» και την «Υπερπαραγωγή», ήρθε η ώρα για τον τρίτο σου standup μονόλογο, την «Καφρόκρεμα». Από πού αντλείς υλικό για τις παραστάσεις σου και πώς καταλήγεις σ’ένα ολοκληρωμένο υλικό; Αποκάλυψε τα όλα!   Όπως όλοι, υποθέτω, σημειώνω ιδέες, τις επεξεργάζομαι, τις ξεχνάω, τις ξαναθυμάμαι, γράφω, σβήνω, σβήνω, γράφω και αυτό όλο μέχρι …

Επιτέλους μία κωμωδία με σύγχρονο ελληνικό κείμενο. Είδαμε την Μαύρη Σαμπούκα

Ελληνική κωμωδία επιτέλους! Για να μην σχολιαστώ εθνικόφρων, ο ενθουσιασμός μου προκύπτει από ένα χαρακτηριστικό χιούμορ που μόνο εντός συνόρων μπορεί να γίνει κατανοητό. Η υπερβολή –εντός ορίων-, η ανατροπή ρόλων και η απλότητα,  όσο δύσκολη και να είναι, χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κωμωδία όπως η «Μαύρη Σαμπούκα» του Τόλη Παπαδημητρίου Ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει το κείμενο, την σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του ταξιτζή Βλάση Κουρούπα από τις Κουκουβάουνες που καταλήγει να κλέψει κατά λάθος τον πάμπλουτο μουσικοσυνθέτη Διονύση Αβέρωφ (Αντώνης Στάμος), γεγονός που οδηγεί σε μια θύελλα παρεξηγήσεων, ανατροπών και γέλιου. Μαζί με ακόμα τρεις ηθοποιούς -σε αρκετά μικρότερους ρόλους (Δημήτρης Δημάκης, Ζέτα Λιάλιου, Δημοσθένης Μπουντούρης)- έχουν το δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για κάτι παραπάνω από δύο ώρες, και το καταφέρνουν έξοχα! Με την μουσική σύμμαχο στα ευτράπελα που συμβαίνουν στο σανίδι και τα εξαιρετικά σκηνικά – κοστούμια της Νίκη Δημητρίου, βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές, από παντελώς άγνωστοι και αντίθετοι, να γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, ο ρυθμός εκρηκτικός και οι ερμηνείες μοναδικές. Το κείμενο σύγχρονο …

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί. Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση, Κρίστελ Καπερώνη, Δώρα Παρδάλη, Χριστίνα Χριστοδούλου) είναι ντυμένα σαν μπαλαρίνες και ονειρεύονται, αυτοσαρκάζονται και κραυγάζουν για τη δύναµη του έρωτα και την αδυναµία του πολέµου. …

Σενάριο; το κοινό – Σκηνοθεσία; Το κοινό – Ιδέες; το κοινό.

Φωνές ακούγονται πίσω από την αυλαία.  Κάποιος μας παρακολουθεί! Κάποιος ακούει τι λέμε! Είναι τρεις. Λάμπρος Φισφής, Ζήσης Ρούμπος, Δημήτρης Μακαλιάς! Τρείς πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Η παράσταση ξεκινά, μα για ποια «παράσταση» μιλάμε; Πού είναι το σενάριο; Ο πάγος «σπάει» αμέσως. Ο Φισφής κάνει ερωτήσεις στο κοινό και παίρνει υλικό για τα σκετς. Μην αγχώνεστε, δεν υπάρχει αμήχανη στιγμή, οι πρόθυμοι θεατές σηκώνουν τα χέρια τους να πάρουν τον λόγο και τα ηνία της παράστασης. Μπορεί να δούμε μια δραματική σκηνή να διακωμωδείται, μια σκηνή που εκτυλίσσεται από το διάστημα μέχρι και σε τουαλέτα μπαρ. Το μόνο απαραίτητο είναι να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χριστίνα Κωστέα) βγάζουν μια ζεστασιά, σαν να παίζουμε ένα παιχνίδι, και η μουσική (Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης ) με τον Μπότση να παίζει live αρμόνιο επάνω στην σκηνή συνοδεύει σημαντικά τα σκετς με ισχυρή δόση χιούμορ. Οι τρεις ηθοποιοί έχουν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αλλά και ο καθένας τους ξεχωρίζει με το δικό του προσωπικό στυλ. Σε μια τόσο αιφνιδιαστική παράσταση που κάθε στιγμή καθορίζεται …

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.   Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση …

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει; Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά.. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα μέσα σε ένα άγχος που όλο και μεγαλώνει. Το έργο μένει πιστό στον συγγραφέα που δεν προχωρά σε βαθιά ψυχολογική ανάλυση των πρωταγωνιστή του, πάρα …